Van Bielsa naar Olot   3 comments


img_0329-001

Maandag 26 september 2016.

imgl6694-001Ligt er nu iets meer sneeuw op de toppen dan gisteren of is dat verbeelding? Het heeft even flink geregend dus het zou kunnen. De zon schijnt door het wisselend wolkendek heen en de toppen laten zich af en toe zien. We breken de tent af. Nog even tanden poetsen met het mooiste uitzicht ooit vanuit een toiletgebouw en nog een kop koffie in de bar. De eerste tussenstop is in Bielsa, een dorpje van niks met een opvallend grote afdeling drank. Op minder dan 20 kilometer van de grens is dit een paradijs voor de Fransen, alles is hier stukken goedkoper. Blikken olijfolie van 10 liter worden in de achterbak geladen, nog even voltanken en dan gaan ze weer naar huis. Wij gaan de andere kant op, parallel aan de Pyreneeën rijden we richting Cataluña. Kerkjes op toppen van heuvels, oude dorpjes en steeds meer landbouw, tot we uiteindelijk bijna alleen maar tussen mais en appelbomen rijden. Het vinden van een restaurantje voor de lunch zit even tegen (op maandag is er veel gesloten) maar een kwartiertje later dan gepland vinden we iets dat er veelbelovend uitziet, in een klein dorpje. Zodra ik binnenkom ruik ik een heerlijke geur, van perfect geroosterd vlees. De serveerster loopt langs met een heet, sissend bord vol prachtig vlees. De kaart hoef ik niet eens meer te zien: “Ik wil dat!”, zeg ik tegen haar. “Dat is het Menu Chuleton”, wijst ze aan op de kaart. Ik zie Cokky nog wel even moeilijk kijken maar dat kan me even niet zoveel schelen. Het is er alleen voor twee personen dus ze eet maar lekker mee. Eerst paté van ganzenlever, heerlijk. Dan komt de serveerster met een satéstokje en zo’n citroendoekje dat je normaal bij gamba’s krijgt. Als het tweede voorgerecht op tafel komt snap ik waarom Cokky moeilijk keek: slakken uit de oven, een grote plaat vol, op een bedje van zout. Tot nu toe hebben we het eten van slakken weten te vermijden maar nu moet het er dan toch maar van komen. Niet te veel nadenken, beetje peuren met het satéstokje en bij de derde slak heb ik de slag te pakken. En ze smaken eigenlijk best lekker. Dan nog een salade van flinterdun gesneden tomaten en daarna komt er een kilo vlees op tafel. Op houtskool van steeneik gegrild, perfect van smaak. Karafje wijn erbij en we hoeven verder niks meer vandaag.

De wegen zijn rustig, het is goed weer en we rijden door tot Olot. Mooie stad, maar bij de camping is niemand en de andere camping staat ons niet aan. De stad weer uit gereden, dat gaat geweldig met de iPhone en Google Maps, en af en toe de Tomtom. De camping in het dorp verderop is ook al gesloten, dan maar even kijken op Booking.com wat er verder in de buurt is. Drie kilometer verderop heeft een mooie oude boerderij nog gastenkamers beschikbaar, dus het onderdak is ook weer geregeld. (klik op een foto om de serie in groter formaat te bekijken).

Posted 26 september 2016 by Edwin in Geen categorie

Valle de Pineta   7 comments


pan-imgl6683

Zondag 25 september 2016.

Vanuit Daroca rijden we naar de Pyreneeën. Door een uitgestrekt, leeg en droog landschap. Door verlaten dorpjes met roestige machines, af en toe een spoor van geitenkeutels en langs golvende akkers die wachten op regen.

Onderweg lunchen is zoals gebruikelijk een prettig rustpunt in een echt Spaans restaurant: een menu del dia, met een goed glas wijn.
Bij Bielsa, waar ik ooit met de fietsclub van Pedreguer in het hotel verbleef, rijden we de Valle de Pineta in, een mooie doodlopende vallei in het Ordesa park. Met een goede camping, dat had ik onthouden van die reis met de club. Als we aankomen begint het net te regenen maar als de tent staat klaart het op en de volgende dag is het prachtig zonnig. Met uitzicht op de steile bergen en de bomen die zich op de onmogelijkste plekken nog vast weten te klampen tussen een paar stenen hebben we genoeg te kijken voor de hele dag. Want de eerste dag doen we niks. Beetje lezen, beetje kijken, lunchen in het restaurants van de camping (forel met rauwe ham en een goede wijn erbij), en dan weer een beetje lezen en een beetje kijken. Met verwondering en wat weemoed denk ik terug aan die reis met de fietsclub: zoveel kilometers gemaakt, zoveel zware cols beklommen.

Op zondag is het tijd voor een klein beetje actie, we rijden naar het eind van het dal, kijken even in het bezoekerscentrum (dat niks voorstelt) en lopen een stukje richting waterval. Het bos is prachtig, de rivier staat bijna droog en de waterval is maar een schim van het kletterend watergeweld in het voorjaar. Met mijn knie en Cokky’s rug hebben we uitstekende excuses om geen lange zware wandelingen te hoeven en ook het weerbericht klopt perfect: om twaalf uur begint het te regenen, met dikke druppels. We kunnen zonder schuldgevoel terug naar de tent. Beetje lezen, beetje kijken…

 

Posted 25 september 2016 by Edwin in Geen categorie

In Daroca   7 comments


Donderdag 22 september 2016.

De stad hangt vol vaandels, dit jaar bestaat Daroca 650 jaar. Voor ons is het de ideale tussenstop met de auto op weg naar het noorden, ruim 350 kilometer van huis. Op de fiets ben ik hier ook een paar keer doorheen gereden, de straten zijn zo oud dat je helemaal door elkaar gerammeld wordt. Deze keer nemen we een comfortabel hotel in het oude gedeelte. In 1366 was deze stad er al en in iedere straat, op iedere hoek zijn de getuigen daarvan te vinden. De stadsmuren en de wachttorens zijn voor een deel nog intact, of gerestaureerd. Alles is oud, alles ademt geschiedenis. Jaume de Eerste, de Moren, alles is hier langsgetrokken oorlog of in vrede. De fontein is uit 1638, en is gemaakt bij de poort aan de ingang van de stad om aan te geven hoe welvarend en onoverwinnelijk de inwoners van Daroca waren.

Er is nogal wat veranderd in de loop der eeuwen. De stad ligt prachtig, is levendig, kleurrijk en gezellig, maar echt veel welvaart straalt er niet meer van af. De gebruikte steensoort is vrij zacht en de fontein is een beetje versleten. Voor iemand die nog een opknappertje zoekt in een authentieke omgeving, is hier keus genoeg.

Posted 22 september 2016 by Edwin in Geen categorie

Avondwandeling   10 comments


blauwe-druiven

Zaterdag 17 september 2016.

We maken een wandeling door de druivenvelden. De oogst schijnt goed te zijn. Na een halfjaar kan ik weer een uurtje pijnvrij lopen. Steeds kreeg ik niet de kans om eens goed naar mijn knie te laten kijken maar zo gauw ik weer in Spanje was ben ik naar de huisdokter gegaan die er rigoureus een injectie inzette met hyaluronzuur, het smeermiddel wat in gewrichten zit en het helpt dus. Woensdag de laatste injectie van de drie en dan ieder jaar een keer terugkomen voor 1 injectie als onderhoud. Volgende week gaan we op vakantie, kan ik toch weer wandelen en fietsen natuurlijk.

pla-de-llibermoscateldruif

cepamuskaatdruif

Posted 17 september 2016 by Edwin in Geen categorie

Dom   3 comments


Trekker in de druiven img_0165

Donderdag 15 september 2016.

Dat heb ik weer. Vraagt Miguel me of ik in de jury wil zitten voor zijn fotowedstrijd. Ik heb al “ja” gezegd voordat ik me bedenk dat we dus weer niet mee kunnen doen. Dom, met het vooruitzicht 200 euro te kunnen winnen doe ik toch altijd iets meer mijn best op mijn foto´s … Nou ja, een etentje met de jury is ook leuk. Het was vandaag goed weer om druiven te plukken, met ruim 26 graden, een beetje wind en af en toe een wolk.

Posted 15 september 2016 by Edwin in Geen categorie

De Spaanse zomer is over   4 comments


zonsopkomst-om-7uur37

Donderdagochtend 7.37 uur, 15 september 2016.

De zon komt mooi op. Na het buitje van dinsdagavond voelt alles fris aan en het is koud, 11,1 graden geeft het weerstation aan. De laatste keer dat dat deze minimumtemperatuur werd bereikt was 3 maanden geleden op 19 juni. Na 2 maanden met temperaturen rond de 30 graden bleef de maximumtemperatuur gisteren ineens steken op 26,8 graden. Hoge zomerse temperaturen worden ook niet meer verwacht. De Spaanse zomer is duidelijk over.

Posted 15 september 2016 by Edwin in Geen categorie

Wachten bij de weegbrug   3 comments


vendimia-bodegas-xalo-img_0062

Maandag 12 september 2016.

De vinoloog is langs geweest en heeft op verschillende plekken in de vallei monsters genomen van de druiven. De moscatel is wat laat dit jaar maar nu is het beoogde suikergehalte in de meeste druivensoorten bereikt. De leden van de coöperatie krijgen een beurt toegewezen wanneer ze hun druiven mogen inleveren. Het is de mooiste tijd van het jaar: de trekkertjes die heen en weer rijden met de kleurrijke oogst, de mannen die staan te wachten tot ze over de weegbrug kunnen. Ze proeven van elkaars druiven en leveren commentaar op van alles en nog wat. Achter, waar de druiven gelost worden, wordt het suikergehalte gemeten en wordt bekeken of de druiven naar links of naar rechts getransporteerd worden, of de kwaliteit standaard of goed is. En na het lossen rijden de trekkertjes zo snel mogelijk weer terug naar de wijngaarden om de volgende lading op te halen.

Posted 12 september 2016 by Edwin in Geen categorie