Het verdict van de jury van het MOS in Senija   Leave a comment


Zondag 23 juli 2017.

De jury loopt een rondje door het dorp langs alle muurschilderingen. Alles is klaar, de laatste handtekening wordt gezet. Alleen het weghalen van de steigers is niet op tijd gelukt, dat is een verbeterpuntje voor volgend jaar. Bij het invullen van de lijst moeten we letten op kleurgebruik en compositie maar ook op de toelichting op het onderwerp, en een cijfer geven voor wat je emotionele indruk is. Het is lastig, vooral ook omdat we schetsen hebben gezien die de kunstenaars vantevoren moesten inleveren. En de schets die we het mooist vonden valt in het echt tegen. Een andere schets is in het echt véél mooier geworden. En wat uitleg bij een muurschildering heeft veel invloed op het oordeel. Hoewel de meningen soms behoorlijk verschillen is de hele jury tevreden met het eindoordeel: de winnaar is An Wei, een Chinees uit Madrid met de schildering van een boek met op de voorkant de Zwarte Maagd van Senija, als moeder met een kind. De kunstenaars blijven nog een nacht in het dorp slapen voor ze weer terugreizen naar hun woonplaats, ze hebben het heel goed naar hun zin gehad hier in Senija. Het is in alle opzichten een geslaagd project geworden. Er komt een folder, met een plattegrond en uitleg, en volgend jaar een nieuwe editie.

Posted 23 juli 2017 by Edwin in Geen categorie

Een beetje spelen.   Leave a comment


Zaterdag 22 juli 2017.

“Ik geloof dat ik in de jury zit!”, zegt Cokky een beetje geschrokken. Ze ging nietsvermoedend naar een vergadering over het MOS, het Museum Obert de Senija. Twee dorpen verderop zijn dit weekend negen artiesten aan het werk. Bewoners hebben de gevel van hun huizen beschikbaar gesteld voor de muurschildering en morgenmiddag wordt de prijswinnaar bekend gemaakt van de eerste editie van dit kunstfestival. Dus moeten we vandaag ook vast even gaan kijken. Na lang aandringen van Nuria van de Tourist Info zijn we voorzichtig begonnen met het maken van videootjes, dank zij de iMovie App gaat dat vrij intuitief. Na een kop koffie met twee andere juryleden lopen we een rondje met camera en statief.

Het was een heel gedoe om alle hoogwerkers, steigers en andere materialen op tijd te regelen maar het is allemaal gelukt en nu het er naar uitziet dat het allemaal gaat lukken, kan Ximo ook weer lachen.

 

Posted 22 juli 2017 by Edwin in Geen categorie

Zondagochtendrondje op de e-bike   4 comments


Zondag 16 juli 2017 (door Cokky).

De e-bike brengt me op plekken waar ik jaren niet geweest ben. Als ik een leuk weggetje zie, rijd ik erin. Het maakt niet uit of ik weer dezelfde weg terug moet, of er een helling in zit, dat het warm is, of dat het wegdek wat minder goed is. Ieder ritje is een toeristisch uitstapje. Vandaag naar Font d´Aixa gereden, achter Llíber. Ik was vergeten hoe mooi het daar is, ondanks de huizen die er de laatste jaren gebouwd zijn. Er staat geen druppel water in het bassin dus de foto die ik in gedachten had kan ik niet maken. Er blijven genoeg andere foto´s over. Via het weggetje langs de rivier rijd ik terug naar het dorp. De schade van de regens van afgelopen winter is nog duidelijk zichtbaar, ik moet op twee plekken afstappen en lopen. De subsidie voor de reparatie is aangevraagd. Dit is wat mij betreft een perfecte zondag: ´s ochtends fietsen, ´s middags Tour de France kijken.

Posted 16 juli 2017 by Edwin in Geen categorie

Het Holi feest op de zomerschool   3 comments


Donderdag 13 juli 2017.

Op de zomerschool doen de kinderen alleen maar leuke dingen. Vandaag klonk er gehamer achter de school: vaders zetten tenten op en moeders komen met matrassen en kussen aansjouwen. Als alles klaar is wordt het middagprogramma afgewerkt: DJ Ernesto vertelt wat over elektronische muziek en daarna is het tijd voor het Holi feest. De kinderen wachten netjes totdat iedereen een zakje poeder heeft, in het begin zijn ze nog een beetje voorzichtig, op een enkele deugniet na. Maar al gauw is het één grote vrolijke, kleurrijke bende. En nee, er zijn geen douches in de school, ze gaan gewoon onder de tuinslang. Ik denk dat het nog lang onrustig blijft vannacht, in die tentjes op het schoolplein.

 

Posted 13 juli 2017 by Edwin in Geen categorie

Etentje met de Quinta van 1957   Leave a comment


Zondag 9 juli 2017 (door Cokky).

In de envelop zit een kaartje: om 9 uur ´s avonds moet ik bij Bar Paqui zijn, voor een etentje. Alles is geregeld en betaald, en ik moet alleen komen. Spannend! In de straat voor de bar zijn de tafels gedekt, een muzikant regelt zijn apparatuur en twee grote ballonnen tonen het getal 60. De “Quinta” van 1957, krijgt een etentje aangeboden van hun familieleden. De “Quinta de la riuà” heet deze jaargroep, in 1957 trad de rivier Turia buiten haar oevers en waren er hevige overstromingen in Valencia. Sommige mensen kennen elkaar al hun hele leven, zaten altijd in dezelfde klas. Anderen zijn er wat later bijgekomen. Het gesprek gaat via haarkleur naar kleinkinderen, en als de muziek speelt wordt er vrolijk gedanst. Van binnen voelen ze zich nog 18.

Posted 9 juli 2017 by Edwin in Geen categorie

Uitstapje naar Vall d´Alcalà   6 comments


Zaterdag 8 juli 2017.

Ons gezelschap heeft nog nooit gegeten in restaurant Font d´Alcalà, dus de keuze voor de plek waar ik mijn verjaardag vier is snel gemaakt. Via de toeristische route (rotsschilderingen Pla de Petracos, grot Cova del Rull, sneeuwput en Moorse ruïnes) strijken we voor de lunch neer in Alcalà de la Jovada. En Inés heeft weer fantastisch gekookt, zoals altijd.

Na het eten lopen we nog even rond, naar de wasplaats, de fontein en naar het oude viaduct. We begroeten de burgemeester en we krijgen een folder mee: zaterdagavond 15 juli vanaf 21.00 uur is er hier op het plein gastronomisch feest, met om middernacht live-muziek. We zouden de tent op kunnen zetten op de camping…..

Posted 8 juli 2017 by Edwin in Geen categorie

Op bezoek bij Can Elisa in Tàrbena   1 comment


Donderdag 6 juli 2017.

“Als ik hier in Spanje ben, regent het altijd”, had Jasper al gezegd maar meer dan een paar druppels krijgen we niet. Vanaf het terras van Can Elisa zien we de Middellandse Zee, met donkere wolken boven Benidorm. Het uitzicht is op de Bèrnia is schitterend, je zit hier letterlijk hoog verheven boven de drukte van de kust. Linda laat ons de twee appartementen zien die comfortabel en smaakvol rustiek zijn. Wat vliegt daar, is dat een slangenarend? Wandelmogelijkheden te over hier. In februari, als de amandelbomen bloeien, zal het hier een sprookje zijn. We drinken een glas cava, bekijken het hele terrein, bewonderen de mooie stenen muren van de terrassen en rijden naar het dorp. In een restaurant waar we nog niet eerder geweest zijn, eten we een prima paella met prachtig uitzicht over Tàrbena. Pas als we weer thuis zijn bedenk ik me dat we vergeten zijn te vragen waar de naam “Can Elisa” vandaan komt.

Posted 6 juli 2017 by Edwin in Geen categorie