Vakantie dag 5, naar Ríopar.   5 comments


Maandag 25 september 2017 (door Cokky).

“Vandaag wordt een makkie” is een denkfout die je beter niet kunt maken op fietsvakantie. Want je wordt onmiddellijk en genadeloos afgestraft. Maar 40 kilometer vandaag? Dat wordt lunchen in een restaurant op de plek van bestemming, zou je denken. Maar als een streek “het Zwitserland van Castilla La Mancha” wordt genoemd zouden de alarmbellen toch zachtjes moeten rinkelen. Nietsvermoedend gaan we opgewekt op pad, na een uitgebreid ontbijt. Eerste stop is Bogarra, waar de navigatiesystemen hun eerste strijd van vandaag voeren: naar links, zegt de iPhone, naar rechts, zegt de Garmin. Via de smalle trapstraatjes van het dorp worstelen we ons naar een route langs beeldhouwwerken on de natuur.

Leuk hoor, maar uiteindelijk blijkt de culturele route niet geschikt voor ons doel. Terug, door de smalle trapstraatjes. Een oud mannetje helpt ons de zware fietsen omhoog duwen. Hij weet de vlakste route naar het plein. Een oud vrouwtje weet een betere route, maar zij heeft ze niet meer allemaal op een rijtje, volgens hem. We bereiken de grote weg waar de borden met 9% ons de weg omhoog wijzen.

Een stuk verderop begint een landelijk weggetje langs de rivier, daar moeten we in, zijn beide navigatiesystemen het eens.

De route is schitterend, door het bos met de beginnende herfstkleuren. We klimmen en klimmen, we krijgen honger maar het eind van de weg is nog niet in zicht. Garmin en iPhone krijgen weer ruzie en willen ons daarna toch allebei een wandelpad insturen, door een flinke waterpartij heen. En als we dat niet willen, moeten we maar omdraaien. Dat is zo’n moment dat ik me weer herinner waarom ik niet van dit soort avonturen houd. We fietsen nog een stuk door. Het water is bijna op, de batterij van de e-bike geeft nog maar 30 procent aan, geen dekking voor de telefoon, geen hond in de buurt. Eerst maar een mueslireep in de schaduw van een den. We zetten de Garmin op een nieuwe route berekenen voor een auto en dan zien we dat we op iets meer dan 10 kilometer van Ríopar zitten, dus we gaan in ieder geval de goede kant op. De weg stijgt en stijgt, tot we bovenop de pas komen. Daar staat een Duits campertje en ze hebben wel wat water over voor Edwin. Daarna begint de afdaling, wat een opluchting. In Ríopar genieten we van een extra grote herstelbier. Morgen blijven we hier.

Posted 25 september 2017 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 4, Las Casas de Haches   4 comments


Zondag 24 september 2017 (door Cokky).

Het beste deel van de fietsvakantie is niet het fietsen, maar het achter de rug hebben van de etappe. Dankzij Google Maps en .com is er gelukkig al veel minder onzekerheid: het onderdak is gereserveerd en de afstand is duidelijk. Maar dan nog, sommige kilometers duren nu eenmaal veel langer dan andere en we moeten maar afwachten wat we tegenkomen aan voedselvoorziening onderweg. Om twaalf uur een goed restaurant tegenkomen is van nul en generlei waarde. Het winkeltje daarentegen twee straten verderop in Alcadozo is perfect, we kopen brood en beleg en macaroni. Wat zout hebben we nodig maar we gaan geen kilo meefietsen en de aardige dames halen een eetlepel vol zout uit hun huis en vouwen het zorgvuldig in een pakketje van aluminiumfolie.

De route loopt voor een groot deel langs de gewone weg, er is weinig verkeer en de auto’s houden allemaal keurig afstand. Het is wel léég hier, de dorpjes zijn vaak half verlaten, de gewassen op de velden al geoogst.

De lunch bestaat uit brood met sardientjes uit blik, onder een dennenboom langs de weg. Slokje water uit de bidon erbij. Het is warm. We sukkelen door. Op een mooie plek aankomen is altijd een prettige verrassing. En hoewel ik na het lezen van de Volkskrant Magazine over alcohol eigenlijk had besloten om minder te drinken, geldt dat niet voor dit soort momenten. Na ruim 70 kilometer en 860 hoogtemeters is er maar één ding belangrijk, één vooruitzicht dat me op de been houdt op de moeilijke momenten: het beloningsbiertje bij aankomst. We rijden het dorpje in en vinden een heel vakantiecomplex, met een knus cafetaria, een terras met uitzicht, mannen die zitten te kaarten, een mooie hotelkamer, en het blijkt dat ze voor ons koken vanavond, dus de macaroni kan in de noodvoorraad blijven. We dachten een huisje te krijgen dus we waren op alles voorbereid maar dit is veel fijner. De ontvangst door een vriendelijk, in Cuba geboren meisje is allerhartelijkst, geen moeite is haar te veel. De weekenders zijn al naar huis, we hebben het hele complex voor ons alleen.

Het was afzien vandaag, maar de beloning vergoedt alles.

Posted 24 september 2017 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 3, Albacete   2 comments


Zaterdag 23 september 2017.

Albacete is een lelijke stad, volgens de meeste reisgidsen. Het heeft een rijk verleden maar is zo vaak verwoest dat er weinig oude gebouwen overgebleven zijn. Gelukkig heeft de aardige mevrouw op de Tourist Info nog wel wat tips. Er is onder andere een messenmuseum, de stad staat bekend om de goede kwaliteit messen die hier gemaakt worden. Maar daar gaan we niet heen.

Eerst koffie. De stad komt opmerkelijk laat op gang, op de zaterdagochtend. We lopen door de kathedraal, die opgemaakt wordt voor een bruiloft. Dan naar het park, we bezoeken het archeologisch museum en lunchen in een goed restaurant. Nog nooit gezien: daar kan je na afloop van het eten een tandenborsteltje krijgen met een minitubetje tandpasta.

Gezellige winkelstraten, alles ligt dicht bij elkaar, de terrasjes worden steeds voller. Er is eigenlijk niks mis met Albacete.

Posted 23 september 2017 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 2, over de Via Verde naar Albacete   8 comments


Vrijdag 22 september 2017.

“Ik ben bijna 80, en toen ik 9 was kwam ik hier voor het eerst, om te werken”, vertelt het mannetje, de vader van de huidige eigenaar van de watermolen. We moeten meekomen, hij laat zijn Landrover zien die hem al 36 jaar trouw dient en dan opent hij de schuur van de watermolen. Hij is wijn aan het het maken en we krijgen een glaasje vers geperst druivensap. Nee zeggen kan natuurlijk niet, hij schept meteen nog een glas sap uit het vat. Ik moet in de grote kruik kijken waar hij het sap in doet en krijg nóg een glas, uit een ander vaatje, waar wel wat alcohol in zit. Hij laat de werkplaats van zijn zoon zien, wil op de foto bij het water dat naar de watermolen stroomt en vertelt dat hij alle bomen hier zelf geplant heeft. Hij is al bijna 80 en hij kwam hier voor het eerst toen hij 9 was, om te werken.

We mogen de auto in een hoekje laten staan en fietsen weg. Eerste stop: Alcaraz, klein, héél oud en sfeervol stadje. Koffie op het plein en daarna zoeken we de Via Verde op, die moet beginnen in de buurt van de benzinepomp. Het is even zoeken maar uiteindelijk vinden we hem. De bedoeling is dat we halverwege een slaapplek zoeken.

Maar ja, iedere Via Verde heeft altijd wel een verrassing voor ons in petto. In El Jardin, waar we tussen de middag een menu del dia nemen, zit wel een hostal, maar dat is niks, volgens de ober, daar hebben de kamers geen eigen badkamer. Een kilometer of tien verderop, zit een hotel/restaurant langs de weg, dat is veel beter. Komen we daar, is het gesloten wegens vakantie. Hebben wij weer. Het volgende dorp langs de via verde, Balzote, is lelijk en er is niks, vertelt de mountainbiker die we inmiddels al drie keer tegengekomen zijn. En tussen Balzote en Albacete is helemaal niks.

Dus er zit niks anders op, het wordt vandaag een etappe van 100 kilometer. We reserveren een appartement in het centrum van Albacete, zetten verstand op nul en blik op oneindig en zwoegen door, tussen maisvelden, fruitbomen, net geoogste uien en lege velden. Afgezien van hier en daar een kleine helling is het laatste stuk redelijk vlak of iets vals plat naar beneden. Om een uur of zeven zitten we in het appartement, fietsen in de kelder, benen op tafel. Douchen, bier en nog een bier in een winkelstraat, morgen rustdag.

Posted 22 september 2017 by Edwin in Geen categorie

Op vakantie, dag 1   10 comments


Donderdag 21 september 2017, Reolid, Castilla-La Mancha.

Drie uur autorijden van huis en we zijn in een andere wereld. In een oude, omgebouwde watermolen, El Molino de Iramala. De grootvader van de eigenaar maalde nog meel om brood van te bakken, de vader maalde alleen nog veevoeder en de zoon is bezig om de boel te restaureren en er een werkend museum van te maken. De Via Verde die bijna klaar is en Albacete met Ubeda moet verbinden, ligt pal naast de ingang. We slapen in een prima appartement boven de molen en het stromende water zingt op de achtergrond.

Onderweg hebben we gelunched maar voor vanavond moeten we nog wat inkopen doen, liefst op de fiets. We krijgen aanwijzingen: we moeten naar de supermarkt in Salobre, een klein dorp op vier kilometer afstand, de weg loopt door de Estrecho de Hocino, een natuurgebied. De weg is afgesloten maar met de fiets kan je er wel door en er zitten berggeiten. Ongelofelijk, maar we zij nog geen tien meter voorbij de wegversperring of we zien de eerste berggeit liggen. Vóór we bij het dorp zijn hebben we er vijf gezien en op de terugweg nog een keer zo veel. De rotsen zijn prachtig van vorm en kleur, onderin de kloof stroomt een smal riviertje. Net voor zonsondergang zijn we weer bij de watermolen. De fles wijn gaat open, Edwin bakt bacon en eieren, de WiFi werkt perfect en het is ontzettend stil hier. Fantastisch.

Posted 21 september 2017 by Edwin in Geen categorie

De herfst komt eraan   Leave a comment


Maandag 18 september 2017.

De dauw is schitterend, als de zon opkomt is alles bedekt met kleine natte pareltjes.

Posted 18 september 2017 by Edwin in Geen categorie

Wijn maken, veel werk en een hele kunst   4 comments


Donderdag 14 september 2017.

De mannen hebben de hele ochtend geplukt, en dit deel van de oogst gaat niet naar de bodega maar is voor eigen gebruik. In de kelder van een familielid staan de apparaten en andere benodigdheden klaar om de druiven te verwerken. Eerst gaan ze door een machine die de druiven kneust en de steeltjes eruit werkt, het sap en de schillen en pitten gaan in een vat van 500 liter. Twee druivenrassen worden apart gehouden om straks te kunnen mengen op maat.

Er wordt geroerd en gemeten: hoeveel suiker zit er in? In een gezelschap van allemaal 50plussers kost het wat moeite om de thermometer af te lezen. Geeft hij nu 12,5 aan? Dat lijkt wat weinig, volgens de chef. Hij laat de boel een paar uur rusten en dan komt hij terug om nog een keer te meten. De schillen blijven een paar dagen bij het sap, daarna gaat alles in de pers en worden de schillen en pitten eruit gehaald. Het luistert allemaal heel nauwkeurig. De wijn van vorig jaar is heel lekker geworden, dat hebben we gecontroleerd.

 

Posted 14 september 2017 by Edwin in Geen categorie