Coll de Rates   4 comments


Voll-maan-Coll-de-Rates

Vrijdagochtend 7.39 uur, 19 augustus 2016.

De volle maan zakt precies weg op Coll de Rates, de 626 meter hoge pas bij Parcent. Er is wat nevelachtige bewolking en de luchtvochtigheid is met 90% heel hoog. Het was een klamme nacht met een minimumtemperatuur van 20,2 graden.

Posted 19 augustus 2016 by Edwin in Geen categorie

La luna llena   8 comments


volle-maan

Donderdagavond 21.11 uur, 18 augustus 2016.

De maan komt oranje op als een Spaanse sinaasappel. We zitten buiten met een glaasje Sangria en het is nog 25 graden. Wat een heerlijke avond, absoluut windstil. Het was net als gisteren een warme dag. Het werd 31,9 graden.”Ben je al aan de Spaanse temperaturen gewend?”, vraagt Jan. Nee, zelfs de Spanjaarden niet want de luchtvochtigheid was erg hoog met zo´n 60% waardoor het aanvoelde als 36 graden. Na een week thuis ben ik wel weer aan Cokky gewend, nu de temperatuur nog.

Posted 18 augustus 2016 by Edwin in Geen categorie

Pilletje   4 comments


17 juni 2016

Henk-pilletjeIrritant lang duurt het de laatste tijd voordat mijn vader het zeer kleine pilletje van de trombosedienst op heeft. Het lijkt wel een spelletje geworden om het zo lang mogelijk te laten liggen. Hij neemt een slok water en schuift het pilletje over het tafelkleed heen en weer. Neemt weer een slok water, pakt een pilletje en legt het verder weg. Gespannen houden mijn moeder en ik het pilletje in de gaten. “Je pilletje nog, pa”, probeer ik. Hij reikt naar het pilletje… maar pakt zijn glas water en neemt een slok. De enorme vitaminepil die ik heb gekocht is geen enkel probleem, hup zo weg.
Mijn moeder is het zat, “stop ze maar in zijn toetje”. Ik prak de verse aardbeien fijn en doe er wat vruchtenyoghurt op. In het rechter schaaltje doe ik het pilletje en roer het door. Toef slagroom erop, wat wil een mens nog meer? Natuurlijk plaag ik mijn moeder door haar te laten kiezen, welke wil je ma? Ik geef mijn vader het goede schaaltje en gespannen zien we hoe hij zonder problemen smakelijk zijn toetje wegwerkt. Hè, hè, probleem opgelost. Ik ruim af en ga aan de afwas, lik de lepel af waarmee ik de toetjes heb door geroerd. Wat bitter? Shit, het pilletje! Ik spoel mijn mond met kraanwater. In de wasbak herken het bijna gesmolten pilletje.

Posted 16 augustus 2016 by Edwin in Geen categorie

Thuiszorg   8 comments


6 juni 2016.

Mijn-vaderDe thuiszorg komt meestal tussen 9 en 10 uur om mijn vader uit bed te halen. Hij doucht graag, lekker heet tegen de pijn in zijn 89jarige nek. Om de tijd in bed wat te verkorten maak ik beneden in de keuken havermoutpap, zet een kopje thee en leg zijn pillen gezellig erbij op het dienblad. Ineens hoor ik boven water stromen. Hoe kan dat nu? Ik hol de trap op en daar zit mijn vader lekker onder de douche. Gelukkig is hij met z’n rollator gegaan. “Pa, dat doet de thuiszorg toch altijd?” Ik laat hem vertellen wat ik verder moet doen. Een beetje shampoo op zijn haar. Dan wast hij zelf, ik hoef alleen zijn rug te wassen. Er liggen blauwe overschoentjes dus ik kan op mijn sokken erbij. Met een grote witte handdoek droogt hij zich af. Zijn rug kan hij zelf niet af drogen. Ik wil hem een beetje plagen en droog zijn rug behoorlijk stevig af zodat hij gaat piepen. “niet zo hard” Nou, zo hard deed mama dat vroeger ook bij ons! We liggen dubbel van het lachen. Het is intiem en gezellig. Hij plaagt mij terug door te zeggen: “ik zal dadelijk zo’n blauw jasje van de thuiszorg voor je vragen. Dan kan jij het voortaan doen.” Net schuifelt hij voor mij uit met zijn rollator de slaapkamer in, ik geef hem een ferme tik op zijn blote billen. “Zo, dat doet de thuiszorg niet, hè.” Hij kijkt om en zegt, “daar weet jij niets van.”

Posted 15 augustus 2016 by Edwin in Geen categorie

Leeg   4 comments


Pluis

Maandagochtend 7.10 uur, 15 augustus 2016.

De zon komt op aan een onbewolkte hemel en het is bijna koud te noemen. Ik wil op het weerstation kijken maar die geeft niets aan. De batterij die de gegevens verzendt is leeg en ik heb geen nieuwe in voorraad. Dan maar even wachten totdat het zonnepaneeltje het overneemt. Na 2,5 maand pak ik mijn Canon uit de kast, leeg. Ik ben zo overhaast op 28 mei vertrokken dat ik het toestel aan heb laten staan. Waar is de reserve accu? Ik kan hem niet zo gauw vinden. Dan de camera van Cokky maar. De accu van de Landrover was ook leeg maar die heb ik gisternacht opgeladen. Langzaam begin ik weer te wennen. De katten doen alsof ik niet weg ben geweest, ze willen spelen en wandelen. Pluis klimt in een boom en Lulu rijdt mee op mijn schouder. Als ik weer binnen kom doet het weerstation het: kijk, 13,4 graden. De laagste temperatuur deze maand. En de regen de afgelopen 2,5 maand? Twee keer een bui, in juli 14,6 mm en in augustus 2 mm. Nee, dan had ik de regen die ik in Nederland heb gehad beter kunnen noteren. Trouwens, na 17 jaar in Spanje heb ik genoten van iedere druppel die in het intens groene Nederlandse landschap viel.

Posted 15 augustus 2016 by Edwin in Geen categorie

Plassen   4 comments


Rode-rozen

3 juni 2016.

Pa-en-ikIn het diepst van mijn slaap roept mijn vader mij. Weer met zo’n jammerklacht. Het is 4.45 uur. Zijn kussen is hij kwijt geraakt. Slaapdronken ga ik aan de kant van mijn moeder liggen en schuif het kussen onder zijn hoofd. Dan pakt hij mijn hand vast maar niet heel stevig zoals een paar nachten geleden. Ik zeg, “Rustig, denk maar aan mooie dingen, haal diep adem en denk aan een blauwe hemel en rode rozen, aan lelietjes van dalen die zo lekker ruiken”, zo ontspan ik mijzelf ook altijd. Na een paar minuten zegt hij, “Ik moet plassen, ik ben bang dat ik in mijn broek plas.” “Nee joh, dat doe je niet, ga nu maar slapen”. “Mijn fles zit vol (daar plast hij ‘s nachts in) er staat nog een lege fles in het nachtkastje”.” Nee joh, niemand plast die fles vol, zelfs niet de grootste zeikerd, lekker slapen nou. Ik blijf wel bij je”. “Maar ik moet plassen en de fles zit vol.” Dus ga ik uit bed en kijk aan zijn kant van het bed, langzaam begin ik wakker te worden, heel de fles is echt vol! Onbegrijpelijk, dat kan niet, totdat ik besef dat de thuiszorg de fles niet heeft geleegd, dus ‘s ochtend niet en ‘s avonds is het ze ook niet opgevallen. Ik maak de fles leeg en hij kan plassen. We kruipen samen weer in bed en gniffelen wat na. “Die hele dikke is het vergeten, niet die hele jonge knappe”, zeg ik tegen hem. “Ja die dikke vroeg je naam en riep je omdat ze mijn onderbroek niet aankreeg” (ze kon niet tussen het bed en mijn vader) Weet je pa, dan vragen we alleen maar om slanke, heel jonge verpleegsters met blauwe ogen om samen met jou te douchen. Mijn vader lacht, “In het ziekenhuis, daar was toch een knappe verpleegster met hele blauwe ogen, net als jullie kat Lulu…” Zo liggen we nog een tijd te kletsen. “Nou, ik ga weer naar mijn eigen bed om proberen te slapen maar ik ben klaarwakker”, zeg ik. En dan zegt mijn vader met humor in zijn stem. “Dan denk je maar een blauwe hemel en rode rozen”.

Posted 14 augustus 2016 by Edwin in Geen categorie

Van Spanje naar de polder   2 comments


Voorsterweg

Tien weken geleden, 28 mei 2016.

RollatorOp het moment dat ‘s avonds mijn broer met de autoslaaptrein vertrekt wordt mijn moeder in het ziekenhuis opgenomen. De buurvrouw neemt de zorg voor mijn vader over en slaapt een nacht in het huis van mijn ouders. Ik boek gelijk een vlucht vanaf Alicante voor de volgende ochtend. Wat mooi gaat dat tegenwoordig, Chico hoeft mijn schoot niet af. Boeken, betalen, inchecken en mijn boarding pass downloaden, alles met mijn iPhone.

De volgende dag sta ik om 12.15 uur al op Schiphol. Dan met de trein naar Zwolle en met de bus naar Vollenhove. Precies op de geplande tijd kom ik daar aan. De buurvrouw haalt mij op en brengt mij op de hoogte. We rijden de polder binnen. Eenzame wegen waarover ik samen met mijn broertje 50 jaar geleden naar school fietste. Mijn vader wacht op mij. Ik ben terecht gekomen in een andere wereld.

Posted 14 augustus 2016 by Edwin in Geen categorie