Campagne voeren   Leave a comment


Zondag 19 mei 2019.

 

 

Het zijn spannende tijden, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Om de haverklap loopt Cokky naar de computer om wéér een zin in haar toespraak te veranderen.

In Xaló zijn er ruim 120 mensen aanwezig op de meeting van Compromis, en het bleef nog lang gezellig op straat.

En dan hebben ze haar gevraagd om in Llíber, waar Compromis zich voor het eerst presenteert, ook een praatje te houden. Jordi Sebastià, Europarlementariër voor Compromis,

spreekt daar ook. Stel je voor, er hangen aanplakbiljetten in Llíber met daarop fotos van drie personen : lijsttrekker Andrea, Europarlementariër Jordi én Cornelia! De zaal zit meer dan vol, Jordi maakt duidelijk dat Europa belangrijk is, Cokky doet het goed, eerst in het Spaans en daarna nog in het Engels en kort in het Nederlands. Andrea en haar team dat uitsluitend uit vrouwen bestaat, krijgt een daverend applaus.

Komende zondag 26 mei gemeenteraadsverkiezingen, het zijn spannende tijden!

 

 

 

 

Posted 19 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 12. Aldeanueva de Camino – Plasencia   2 comments


Zaterdag 4 mei 2019
Dag 12. Aldeanueva de Camino – Plasencia : 86 km en 1419 hoogtemeters

Het is tijdreizen, beneden staan de eikenbomen in vol blad, en langzaam, heel langzaam zelfs, in mijn geval met maar 7,4 km/uur, reis ik naar het vroege voorjaar. Gelijk begon deze etappe met klimmen, zo’n 18 km met 1000 hoogtemeters en toen was ik boven op de pas, puerto Honduras, 1440 meter hoog. De eikenbomen staan daar nog in de knop en het is er 6 graden. Dan naar beneden de beroemde Jerte vallei in. De eerste kersen die ik zie zijn nog groen maar wat lager zijn ze al rijp. Regelmatig stop ik even om ze te testen maar alleen als ze echt over de weg hangen. Dan stuurt de navigatie me een onverharde weg in, leuk! Totdat ik weer voor een hek sta met een slot. Nee, ik ga verder geen moeilijke dingen doen en keer om, dus weer een paar kilometer zwaar klimmen. Dan daal ik weer verder, hier ken ik de route. Het stuwmeer staat bijna vol, er is zeker 2 meter water bij gekomen in 11 dagen tijd. Plasencia zit goed voor de zomer.

Plasencia rijd ik binnen langs de rivier en doet vertrouwd aan, alsof ik thuis kom. Op de fiets is het hostal heel gemakkelijk te bereiken terwijl het in het hartje van het centrum ligt. Toevallig komt er iemand naar buiten dus parkeer ik de Santos in het kleine halletje net als 11 dagen geleden toen ik vanuit Plasencia de trein nam naar Badajoz.
Mijn fietstocht zit er bijna op. Morgen fiets ik dezelfde etappe als in oktober van 68 km naar Daniël en Leonne die in Cuacos de Yuste wonen. Maandag rij ik met de auto weer naar huis. Een prachtige tocht van 725 kilometer en 11.500 hoogtemeters. Het zit er weer op.

Posted 4 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 11. Riomalo de Abajo – Aldeanueva de Camino   Leave a comment


Vrijdag 3 mei 2019
Dag 11. Riomalo de Abajo – Aldeanueva de Camino : 70 km en 1343 hoogtemeters

“Moeilijk”, staat er vandaag dreigend bij de route als moeilijkheidsgraad. Dat is voor het eerst want voor de rest staat overal matig. Moeilijk is de tocht echter niet maar wel zwaar. Man, man, zeg ik regelmatig, of ik hoor Javi prevelen, Oh Señor, de Spaanse variant op Oh My God. Het is ook de langste onverharde weg die ik tot nu toe ooit gereden heb, 48 km met 1100 hoogtemeters. Twee keer moet ik even lopen. Op en neer gaat het en er is onderweg geen dorpje dus zet ik zelf koffie aan de rand van een stromend beekje. Wat is het hier ook mooi. Twee keer schrikt er een hert van mij. Mensen zie ik pas weer als ik na 5 uur op een asfaltweg kom.

De route is wat vreemd maar gaat volgens Google naar een dorpje. Dat zou mooi uitkomen om te eten maar het dorpje gaat pas om 16:00 uur open en er is geen restaurant. Granadilla is een fort met huizen er in en door de Moren gebouwd in de 9de eeuw. Daarna in 1170, na de Moren is er nog een sterkere muur omheen geplaatst en weer daarna in 1282 enz. Het is echt heel beroemd, ik kijk door het traliehek van de toegangspoort naar de hoofdstraat, het ziet er best leuk uit maar ik heb geen zin om 1,5 uur te wachten. “Jammer wacht gewoon”, zegt de ene Edwin. “Als je doorfietst ben je misschien nog op tijd voor een menu del dia”, zegt de andere Edwin. Ik twijfel nog, “wat dacht je van een tanque ijskoud bier erbij”. Tja, die kent m’n zwakke punt en ik stap op. Inderdaad, nog precies op tijd ben ik in een dorpje. Toch heb ik wel een beetje spijt dat ik niet gewacht heb. Nou ja, kom op, geen ruzie maken jongens.

Posted 3 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 10. Pinofranqueado – Riomalo de Abajo   2 comments


Donderdag 2 mei 2019
Dag 10. Pinofranqueado – Riomalo de Abajo : 60 km en 907 hoogtemeters

El Meandro del Melero

Alweer begrijp ik niets van de route maar volg trouw wat de navigatie wil en dat is maar goed ook. Soms lijkt het aantrekkelijk om de autoweg te nemen maar vanaf de onverharde weg zie ik dat de asfaltweg aan de overkant vrij nieuw is en veel meer klimt. Mijn weg is heerlijk rustig, kronkelt veel waardoor de stijgingspercentages prettig blijven. De nachtegalen zingen en miljoenen zonneroosjes bloeien. Uiteindelijk kom ik via de oude weg boven bij een pas. Beneden in Vegas de Coria kan ik bij de benzinepomp eindelijk de Santos weer schoonspuiten. Hij wordt nu ook niet echt vies meer, de plassen zijn bijna overal opgedroogd. Eerst nog koffie met een donut want tot Riomalo komt er 30 km onverharde weg, het dorpje is het einde van deze etappe. De weg ligt hoog boven de rivier die duidelijk een stuwmeer gaat worden. De kale oevers zijn door de regen nu prachtig begroeid met groen gras. Na 25 kilometer door dennenbossen met fraaie vergezichten op de besneeuwde toppen van de siërra de Béjar zie ik ineens iets prachtigs. In de rivier die sterk meandert ligt een uniek schiereilandje. Bijzonder fraai, geweldig dat de route hierlangs gaat. Nu begrijp ik het en stop om foto’s te maken. Echt heel geweldig, ik stap weer op en 200 meter verder staan auto’s geparkeerd. Alweer georganiseerde 4×4 tochten maar ook veel wandelaars. Er is een mooi uitzichtpunt gemaakt om El Meandro del Melero te bekijken. “Een van de mooiste landschappen van Spanje”, lees ik later. Hierna is het nog maar 5 km afdalen naar het hostal. De terrassen zijn druk bezet met dagjesmensen. Riomalo heeft geluk met zo’n fotogeniek eilandje.

Posted 2 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 9. Robledillo de Gata – Pinofranqueado   7 comments


Woensdag 1 mei 2019
Dag 9. Robledillo de Gata – Pinofranqueado : 40 km en 577 hoogtemeters

Puente

Een poes kijkt verschrikt door een gat in de oude deur als ik het dorpje verlaat. Het is een feestdag dus alles is nog in diepe rust. De tocht begint gelijk met een enorme klim van 8 kilometer lang en 500 hoogtemeters. Het duurt een uur voordat ik boven ben en al die tijd heb ik niemand gezien. Alleen een mooi bruin hert stak over. Het asfaltweggetje is zoals 35 jaar geleden bijna alle wegen in Spanje waren. In hoog tempo zijn ze verdwenen, bochten eruit, 2 keer zo breed, vangrail er langs en de bomen die voor schaduw zorgden omgezaagd. Het is soms de redding geweest voor afgelegen dorpjes maar deze berg wil toch niemand over. Gisteravond in de bar heeft Cristina het nog opgezocht: Extremadura is precies zo groot als Nederland, alleen wonen er maar 1.100.000 mensen. Met twee mannen van de bosbrandweer mijn route nog bekeken, ja ze hadden me al zien fietsen. De weg is goed berijdbaar maar ze snappen de route niet, er zijn veel kortere onverharde wegen naar Pinofranqueado, dan ga je bij die dikke eik naar rechts en.. Nee, ik moet me aan de route houden leg ik uit. Ze halen hun schouders op. Dus vraag ik me inderdaad af waarom de route zo onlogisch is. Daar kom ik achter bij een prachtig ingericht uitzichtpunt met info paneel. Aan de andere kant van de barranco stort de Chorro de Los Ángeles zich omlaag. Een waterval met een lengte van 200 meter. Het wordt ook nog druk op het uitzichtpunt want je kunt een excursie maken met Landrovers. Ze rijden dezelfde route als ik maar dan andersom. Verder is mijn tocht vandaag erg makkelijk, alleen maar afdalen langs de rivier tot aan het hotel El Puente dat, hoe kan het ook anders, uitkijkt op een oude stenen brug.

Posted 1 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 8. San Martin de Trevejo – Robledillo de Gata   Leave a comment


Dinsdag 30 april 2019
Dag 8. San Martin de Trevejo – Robledillo de Gata : 64 km en 1250 hoogtemeters

Bar

Voor het eerst is de route zo zwaar dat ik moet lopen. Het pad is waarschijnlijk in de middeleeuwen aangelegd maar nu had er beter niets kunnen liggen. De stenen zijn zo groot dat fietsen onmogelijk is. Door vandaag 26 kilometer extra te fietsen kan ik de rest van de tocht mij wel keurig aan de etappes houden. Om 18:00 uur ben ik op m’n eindbestemming. In de bar ga ik eten en het is zo gezellig met de eigenaresse Carina en haar dochter Cristina dat het erg laat wordt. Wat een romantisch plaatsje is Robledillo de Gata.

Posted 1 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 7. Termas de Monfortinho – San Martin de Trevejo   6 comments


Maandag 29 april 2019

Dag 7. Termas de Monfortinho – San Martin de Trevejo : 60 km en 1050 hoogtemeters.

Hekken

Een ketting met een hangslot. Al na een paar kilometer over een onverhard pad gereden te hebben sta ik voor een gesloten hek. Dan baal ik echt want ik heb er een hekel aan om weer terug te moeten fietsen. Nu loopt er een paadje langs de afrastering en op de kaart zou je zeggen dat het rond loopt. Het paadje wordt echter steeds smaller en loopt dood in braamstruiken. Moet ik toch nog terug. Meer dan een uur later ben ik weer bij het hotel. Zo schiet het niet op want 500 meter verderop in Spanje is het ook nog eens een uur later. Met de navigatie van de Garmin lukt het dus niet. Dan maar over het asfalt zo snel mogelijk naar Cilleros waar de oorspronkelijke route loopt. Het valt mee, na 26 km ben ik er. De route inladen en gaan. Hup, gelijk een prachtige onverharde weg op. De kruidige lucht van de zonneroosjes en de zoet geurende brem, het mooie weer, echt genieten.

Regelmatig moet ik wel een hek open doen, niets aan de hand maar dan schrik ik echt, ineens een hek met ketting en hangslot. Teruggaan is geen optie meer, dat kost uren. Nu heb ik veel ervaring in de duinen opgedaan hoe je over afrasteringen heen moet klimmen. Nergens staan zoveel soorten hekken in Nederland. Zelfs over een 2 meter Heras hekwerk kun je met de juiste techniek vrij snel over. Goed, erover heen dan maar, zelf lukt het me wel, dat test ik eerst. Dan pas kieper ik de tassen erover en daarna de 18 kilo zware Santos, hè, hè, dan de bagage er weer op en nu maar hopen dat er niet nog een hek komt. De route is echt prachtig, al die tijd zie ik ook niemand. Wat wil je met 16 inwoners per vierkante kilometer. Verder blijft de komst van een hek behoorlijk spannend maar ze kunnen gelukkig allemaal open. Dan een onverwacht dorpje, nog net op tijd voor een menu del dia en een biertje. Wat is dat genieten. De Garmin gaf vandaag 32 graden aan.
Daarna is het nog maar 8 km naar een voormalig Franciscanenklooster waar ik mij eenzaam en in celibaat terugtrek in mijn sobere kluis.

Posted 29 april 2019 by Edwin in Geen categorie