La pedra seca, de natuurstenen muren   4 comments


Bancales

Woensdag 7 december 2016

De stenenmuurtjes die de vaak voormalige landbouwterrassen omzomen zijn vorige maand tot cultureel erfgoed verklaard. De muren worden door de Valencianen la pedra seca, droge stenen genoemd omdat er geen (natte) cement bij gebruikt is. Het zijn fraaie gestapelde muurtjes die de bancales” de landbouwterrassen bij elkaar houden. Het ziet eruit als dom werk zo´n stenen muurtje opstapelen, ik doe het dan ook graag. Ons perceel wordt omringd door muurtjes van zwerfkeien. Na de regen is er een gedeelte van onze muur ingestort. Een jaar of 15 geleden heb ik zelf het muurtje daar hersteld. Ik herken de plaats van de instorting aan de veel lichtere kleur van de stenen. Nu kan ik weer beginnen.

Landbouwterrassen
Een saltador, een trapje bij Pinos.

Het leuke van deze muurtjes bij Pinos is dat er heel vernuftig trapjes ingemaakt zijn door grote stenen te laten uitsteken, een “saltador”. Als de boer zonder ezel was kon hij op deze manier veel sneller op zijn plaats van bestemming komen. Met ezel moest hij naar het einde van het terras, daar kon hij dan pas op het volgende terras komen. Door het wandelen in de bergen leer je al snel hoe het systeem werkt en waar de oude ezelpaden liggen. Maar zulke mooie trapjes kom je niet vaak meer tegen.

MuurtjeKorstmos
Een instorting van het muurtje langs onze tuin.

Eeuwen lang kwamen de stenen boven met het bewerken van de landjes en werden ze naar de rand gesjouwd en opgestapeld. Achter het muurtje gooiden de boeren de kleinere stenen. Was deze vol dan bouwden ze op de vlakkere stukken land er gewoon weer een muur voor die dan weer gevuld kon worden.  Soms liggen er zulke kleine steentjes achter de muren dat alleen kinderhandjes die daar kunnen hebben neergelegd. Wat, gamen? Hup, stenen rapen en niet zeuren!

Ik probeer de kunst van het stenen stapelen te leren door goed te kijken hoe ze, misschien wel 1000 jaar geleden, de stenen in elkaar hebben gepast. Maar na deze recente instorting begin ik toch te vermoeden dat ik een cursus moet gaan volgen. Zeker nu la pedra seca officieel cultureel erfgoed is geworden.

Posted 7 december 2016 by Edwin in Geen categorie

Schotland   12 comments


vall-de-pop

Dinsdag 6 december 2016.

Een huisje in Schotland daar verlang ik soms naar in de hete Spaanse zomer. Mijn wens is verhoord, ik ben al helemaal gewend aan het regenachtige, donkere, sombere weer van de laatste dagen. Normaal leef je hier buiten maar nu zitten we gezellig binnen, houtkachel aan, een kaarsje erbij. Heerlijk die donkere dagen voor kerstmis. Ik hoef mijn zonnebril niet te zoeken als ik in de auto stap. Lekker lang achter de computer zitten, lui met een boek op de bank, fantastisch. Normaal zit ik niet echt lekker rustig binnen als het buiten zulk mooi weer is. Ik hoef mij ook geen zorgen te maken dat de UV straling de 4 al bereikt heeft. Met welke beschermingsfactor moet ik mij vandaag insmeren, hoef ik mij niet af te vragen. En wat scheelt het een werk, al de potplanten die normaal twee keer per dag water moeten hebben, heerlijk en alles is zo lekker fris en groen. Vervelend? Nee hoor, het is echt genieten. Wel zijn er wat aanpassingen nodig. In de Landrover Discovery heb ik rubbervloermatten nodig tegen de modderlaarzen, en zelf ga ik een groene waxjas met bijbehorend hoofddeksel kopen. Alleen de poezen nog even omruilen voor Ierse setters en het is gelukt, ik woon in Schotland. “Sebastian, dos carajillos con Whisky por favor!”

henk-en-simone
Het huis van mijn overburen.

Posted 6 december 2016 by Edwin in Geen categorie

Olijven oogsten   5 comments


olijfboom-imgl7394

Vrijdag 2 december 2016.

Het is er schitterend weer voor: we gaan olijven oogsten en oude olijfbomen bekijken in Xaló, en daarna een perserij van olijfolie bezoeken in Tàrbena. Door de regen van de afgelopen week is het hier en daar wel wat modderig maar we hoeven niet de hele dag hard te werken. Domingo is bezig met de laatste bomen en wij mogen even helpen. We slaan een paar keer met een caña, een lange rieten stok in de boom om erachter te komen dat het best lastig is om de olijven over te halen in het net te vallen.

imgl7425

We slepen met een net van de ene boom naar de andere en binnen een half uur zijn we er achter dat het véél werk is voordat je een capazo vol hebt met olijven, zónder de blaadjes die ook in de netten gevallen zijn. Dan bezoeken we de oude olijfbomen van Francisco, die misschien wel 2000 jaar oud zijn. Carmen vertelt van alles en laat ons verse olie proeven. Dan rijden we naar Tàrbena. In een klein straatje, op een plek die je zelf nooit zou vinden doet Carmen een metalen deur open en opeens horen we machines draaien. De vloer is plakkerig, het geluid nostalgisch en sfeervol: de machines zijn meer dan een eeuw oud.

imgl7542

De olijven worden eerst tot pulp gemalen (mét pit), daarna wordt de pulp handmatig in de matten gelegd die onder de pers gaan. Langzaam loopt de olie eruit. We kopen een paar liter en drinken na afloop koffie op het terras, in de straat, bij Can Pinet, “de communist”. Af en toe moeten we even inschuiven als er een tractor langs moet. De éénarmige legendarische baas komt langs met mistela in een “bota” en legt ons ons onervaren toeristen uit wat de beste houding is om de wijn in je maag te krijgen in plaats van op je kleren. Het was een leerzaam en gezellig uitstapje en nu we weten hoeveel werk het is om vijf kilo olijven te oogsten zodat er één liter olie overblijft, zul je mij niet meer horen zeggen dat olijfolie duur is.

Posted 3 december 2016 by Edwin in Geen categorie

Nog steeds een heel droog jaar   5 comments


lulu-om-7uur48
Een selfie van mijn schouder. Lulu is lui en “rijdt” heel de ochtendwandeling mee op mijn schouder.

Donderdagochtend 7.47 uur, 1 december 2016.

Mijn favoriete vest ligt al dagen in de wasmand, ineens mis ik nu een droger. Al ruim 5 dagen laat de zon zich nauwelijks zien en valt er regelmatig een bui. Veel is het eigenlijk niet, de afgelopen vier dagen leverde 20 mm op. November sluiten we af met 71 mm regen. Dat is ongeveer het gemiddelde wat in Nederland per maand valt. De bovengrond is nu voldoende nat maar de putten in de vallei staan nog laag. Tot nu toe viel er dit jaar maar 260 mm regen. Echt grote hoeveelheden regen in 24 uur bleven uit. De grootste bui was in maart met 45 mm.

Hier een overzicht van 2009-2016.

2009 – 1011 mm
2010 –  672 mm
2011 –  985 mm
2012 –  745 mm
2013 –  737 mm
2014 –  248 mm
2015 –  698 mm
2016 –  260 mm

In december 2009 regende het 270 mm! Dus wie weet komt er nog veel bij deze maand maar dat 2016 een droog jaar gaat worden staat nu wel vast.

Posted 1 december 2016 by Edwin in Geen categorie

Met de bus naar Lucentum, Alicante   1 comment


Zondag 27 november 2016.

Het museum van Xaló, of eigenlijk de vereniging van vrienden van het museum, heeft een uitstapje georganiseerd naar Lucentum en het museum MARQ, in Alicante. Het museum hebben we een jaar of tien geleden al eens bezocht maar de Romeins/Iberische opgraving midden in Alicente kennen we niet. Dus stappen we om kwart voor negen in de bus, met nog een man of veertig. Er is regen voorspeld maar het valt weer mee, we zien zelfs even de zon. Rubén, de archeoloog van het museum en reisleider, vertelt en legt uit. Dit is de belangrijkste opgraving van de provincie Alicante, maar er is niet zo héél veel meer van over en het terrein wordt omring door hoge flats. Terwijl de mannen van de werkgroep opgravingen hardop dromen van wat ze ooit nog in Xaló hopen op te graven, bekijken we de fundamenten van de thermen en de resten van wat het plein geweest is. Dan weer de bus in, naar het museum, om de tentoonstelling over de Vikingen te bekijken. Het is mooi opgezet, veel korte filmpjes en sfeerbeelden, maar het is wel érg donker binnen. Om twee uur sluit het museum en we krijgen vrij tot vier uur. In de bus terug zit menigeen te knikkebollen, totdat Rubén aankondigt dat ze binnenkort nog meer van deze uitstapjes gaan organiseren. Schrijf onze namen vast maar op de lijst! (Klik op de foto´s om ze groter te bekijken).

Posted 27 november 2016 by Edwin in Geen categorie

Het kasteel van Forna   4 comments


Zaterdag 26 november 2016.

Een paar jaar geleden wilden we er al heen, maar toen had het zo hard geregend dat een bezoek niet mogelijk was. Het kasteel heeft namelijk geen dak meer dus áls het regent, staan de vloeren onder water. Voor vandaag was ook weer regen voorspeld maar zoals gebruikelijk de laatste tijd, is er geen druppel gevallen. We worden vriendelijk ontvangen door Francesca, die ons rondleidt. Enthousiast vertelt ze over de geschiedenis van het kasteel. Eigenlijk is het geen kasteel, maar een wachttoren uit de elfde eeuw waar in de 15e eeuw een zomerpaleis tegenaan gebouwd is. Ze laat ons van alles zien wat ons absoluut niet opgevallen zou zijn als we op eigen houtje het kasteel (o nee, het paleis) hadden bekeken. Met tekeningen op de tablet verduidelijkt ze het verhaal.

Na een uur staan we weer bij de uitgang, tevreden en met wat meer kennis van de geschiedenis van de streek dan toen we voor de ingang stonden. We rijden naar een restaurantje in Benisiva waar een stoofpotje wild zwijn op ons staat te wachten en we rijden via Vall d´Ebo weer naar huis. Cultuur, natuur en wat gastronomie, gedeeld met vrienden, het lijkt wel zondag.

Posted 26 november 2016 by Edwin in Geen categorie

Coll de Rates op   4 comments


parcent-coll-de-rates

palm-spanjeZondag 20 november 2016.

De dag begint met een prachtige zonsopkomst. We hebben Coll de Rates voor de laatste fietsdag bewaard en maken een klein rondje over Tarbena en Castell de Castells. Er is minder zon maar de temperatuur loopt toch op tot 18 graden. Alweer is het een windstille dag en dat is eigenlijk best bijzonder. Het fietst in ieder geval heerlijk. De tengere Spanjaarden fietsen in volledige winterkleding. De noorderlingen zijn te herkennen aan de zomerkleding. Het fietstoerisme is hier de laatste jaren zo enorm toegenomen dat zelfs de Spanjaarden de zomerkleding met deze “kou” niet echt vreemd meer vinden.

In Tarbena drinken we koffie en dan gaat de tocht verder naar Castell de Castells. Hier fietsen we op een hoogte van zo´n 750 meter waar het altijd wat kouder is. De herfst is hier al echt begonnen, er staan een paar prachtige lijsterbessen in herfsttooi. Na 55 kilometer zijn we weer in Xaló en sluiten we de vier fietsdagen af met ruim 300 kilometer op de teller. Morgen vliegen ze weer naar huis, laat de regendagen nu maar komen.

coll-de-rates

tarbena-castell-de-castells
Van Tarbena naar Castell de Castells

sorbus-castell-de-castells
Echt herfst

naar-coll-de-rates
Coll de Rates op

Posted 20 november 2016 by Edwin in Geen categorie