De Derde editie van het MOS in Senija   6 comments


Zondag 15 juli 2019 (door Cokky).

Ik ben blij dat ik niet in de jury zit dit jaar, de inzendingen voor het Open Museum van Senija 2019 zijn érg mooi. Voor toeristen en andere belangstellenden zijn er rondleidingen georganiseerden in verschillende talen. En wat is het leuk om in Senija rond te lopen met Lidia, die van alles vertelt over haar jeugd in het dorp, en over het leven van haar grootvader en haar moeder, mensen die weg moesten trekken uit het arme dorp om elders geld te verdienen. Veel jonge vrouwen uit deze streek stapten in de bus, met een kartonnen koffertje, om in Parijs als hulp in de huishouding te werken, uit een dorp met alleen zandwegen naar de grote, moderne vrijgevochten Franse hoofdstad. Mannen trokken twee keer per jaar weg om rijst te planten of te oogsten in La Ribera en liepen een groot risico op cholera. Hoe vaker we Senija bezoeken, hoe meer interessante verhalen we horen. En de groep vrijwilligers van de Tourist Info brengt die verhalen weer over in het Nederlands. De muurschildering van de kippenfamilie wint de eerste prijs.

Posted 14 juli 2019 by Edwin in Geen categorie

Zomerfietstocht   2 comments


Zomerfietstocht, Spanje-Frankrijk-Spanje.

Vrijdag 12 juli 2019.

Nee hoor, zelf ben ik nooit op het idee gekomen om in hartje zomer een lange fietstocht te maken. De snoeihete Spaanse binnenlanden doorkruisen in augustus was het idee van Armando. In 2006 fietsten we van Cabo de la Nao naar Cabo de Finisterre in Galicië, zo’n 1500 km enkele reis. Het beviel me wel. Goed, soms werd het 45 graden maar wat is een biertje dan lekker. Er volgden meer reizen in augustus, want dan hebben de Spanjaarden vakantie. Armando fietst al jaren niet meer en in 2014 ging ik voor het eerst alleen. Het beviel me uitstekend. Nu zit er ook wat dwang achter moet ik eerlijk bekennen, de feesten. Voor een ochtendmens als ik een ramp. O, ik heb het voor Cokky wel geprobeerd hoor. Om 23:00 uur verlangde ik naar m’n bed maar gelukkig begon het orkest op het plein al te spelen. Fijn dat ze vroeg beginnen dan kan ik gauw weg, dacht ik nog maar na vijf minuten hielden ze al op en gingen ze eerst uitgebreid eten. Vanuit de slaapkamer hoorde ik ze nog spelen toen ik om 6 uur wakker werd. Mijn zomerfietstocht gaat dit jaar naar Frankrijk met als doel vrienden bezoeken in de Auvergne. Op de vraag, ‘waar is Edwin’ kan Cokky zeggen: ‘Edwin is aan het fietsen.’

 

Posted 11 juli 2019 by Edwin in Geen categorie

De feesten van Alcalalí 2019.   1 comment


Zaterdag 22 juni 2019.

De creativiteit is ieder jaar weer verrassend, in Alcalalí. Romeinse keizers, smurfen, Mexicanen, vliegeniers uit de vorige eeuw, kinderen die protesteren tegen al het plastic in de zee, en monsters, er loopt weer van alles rond. De batucada Colp i Repic uit Xaló zorgt traditiegetrouw voor de muzikale omlijsting en de sfeer. Het programma voor de komende dagen staat op de website van de gemeente Alcalalí : http://www.alcalaliturismo.com/fiestas-de-san-juan-y-cristo-de-la-salud-2019/.

Posted 22 juni 2019 by Edwin in Geen categorie

Campagne voeren   Leave a comment


Zondag 19 mei 2019.

 

 

Het zijn spannende tijden, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Om de haverklap loopt Cokky naar de computer om wéér een zin in haar toespraak te veranderen.

In Xaló zijn er ruim 120 mensen aanwezig op de meeting van Compromis, en het bleef nog lang gezellig op straat.

En dan hebben ze haar gevraagd om in Llíber, waar Compromis zich voor het eerst presenteert, ook een praatje te houden. Jordi Sebastià, Europarlementariër voor Compromis,

spreekt daar ook. Stel je voor, er hangen aanplakbiljetten in Llíber met daarop fotos van drie personen : lijsttrekker Andrea, Europarlementariër Jordi én Cornelia! De zaal zit meer dan vol, Jordi maakt duidelijk dat Europa belangrijk is, Cokky doet het goed, eerst in het Spaans en daarna nog in het Engels en kort in het Nederlands. Andrea en haar team dat uitsluitend uit vrouwen bestaat, krijgt een daverend applaus.

Komende zondag 26 mei gemeenteraadsverkiezingen, het zijn spannende tijden!

 

 

 

 

Posted 19 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 12. Aldeanueva de Camino – Plasencia   2 comments


Zaterdag 4 mei 2019
Dag 12. Aldeanueva de Camino – Plasencia : 86 km en 1419 hoogtemeters

Het is tijdreizen, beneden staan de eikenbomen in vol blad, en langzaam, heel langzaam zelfs, in mijn geval met maar 7,4 km/uur, reis ik naar het vroege voorjaar. Gelijk begon deze etappe met klimmen, zo’n 18 km met 1000 hoogtemeters en toen was ik boven op de pas, puerto Honduras, 1440 meter hoog. De eikenbomen staan daar nog in de knop en het is er 6 graden. Dan naar beneden de beroemde Jerte vallei in. De eerste kersen die ik zie zijn nog groen maar wat lager zijn ze al rijp. Regelmatig stop ik even om ze te testen maar alleen als ze echt over de weg hangen. Dan stuurt de navigatie me een onverharde weg in, leuk! Totdat ik weer voor een hek sta met een slot. Nee, ik ga verder geen moeilijke dingen doen en keer om, dus weer een paar kilometer zwaar klimmen. Dan daal ik weer verder, hier ken ik de route. Het stuwmeer staat bijna vol, er is zeker 2 meter water bij gekomen in 11 dagen tijd. Plasencia zit goed voor de zomer.

Plasencia rijd ik binnen langs de rivier en doet vertrouwd aan, alsof ik thuis kom. Op de fiets is het hostal heel gemakkelijk te bereiken terwijl het in het hartje van het centrum ligt. Toevallig komt er iemand naar buiten dus parkeer ik de Santos in het kleine halletje net als 11 dagen geleden toen ik vanuit Plasencia de trein nam naar Badajoz.
Mijn fietstocht zit er bijna op. Morgen fiets ik dezelfde etappe als in oktober van 68 km naar Daniël en Leonne die in Cuacos de Yuste wonen. Maandag rij ik met de auto weer naar huis. Een prachtige tocht van 725 kilometer en 11.500 hoogtemeters. Het zit er weer op.

Posted 4 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 11. Riomalo de Abajo – Aldeanueva de Camino   Leave a comment


Vrijdag 3 mei 2019
Dag 11. Riomalo de Abajo – Aldeanueva de Camino : 70 km en 1343 hoogtemeters

“Moeilijk”, staat er vandaag dreigend bij de route als moeilijkheidsgraad. Dat is voor het eerst want voor de rest staat overal matig. Moeilijk is de tocht echter niet maar wel zwaar. Man, man, zeg ik regelmatig, of ik hoor Javi prevelen, Oh Señor, de Spaanse variant op Oh My God. Het is ook de langste onverharde weg die ik tot nu toe ooit gereden heb, 48 km met 1100 hoogtemeters. Twee keer moet ik even lopen. Op en neer gaat het en er is onderweg geen dorpje dus zet ik zelf koffie aan de rand van een stromend beekje. Wat is het hier ook mooi. Twee keer schrikt er een hert van mij. Mensen zie ik pas weer als ik na 5 uur op een asfaltweg kom.

De route is wat vreemd maar gaat volgens Google naar een dorpje. Dat zou mooi uitkomen om te eten maar het dorpje gaat pas om 16:00 uur open en er is geen restaurant. Granadilla is een fort met huizen er in en door de Moren gebouwd in de 9de eeuw. Daarna in 1170, na de Moren is er nog een sterkere muur omheen geplaatst en weer daarna in 1282 enz. Het is echt heel beroemd, ik kijk door het traliehek van de toegangspoort naar de hoofdstraat, het ziet er best leuk uit maar ik heb geen zin om 1,5 uur te wachten. “Jammer wacht gewoon”, zegt de ene Edwin. “Als je doorfietst ben je misschien nog op tijd voor een menu del dia”, zegt de andere Edwin. Ik twijfel nog, “wat dacht je van een tanque ijskoud bier erbij”. Tja, die kent m’n zwakke punt en ik stap op. Inderdaad, nog precies op tijd ben ik in een dorpje. Toch heb ik wel een beetje spijt dat ik niet gewacht heb. Nou ja, kom op, geen ruzie maken jongens.

Posted 3 mei 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 10. Pinofranqueado – Riomalo de Abajo   2 comments


Donderdag 2 mei 2019
Dag 10. Pinofranqueado – Riomalo de Abajo : 60 km en 907 hoogtemeters

El Meandro del Melero

Alweer begrijp ik niets van de route maar volg trouw wat de navigatie wil en dat is maar goed ook. Soms lijkt het aantrekkelijk om de autoweg te nemen maar vanaf de onverharde weg zie ik dat de asfaltweg aan de overkant vrij nieuw is en veel meer klimt. Mijn weg is heerlijk rustig, kronkelt veel waardoor de stijgingspercentages prettig blijven. De nachtegalen zingen en miljoenen zonneroosjes bloeien. Uiteindelijk kom ik via de oude weg boven bij een pas. Beneden in Vegas de Coria kan ik bij de benzinepomp eindelijk de Santos weer schoonspuiten. Hij wordt nu ook niet echt vies meer, de plassen zijn bijna overal opgedroogd. Eerst nog koffie met een donut want tot Riomalo komt er 30 km onverharde weg, het dorpje is het einde van deze etappe. De weg ligt hoog boven de rivier die duidelijk een stuwmeer gaat worden. De kale oevers zijn door de regen nu prachtig begroeid met groen gras. Na 25 kilometer door dennenbossen met fraaie vergezichten op de besneeuwde toppen van de siërra de Béjar zie ik ineens iets prachtigs. In de rivier die sterk meandert ligt een uniek schiereilandje. Bijzonder fraai, geweldig dat de route hierlangs gaat. Nu begrijp ik het en stop om foto’s te maken. Echt heel geweldig, ik stap weer op en 200 meter verder staan auto’s geparkeerd. Alweer georganiseerde 4×4 tochten maar ook veel wandelaars. Er is een mooi uitzichtpunt gemaakt om El Meandro del Melero te bekijken. “Een van de mooiste landschappen van Spanje”, lees ik later. Hierna is het nog maar 5 km afdalen naar het hostal. De terrassen zijn druk bezet met dagjesmensen. Riomalo heeft geluk met zo’n fotogeniek eilandje.

Posted 2 mei 2019 by Edwin in Geen categorie