Er is hier niets te beleven   4 comments


Donderdag 16 september 2021 (door Cokky)

De man keek me een beetje verontwaardigd aan: “Er is hier helemaal niets te beleven”, zei hij. Hij wilde een taxi naar Dénia, daar was vast wel meer te doen. Verbijsterd stond ik hem te woord op de Tourist Info. Wat verwacht je in een klein dorp op het platteland, middenin de zomer, tijdens corona? Ik heb hem wat folders meegegeven en verteld over een paar concerten dat weekend, maar ik geloof niet dat hij nog geïnteresseerd was. Regelmatig heb ik aan hem gedacht, de afgelopen week, toen we mijn favoriete nichtje te logeren hadden. Zij had een lijstje gemaakt van dingen die ze wilde doen, ik had een lijstje gemaakt van dingen die ik haar wilde zien en uiteindelijk hadden we natuurlijk weer tijd te kort. We bezochten Gata, de Art al Vent tentoonstelling, de Jardin d´Albarda in Pedreguer, de oude binnenstad van Altea, de Rastro en de rest van Xaló, we hebben gesnorkeld en geluncht in Cala Baladrar in Benissa, we hebben vijgen, druiven en amandelen geplukt, ze heeft een schilderworkshop gevolgd en we hebben het nieuwe vegetarische restaurant in Beniarbeig uitgeprobeerd. Die ene middag dat het dreigde te gaan regenen hebben we doorgebracht in het winkelcentrum in Ondara. En dat alles binnen een straal van een kilometer of 20 van Xaló. Samen gekookt, gebakken en gekletst, gewandeld met de hond en naar een concert van traditionele muziek geweest in Llíber. En aan het eind van de week stond er nog genoeg op het lijstje om nóg een week te vullen. We zijn niet eens naar Dénia geweest, of naar het centrum van Calp. Eén van de leukste attracties is niet toegankelijk voor toeristen, en zeker niet voor ontevreden meneren: dat zijn twee leuke, lieve en ondeugende poesjes, die het maar wát gezellig vonden dat lievelingsnicht er was.

Posted 16 september 2021 by Edwin in Geen categorie

Hittegolf   2 comments


15 augustus 2021 (door Cokky).

Het is 35 graden of nog iets meer, gelukkig koelt het ´s nachts nog een beetje af en dankzij de airco en de ventilator in de slaapkamer is het uit te houden. Af en toe afkoelen in het badje en verder rustig aan doen, ijs en gazpacho eten en veel water drinken, en dan volhouden tot de hittegolf over is. Het hoge bosbrandgevaar zorgt er voor dat zelfs natuurgebieden afgesloten worden voor publiek. Edwin maait al het hoge onkruid in een brede strook om het huis heen, zo hebben we een brede brandgang en voelen we ons iets veiliger.

Luis heeft twee toeristen nodig die langs de Riurau in Llíber fietsen voor een promotievideo voor de “Ruta dels Riuraus” dus fietsen we even op en neer volgens de aanwijzingen van de cameraman. We zijn benieuwd naar het resultaat.

De poesjes zijn inmiddels vier maanden. Ze zijn aanhankelijk en ondeugend en worden zelfs door Loesje al beter geaccepteerd. Ze worden steeds sneller en behendiger, en doen nog steeds alles samen.

In een aantal dorpen zijn de Covid-maatregelen strenger dan in Xaló, met een avondklok, vooral in de toeristische plaatsen aan de kust waar de jongeren anders ´s nachts “bottelón” vieren (drankfeest). Behalve het mondkapje en afstand houden hebben we verder weinig last van de maatregelen, we gaan bijna nergens heen en al zeker niet met grote groepen mensen.

De feesten in Xalo zijn afgelast, de Festeros zagen het niet zitten, #NoFiestas. In Llíber organiseren ze een zeer beperkte versie van de feesten, met minimale activiteiten met weinig deelnemers. Toch fijn dat de camera weer even mee mag naar het dorp, voor een partijtje “llargues”, een vorm van pilota Valenciana (een soort kaatsen). Buurman Sergi is gewond aan zijn vinger dus speelt niet mee maar neemt de rol van speaker op zich. Het is gezellig op het terras, en even kletsen met een paar bekenden is al weer bijna normaal.

Posted 15 augustus 2021 by Edwin in Geen categorie

Familie en vrienden, haring en molens : even naar Nederland   6 comments


Maandag 2 augustus 2021 (door Cokky)

Twee weken na de tweede Covid-vaccinatie vlieg ik naar Nederland, om na ruim anderhalf jaar mijn moeder en de rest van de familie eindelijk weer eens te kunnen zien. Het voelt raar om weer te kunnen reizen maar het went ook wel weer snel. We doen voorzichtig, houden afstand en doen wat we altijd doen: rondje fietsen over de Veluwe, haring eten, Chinees halen, oude foto’s uitzoeken. Het is heerlijk om schoenen te kopen in een winkel waar ze mijn maat hebben, we slagen dankzij de vakkundige hulp alledrie, deze winkel wordt uitgeroepen tot onze favoriete schoenwinkel. Vaste prik is ook lange broeken kopen in de winkel waar de verkoopster een kop groter is dan ik. Herlijk is het om een broek te kopen die kórter gemaakt moet worden. Een keer naar de Albert Heijn, ik kijk mijn ogen uit, wat een luxe en overdaad, het mag van mij wel een tandje minder. De Intratuin, de Hema, de kringloopwinkel, ik kom altijd tijd te kort, niet eens in de bieb geweest deze keer.

Nicht is geslaagd voor haar eindexamen, neef gaat op kamers. Als toerist loop ik door Hengelo en Enschede en ik geniet van de typisch Hollandse dingen en het landschap. Lunch met zwager, DigiD geregeld, bezoek van een vriendin, meel en bloem gekocht bij de molen, via internet een achterneef opgespoord en oude negatieven van pa opgestuurd naar Indiëgangers.nl.

De laatste dag breng ik door in Katwijk, heerlijk om weer even over de uitwatering te lopen en aan het strand te genieten van een uitstekende maaltijd in gezelschap van oude vrienden.

En ja, thuiskomen is ook weer fijn, de poesjes zijn hard gegroeid en worden steeds behendiger.

Posted 2 augustus 2021 by Edwin in Geen categorie

Eindelijk de tweede prik, en het begin van de nieuwe school.   3 comments


Maandag 5 juli 2021.

Typen duurt iets langer met een poesje dat over het toetsenbord loopt of probeert de cursor van het scherm te pakken. Van een puzzel heb ik ook langer plezier omdat het andere poesje het leuk vindt om het stuk dat ik net gelegd heb weer uit te halen. Ze zijn altijd vrolijk en nieuwsgierig, en komen graag op schoot liggen spinnen. Samen bieden ze veel vertederend amusement, en wat zijn ze lief als ze slapen!

De onderwijzeres laat me een krantenartikel zien uit 2004 waarin aangekondigd wordt dat er een nieuwe school gebouwd gaat worden in Xaló. Na veel geharrewar en andere problemen is het dan nu eindelijk zover. En het is hoog tijd, binnen lijkt het of de tijd heeft stil gestaan. Over 18 maanden zou het nieuwe gebouw af moeten zijn.

Deze week hebben we eindelijk, twaalf weken na de eerste, de tweede Covid vaccinatie gekregen, Astra Zeneca. Twee uur in de rij gestaan, maar dat is dan ook de enige last die we ervan gehad hebben, niet eens een zere arm deze keer.

Posted 5 juli 2021 by Edwin in Geen categorie

Moscatel en muurschilderingen   4 comments


Maandag 21 juni 2021 (door Cokky).

De poesjes zijn natuurlijk de hoofdrolspelers deze week. Onder begeleiding mogen ze iedere dag wat langer buiten en ze gedragen zich prima. Ze verkennen de tuin iedere dag een klein beetje verder en keren steeds terug naar hun lievelingshoekje. Af en toe hebben ze opeens een wild kwartiertje en willen ze in de yucca’s of de dennenbomen klimmen maar tot nu toe hebben we ze nog steeds weten te stoppen op een hoogte van twee meter. Met wat lekkers laten ze zich makkelijk naar binnen lokken. De bench is weer opgeruimd, ze slapen nu gewoon in de kamer. de anderen wennen er steeds beter aan, en vooral Tijger is lief en speelt en slaapt af en toe met ze.

Burgemeesters hebben een manifest getekend dat oproept tot bescherming van het landschap van de moscatel, op sommige plaatsen maken wijnvelden plaats voor vlaktes vol zonnepanelen.

Het dorp wordt steeds kleuriger, een groep enthousiaste kunstenaars maakt muurschilderingen geïnspireerd op een gedicht of een citaat. Inez is bezig de lelijke muur van de bibliotheek om te toveren in een kleurrijke oproep tot het lezen van boeken, het wordt prachtig.

Langzamerhand beginnen we ook de horeca weer wat vaker te bezoeken. De traditionele almuerzo in Bar Frau in Benissa is prima en het pas geopende restaurant Aromas In Llíber (voormalige Venta Rotja) is een aanwinst voor de vallei. Sinds 1995, toen we er al kwamen, hebben er verschillende uitbaters ingezeten, met wisselend succes. De huidige Belgische uitbaters hebben het prachtig ingericht, het terras is nog nooit zo aantrekkelijk geweest en de gerechten zijn bijzonder smakelijk.

Edwin heeft een nieuwe speeltje, een hogedrukreiniger. De oprit is na 6 jaar toe aan een grote schoonmaak. En na een regenbuitje met weinig regen en veel zand moeten ook de zonnepanelen even afgespoten worden, anders gaat de opbrengst omlaag.

De COVID-maatregelen worden weer iets versoepeld maar onze tweede prik AstraZeneca op 29 juni is geannuleerd. Binnenkort krijgen we bericht over een nieuwe afspraak. Afwachten dus maar.

Posted 21 juni 2021 by Edwin in Geen categorie

Poesjes en panelen   4 comments


Zondag 13 juni 2021.

Vandaag zijn ze twee maanden oud en ze zijn al helemaal gewend. Ze leren ontzettend snel en komen zelf op schoot liggen als ze zin hebben in een aaitje of de borstel. Het stoeien gaat behoorlijk hard, kleine Egan protesteert regelmatig als zus Tina hem weer in een oor bijt. Dingen die ze een week geleden nog een beetje eng vonden, zoals een pingpongballetje, vinden ze nu geweldig en ze rennen het hele huis door, achter het balletje aan. De rest van de katten is nog steeds niet overtuigd maar ze beginnen zich erbij neer te leggen dat deze twee onruststokers hier blijven wonen. Of er ook nog wat anders gebeurd is de afgelopen week? Ja, de dahlia’s bloeien en de zonnepanelen zijn geïnstalleerd. Via Plan Solar van Iberdola, het ging allemaal heel vlot en netjes. Het eerste brood gebakken op zonne-energie, hoe gaaf is dat. Het is even wennen om nu de afwasmachine overdag te laten draaien in plaats van ´s nachts, maar we besparen niet alleen geld, het voelt ook nog eens prettig om op een groene manier de airco aan te kunnen doen als de zomer losbarst.

Posted 13 juni 2021 by Edwin in Geen categorie

Gezinsuitbreiding   7 comments


Zondag 6 juni 2021.

Morgen zijn ze 8 weken oud en ze wonen nu 6 dagen bij ons: Tina en Egan. Ze zijn geboren in het tuincentrum hier niet ver vandaan en de vrouw die een veilige plek geregeld heeft voor moederpoes en kittens heet Tina, Egan Bernal heeft de Giro gewonnen dus die verdient het ook om vernoemd te worden.

In de bench kunnen ze rustig aan hun nieuwe omgeving wennen en kunnen de andere katten aan de kittens wennen. Tot nu toe hebben ze daar weinig zin in, ze zijn beledigd en verontwaardigd. Alleen oom Chico gaat er wat relaxter mee om, al moeten ze niet aan zijn staart zitten. De kleintjes doen alles samen. Ze eten, spelen, stinken op de kattenbak, slapen en ontdekken de omgeving samen. Tina eerst voorop, zij begint, dan Egan erachteraan en die durft dan wat meer. Ze zijn nog wat schrikkerig maar vinden het fijn om geaaid of geborsteld te worden en kunnen al spinnen. Nieuwsgierig en actief zijn ze, rennen rondjes en klimmen in de krabpalen, tot ze opeens moe zijn en samen in slaap vallen. Zochten ze de eerste dagen de veiligheid van de bench nog op, nu al geven ze de voorkeur aan de bank of de stoel.

Woensdag met een half oog “Oogappels” gekeken, onze favoriete serie. Verder is de tv niet aan geweest want de doorlopende voorstelling die die twee opvoeren, is veel leuker.

Gezinsuitbreiding

Posted 6 juni 2021 by Edwin in Geen categorie

Pinksteren 2021   5 comments


Dat het Pinksteren is, daar merken we niets van, hier in Spanje. Geen feestdag, geen vrije maandag. Het is een nat voorjaar, alles is groener en bloeit uitbundiger dan ooit. Besloten om toch zonnepanelen te nemen en de technicus van Iberdrola is alles aan het voorbereiden. De afgelopen maand ging er van alles kapot. De harde schijf van de computer, maar dat is tegenwoordig geen ramp meer. Na de reparatie even inloggen bij Apple en alle foto’s komen netjes uit de iCloud vanzelf terug op hun plek. Wat een verschil met de paniek toen onze laatste windows computer het begaf, en de moeite die Leo heeft moeten doen om foto’s te redden. Waterleiding lek, auto mankeerde allerlei dingetjes. Wilde zwijnen ploegen de hele tuin om. Dus de auto ingeruild (het model dat wij willen voldoet in de elektrische versie nog niet aan onze eisen dus dat komt de volgende keer). Prikweitje met schrikdraad gezet om de zwijnen de toegang tot een deel van de tuin te ontmoedigen.

De Covid-maatregelen zijn een tandje versoepeld en we hebben zelfs weer een keer geluncht in het binnenland. Wennen aan de nieuwe auto hebben we gecombineerd met water halen bij de bron van Beniaia en eten bij Taverna El Llogaret, heerlijke gerechten op een authentieke plek.

En we krijgen gezinsuitbreiding, over een paar weken komen er twee jonge katten bij.

Posted 23 mei 2021 by Edwin in Geen categorie

Met A Punt op stap in Xaló   2 comments


Dinsdag 27 april 2021. (door Cokky)

Het programma “Bona Vesprada” van de Valenciaanse tv zender A Punt meldde zich twee weken geleden bij de Tourist Info: ze bezoeken iedere dag een ander dorp en vandaag was Xaló aan de beurt voor de bijna twee uur durende live-uitzending. We hebben ze alle informatie verschaft die maar enigszins interessant voor ze leek, en ze hebben een selectie gemaakt van dingen die ze wilden laten zien en mensen die ze wilden interviewen. Ik mocht er achteraan lopen vandaag, wat foto’s maken en laatste-moment info verschaffen (“Hoe heet de rivier precies?”, “Heb jij het telefoonnummer van Pep?”), het was echt superleuk. De interviewer en de cameramen zijn twee ervaren mannen die meteen sfeer weten te maken, die met iedereen een gesprek kunnen voeren en snel kunnen improviseren als dat nodig is. Gloria en Inez vertellen over het muurschilderingen project, Monika en Encarna over de rastro en de schilderclub, Manu vertelt over wijn en rozijnen maken en van zijn tante krijgen we een zak tuinbonen mee. Naar de studio in Valencia waren de dansgroep en Efrén, de kok van Cal Xixonero en zijn tantes afgereisd. Als de mannen hier zich moeten verplaatsen wordt teruggeschakeld naar de studio voor een paar minuten. Het draaiboek klopt en de volgorde is perfect: de laatste halte is bij de Bakker la Vicentica waar we gastvrij onthaald worden. Van mij mogen ze nog een keer terugkomen, we hebben genoeg om nog een uitzending te vullen.

Het programma is te bekijken op: https://www.apuntmedia.es/programes/bona-vesprada/complets/27-04-2021-bona-vesprada-primera-part_134_1414325.html

Posted 28 april 2021 by Edwin in Geen categorie

Half april 2021.   11 comments


Pasen 2021 is een datum om gauw te vergeten. Onze mooie Pluis is doodgebeten door een ontsnapte hond. Ons kattenkerkhof breidt zich te snel uit.

Het goede nieuws is dat we inmiddels allebei onze eerste Astra-Zeneca injectie gehad hebben. Het is raar om na zo lange tijd weer even in Dénia rond te lopen, de sfeer is onwerkelijk, met een handjevol toeristen in korte broek met mondkapje. Hetzelfde geldt voor Calp, van ieder tandartsbezoek maak ik een uitje, even winkelen en even naar de zee kijken, maar echt gezellig is het niet.

En de pottenbakker in Orba waar we 25 jaar geleden al onze bloembakken kochten, is weer open. We halen een auto vol potten en bakken, alle geraniumstekken worden verpot en de cicassen krijgen grotere potten.

Het regent regelmatig, alles is prachtig groen. Het blijft fris voor de tijd van het jaar, we hebben nog nooit de kachel zo lang aan gehad. We missen Pluis, die ´s avonds altijd zo gezellig erbij kwam liggen op de bank.

Posted 19 april 2021 by Edwin in Geen categorie

1 Maart 2021.   8 comments


Vandaag mogen de terrassen weer open, met de nodige beperkingen natuurlijk, maximaal 4 personen aan een tafel. Thuis mogen we nog steeds niemand ontvangen. De COVID-cijfers zijn scherp gedaald dankzij de maatregelen. We zijn inmiddels helemaal gewend aan mondkapjes en avondklok maar de dagen gaan steeds meer op elkaar lijken. Fietsen, brood bakken, puzzelen. Boodschappen doen is al een “uitstapje”. Alle katten krijgen hun jaarlijkse vaccinaties en check-up, Pluis had liever gezien dat de dierenartsen gesloten waren en verstopt zich bij de dierenarts achter de computer. Er zit boktor in het schuurtje. De weg van Llíber naar Senija is afgesloten vanwege werkzaamheden die al drie maanden stilliggen. Ons stembiljet is onderweg naar Nederland. De bloei van de amandelen was niet heel uitbundig dit jaar en het weer is ook al van slag. Veel nachtvorst gehad, meer wind dan gebruikelijk en nu weer een periode met veel bewolking en af en toe motregen. De houtkachel brandt de hele dag. Dankzij een bezoek aan de tandarts weer eens in Calp geweest, de boulevard is zo goed als leeg, de Peñon ligt verscholen in de zeedamp.

Onderwijzers en politie worden binnenkort gevaccineerd en de locaties worden uitgezocht voor de massale vaccinaties. We zijn allang blij dat we tijdens de fietstochten weer almuerzo kunnen houden en af en toe met iemand afspreken om samen koffie te drinken. Er zullen geen processies zijn deze Semana Santa, de dorpsfeesten zullen creatief aangepast worden. Stug volhouden maar.

Posted 1 maart 2021 by Edwin in Geen categorie

2020 is afgelopen, de beste wensen voor 2021   11 comments


Zaterdag 2 januari 2021.

2020 was een raar jaar, met kale feestdagen. Edwin fietst veel, ik bak brood, puzzel, en werk zoveel mogelijk thuis. We beperken de sociale contacten tot zo ongeveer nul, we gaan één keer paella eten bij Ca Pelut, op het terras. Eén keer koffie met appeltaart met vrienden, één lunch bij andere vrienden thuis en buiten oliebollen bakken met de buren, dat is de samenvatting van december 2020.

Januari 2021 begint met een corona uitbraak in het dorp, voor de komende twee weken worden de rastro en alle activiteiten rondom het Driekoningen feest geannuleerd. Omdat we toch water moeten halen maken we een uitstapje naar Sagra en Benimeli, waar één zielige Koning nog net wat contact heeft met een handjevol kinderen en ouders. Er staat een koude wind. Maar gauw weer naar huis, bij de kachel die brandt een kop thee drinken met de laatste oliebollen. En dan de komende twee weken maar weer fietsen, brood bakken en puzzelen, in socale afzondering.

Posted 2 januari 2021 by Edwin in Geen categorie

Eind oktober 2020, nieuwe maatregelen   2 comments


Zondag 25 oktober 2020.

De “Día de la Virgen Pobre” is een kale boel. De band loopt door de straten waar de andere band gisteren niet geweest is, dus er moet af en toe overlegd worden over de route. Een handjevol mensen is op straat, de rest kijkt toe vanuit het raam of vanaf het balkon. Ongelofelijk dat alles wat voorgaande jaren zo gewoon was, nu niet kan. 

De Covid-cijfers lopen weer op, tijd voor nieuwe maatregelen. We hebben met ingang van vandaag een avondklok, of eigenlijk een nachtklok. Van middernacht tot 06.00 uur mag je niet naar buiten behalve voor werk of zorg. En de groepsgrootte binnen en buiten is beperkt tot 6 personen. Voor ons heeft dat weinig gevolgen, we liggen meestal om tien uur in bed, sociale contacten zijn beperkt tot een minimum en vergaderingen gaan via ZOOM. Gelukkig is het heerlijk weer en mogen we nog wel wandelen en fietsen, en brood bakken en puzzelen. Maar nu eerst het tijdsschema van onszelf en de katten langzaam aanpassen aan de wintertijd. De eerste week beginnen ze steevast een uur te vroeg te beweren dat het etenstijd is. 

Posted 25 oktober 2020 by Edwin in Geen categorie

Oktober, maar #nofestes   2 comments


Zondag 18 oktober 2020.

De herfst doet zijn intrede, de nachten worden kouder en het winterdekbed vervangt de dunne zomersprei. Op 16 oktober gaat de houtkachel voor het eerst een paar uur aan. De druivenbladeren verkleuren prachtig, de regen die we normaal gesproken krijgen in deze tijd van het jaar wil dit jaar maar niet vallen hier in de vallei. Begin oktober gaan we meestal met vakantie en komen Thom en Wilma oppassen. De poezen hebben pech dit jaar, wij blijven thuis. Thom en Wilma hebben een leuk pakketje opgestuurd, de rij voor het postkantoor is lang en geduldig, voor zo’n leuke verrassing wil ik wel een poosje in de rij staan. Dit weekend zouden de feesten moeten beginnen ter ere van de Mare de Deu Pobra maar behalve wat Covid-veilige rondjes van de muziek is alles afgelast. Natuurlijk moeten er nog wel lootjes verkocht worden om geld op te halen voor de feesten van volgend jaar. De gemeente opent een plek waar de jongeren spelletjes kunnen doen en cursussen volgen, met inachtneming van alle Covid- maatregelen natuurlijk. 

 

Edwin fietst, ik bak brood en appeltaart. En er is weer een week voorbij…..

Posted 18 oktober 2020 by Edwin in Geen categorie

Wedstrijd van de junioren van de fietsschool van Xaló 2020   Leave a comment


Zondag 4 oktober 2020.

De hele fietsclub is opgeroepen om naar de laatste wedstrijd van de junioren te komen kijken. Op het industriegebied van Benissa is het parcours uitgezet, de ukkies rijden 1 rondje, de grootste kinderen moeten er 18. Leuk om de kids zo fanatiek in actie te zien. Sommigen kunnen amper bij de grond, de fiets is veel te groot, en die kleine handjes kunnen ook niet altijd even makkelijk de versnellingen bedienen. Maar behendig en wendbaar zijn ze! Er wordt geleden, er wordt afgezien, er wordt genoten. Het is natuurlijk altijd spannend maar Miguel wint, zoals verwacht, met overmacht. Ook in de andere categorieen staan er kinderen van de Escola Ciclisme Bernia-Xaló op het podium en de school wint ook nog het predikaat “Beste fietsschool van de provincie Alicante”. Gefeliciteerd!

Posted 4 oktober 2020 by Edwin in Geen categorie

Nachtelijk bezoek.   7 comments


Zondag 30 augustus 2020.

Het is iedere ochtend weer spannend : er is nog iets gebeurd in de tuin afgelopen nacht? Gauw het geheugenkaartje uit de cameraval halen! Vaak is het meer van hetzelfde. Pluis loopt over het paadje heen en weer, hij surveilleert in de tuin, houdt alles in de gaten. Er komt een vos drinken, en nog één. En later wéér één of zou dat dezelfde zijn als daarnet? Dan komen de wilde zwijnen, maar die filmpjes publiceren we maar niet om de jagers niet op een idee te brengen. Maar ze genieten van het badje, gaan er languit in liggen en knorren tevreden. Na steeds weer dezelfde beelden van badderende zwijnen wilden we eigenlijk de camera weer eens op een andere plek hangen, of zelfs een een poosje ermee stoppen. Gelukkig zijn we toch doorgegaan en ons geduld werd beloond. We vermoedden al dat ze in de buurt een burcht hebben maar we hebben het nu zwart op wit: er zitten dassen in de vallei.

Posted 30 augustus 2020 by Edwin in Geen categorie

Xaló, Sant Domènec 2020   Leave a comment


Dinsdag 4 augustus 2020.

Sant Domènec is uit het kapelletje gehaald en naar de kerk gebracht. Zonder muziek, zonder publiek. Vandaag is de lokale feestdag, die zou uitbundig moeten zijn, met veel gefeest en een processie, iedereen op straat, lekker dicht bij elkaar. Dit jaar is alles anders. “Houdt afstand”, roept de Policia Local om de haverklap. “Doe heel even de mondkapjes naar beneden”, zegt de fotograaf als hij bij de sober versierde voordeuren de familiefoto’s maakt. Het ophalen van de Festeros duurt maar een uurtje en daarna mag een beperkt aantal mensen de kerk in, naar de mis. De helft van de kerkbanken is afgezet met roodwit lint. Alles is een jaar opgeschoven, in 2021 krijgen deze Festeros de herkansing om hún feest ter ere van de beschermheilige van Xaló te vieren zoals het hoort: uitbundig en gezellig.

Posted 4 augustus 2020 by Edwin in Geen categorie

Week 29 van 2020.   2 comments


Zondag 19 juli 2020.

En zo glijdt de zomer voorbij…. met mooi weer, veel minder toeristen, een stijging van het aantal Covid-19 gevallen en een mondkapjesplicht die wat strenger is geworden. Aisha is loops en buurhond Yago vindt dat wel interessant maar Aisha is niet echt geïnteresseerd, ze vindt buurpuppy Hulk eigenlijk leuker. We eten een lekker patatje met Jasper en Linda bij Tia Sara, de Belgische frituur in Xaló. Fietsen, brood bakken, de katten bezig houden en het huishouden doen is de routine van alledag. En af en toe verrassen de wilde zwijnen ons, na twee weken geen enkele activiteit op de plek waar de camera hangt besluiten ze opeens om toch weer eens het muurtje over te steken naar de tuin van Pamela.

 

 

 

Posted 20 juli 2020 by Edwin in Geen categorie

Week 28 van 2020   4 comments


Zondag 12 juli 2020 (door Cokky).

De fietsers zijn weer veilig thuis en voordat Maaike terug vliegt naar Nederland kunnen ze nog even Coll de Rates op fietsen en via Vall de Ebo terug rijden. Kurt van Alta Bike Rentals haalt zijn fiets weer op. Het is tegen de dertig graden, volop zomer. De mussen vallen van het dak, ieder jaar zijn er wel een paar sukkels die uit hun veilige nest onder de dakpannen vallen. Ik heb hem op een veilig plekje gezet, de ouders waren in de buurt dus nu maar hopen dat hij het redt. Ook de muis die Tijger heeft moet gered worden, dat is geen enkel probleem, Tijger laat zich makkelijk afleiden. Hij zoekt een koel plekje om uit te rusten en besluit dat dat boven op de kachel is. Mijn zuurdesembrood wordt steeds beter en de eerste druiven kleuren om, de “envero”.

Posted 12 juli 2020 by Edwin in Geen categorie

De officieuze Marmotte 2020.   2 comments


Maandag 6 juli 2020, tekst gekopieerd van Maaike´s Facebook.

Jarjayes, Frankrijk, 28 juni
Voor het eerst sinds maart 2019 zaten Edwin en ik weer samen op de fiets! Het coronavirus had een eerdere reis naar Spanje in het water laten vallen en ook de Marmotte – het fietsevenement waar we allebei al een jaar voor trainden – is verplaatst naar september, waardoor we alleen de officieuze versie kunnen rijden. De afgelopen maanden heb ik daar best van gebaald. Maar een dag zoals deze doet al die teleurstelling volledig verdwijnen. Edwin had een prachtige route gemaakt door de gemeente Curbans, met zo’n 1800 hoogtemeters. De omgeving is schitterend, de wegen rustig en het weer is precies goed. Genieten, met een beetje afzien, en dat 100 kilometer lang. Dit was onze warming-up. Morgen trekken we met de auto naar Bedoin. Daar wacht ons dinsdag de Mont Ventoux!
Jarjayes naar Bedoìn, Frankrijk, 29 juni
Vandaag een reis- en rustdag, die ons eerst naar het Lac de Serre-Ponçon voert en vervolgens door het prachtige landschap naar Bedoìn.

Edwin heeft zijn telelens mee en maakt schitterende foto’s. Aan het eind van de rit doemt de Mont Ventoux op, de top zichtbaar vanuit de wijde omgeving. Morgen naar boven!
Bedoìn, Frankrijk, 30 juni
Wat kan voor een wielrenner de dag waarop ze de Mont Ventoux mag bedwingen nog mooier maken? Nou, een persoonlijke volgauto met fotograaf/coach/supporter Edwin tijdens de beklimming! Vroeg in de ochtend ging ik op pad met als doel om de hele klim gemiddeld 240 watt te rijden. Het werd een prachtige ochtend. Edwin stond op verschillende punten op de route om foto’s te nemen en ik klom lekker omhoog. Twee kleine smetjes op een anderszins fantastische rit: zo’n vijf kilometer voor de top voelde ik dat mijn achterband langzaam aan het leeglopen was. Maakte het laatste stuk erg zwaar, maar ik wilde niet stoppen en mijn tijd verknallen. Ook mocht de volgauto niet mee naar de top: Edwin moest me in de laatste bocht nakijken. Het mocht de pret niet al teveel drukken. Na 1 uur en 37 minuten stond ik op de top.
Wat doe je, na zo’n heerlijke rit? Terug naar de B&B, band vervangen, en dan, met de fotograaf ook op de fiets, terug naar boven. De tweede beklimming (zelfde route) reed ik achter Edwin aan naar boven. Op twee harde banden en met wat minder wind/watts/hartslag was het eigenlijk nog meer genieten dan de eerste keer. En samen boven een colaatje drinken en poseren voor het bord, dat was pas echt een waardige beloning voor al het geklim!
Oz, Frankrijk, 2 juli
Gisteren zijn we aangekomen in de Alpen en hebben we ingecheckt bij Chalet Beyond: een mooi fietshotel bovenop een berg. Vandaag sloten we aan bij het sportieve programma. Met een man of vijftien gingen we onder begeleiding van een volgauto (met daarin leider Wouter) op stap. Eerst een klim van 11 kilometer naar Villard Reculas, dan via de balkonroute de Alpe d’Huez op en de laatste zes bochten naar de top. Daar gaat Edwin met zijn nieuwe vrienden een bakje koffie doen en taart eten. Zij dalen vervolgens weer af en gaan richting het Chalet.
Ik laat me verleiden om met de twee vrouwen van de group en leider Wouter op de fiets verder te klimmen de Sarenne op. Voor de afdaling krijg ik wat tips en voel ik me veilig en stabiel genoeg om de 72 kilometer per uur aan te raken. De vrouwen gaan via de vlakke route terug naar Bourg d’Oisans. Volgens Wouter is er nog tijd zat om te herstellen voor de Marmotte (en hij kan het weten), dus ik volg hem nog een klim op naar les balcons d’Auris. Het is het waard. Een prachtige route langs de hoge bergwand, met adembenemend uitzicht over het dal. Ik aarzel niet om het de mooiste plek te noemen waar ik tot nu toe heb gefietst.
We dalen af en nu, op het balkon van het chalet, begint het herstellen. Morgen een kortere rit, zonder verleidingen. Zaterdag rust. Zondag…
Dal van La Berarde, Frankrijk, 3 juli
Een rustige dag vandaag. Met een klein groepje een korte rit door de mooie vallei van La Berarde. Slechts één venijnig klimmetje en 600 hoogtemeters. Daar draaien we inmiddels onze hand niet meer voor om.
De dag staat voor mij in het teken van sparen en rusten voor de Marmotte. Bij Edwin ligt dat net iets anders. Door de lockdown in Spanje is zijn trainingsschema zodanig in de war gegooid dat hij vreest dat een volledige Marmotte (grotendeels solo gereden, in plaats van in het wiel van 10.000 andere deelnemers) een lijdensweg gaat worden. Hij beklimt de Glandon, maar verlaat daarna het parcours en ziet mij (hopelijk) weer op Alpe d’Huez, met de auto in plaats van de fiets.
Tijdens de ene klim van de dag (2,5 km, grotendeels 10-13%) fietst Edwin zich moeiteloos naar een derde plek. Ik heb een beetje medelijden met de mannen achter hem, die zondag wel aan het grote lijden beginnen!
Bourg d’Oisans en Col de Glandon, Frankrijk, 4 juli
Vandaag hebben wij slechts twee taken: (1) Edwins 64ste (!) verjaardag vieren, en (2) de laatste voorbereidingen voor de Marmotte treffen. Gisteren heb ik startnummer 17 en vier oranje tasjes mogen ontvangen. De tasjes moet ik zelf vullen met eten, drinken en kleding. Op de toppen van de Glandon, de Telegraphe, de Galibier en de Alpe d’Huez zal ik met mijn voorraden herenigd worden. We trekken naar Bourg d’Oisans voor wat laatste inkopen en vieren Edwins verjaardag met een goede hamburger.
Daarna verkennen we de eerste klim van morgen (Col de Glandon) met de auto. Op de top treffen we Franse profwielrenner Pinot, die het even voordoet. Na enkele foto’s van de adembenemende omgeving dalen we weer af.
Inmiddels zijn de oranje tasjes gevuld. Mijn kleding ligt klaar. Mijn Garmin weet de route. Ik heb pagina’s aan geweldige tips van virtuele teamgenoot en winnaar van de Marmotte 2019 Lou Bates mogen ontvangen. Ben ik er klaar voor? Ik weet het niet. Benen en conditie zijn goed, maar het zadel van de huurfiets heeft me behoorlijk gemarteld de afgelopen dagen. Aan de voorbereiding zal het in elk geval niet liggen. Morgenochtend om 7:30 stap ik op de fiets. Waar en wanneer ik er weer afstap, gaan we meemaken!
5 juli : Vandaag was het zover. De Marmotte. Door corona is de officiële versie verplaatst naar begin september (maar dan kan ik niet) en ook door corona zijn onze voorbereidingen suboptimaal geweest (waardoor Edwin alleen de eerste col meefietst). 32 mannen en vrouwen rijden vandaag de officieuze versie van de tocht, die ons over bijna 170 kilometer, vier bergen en nagenoeg 5000 hoogtemeters zal voeren. Iedereen start op eigen houtje en dus verlaten Edwin en ik met z’n tweeën om 7:30 Allemond. Edwin houdt mij enkele kilometers keurig uit de wind, tot ik op de Glandon mijn eigen tempo ga rijden. Ik trap (een voor mij rustige) 220 watt naar boven en na een aantal kilometer merk ik dat ik geen geschakel meer achter me hoor. Edwin is bij wat andere fietsers aangehaakt. We zien elkaar nog even op de top van de Glandon; hij arriveert als ik weer vertrek. Een eenzame afdaling volgt, maar in de vallei kan ik tot aan de Telegraphe met twee Belgen optrekken. Ze lijken al een beetje kapot, dus ik doe ook wat kopwerk. Op de gelijkmatige klim van de Telegraphe laat ik ze achter. Daarna wacht mij de gevreesde Galibier. De reputatie van deze berg en zijn stijgingspercentage doen mijn moed even wankelen. Ik voel wat kramp opkomen in mijn linkerkuit en doe het rustig aan. Het is onmogelijk geen ontzag te hebben voor de hoogte, de ijle lucht en de eeuwige sneeuw. De Galibier lijkt dat respect te waarderen en is vriendelijk voor mij. Ik haal de ene na de andere fietser in. Een lange afdaling, dan tegen de wind in (en alleen) naar Bourg d’Oisans. Ik moet mezelf dwingen voorzichtig te blijven, goed te remmen, geen risico’s te nemen. Alles doet pijn, maar ik voel ook dat ik het ga halen. Dan wacht alleen nog de Alpe d’Huez. Ik stop twee keer met onbeschrijfelijke dorst en ga zelfs even onder een bergbeekje staan. Een beklimming die ik op Zwift in 52 minuten kan duurt nu 1 uur en 14 minuten. Boven op de finish staat Edwin op mij te wachten. Na een tocht van 8 uur en 10 minuten is het klaar.
Van tevoren heb ik me afgevraagd waar ik al die uren op de fiets aan zou gaan denken. In praktijk blijkt dat heel weinig te zijn. Mijn gedachten gingen naar wattages, hartslag, eten en drinken, de route en pijn. Maar af en toe waren er ook flarden van iets anders. De schitterende omgeving en het privilege om hier te rijden. Mijn waardering voor mijn virtuele wielerteam 3R, die mij hebben begeleid en gemotiveerd, en zonder wie ik nooit zo sterk was geweest. Hoe mijn vader deze tocht reed in 2011, een maand voor zijn aortadissectie, en mijn dankbaarheid dat hij er nog is om mij dit te zien doen. Tot slot denk ik eraan hoe fijn het is dat na al dat afzien er een hele goede vriend bij de finish op je staat te wachten. We reden in 2004 al samen op de Alpe d’Huez. Wat een geluk om hier in 2020 weer te zijn.

Wat fotos uit 2004:

Posted 6 juli 2020 by Edwin in Geen categorie