Hoog bezoek   2 comments


img_9519-1

Donderdag 9 februari 2017 (door Cokky).

Hij werd deze week uitgeroepen tot meest gewaardeerde politicus van januari 2017 en vandaag bezocht hij Xaló en Alcalalí: Joan Baldoví, woordvoerder van Compromis in het congres. We lopen een rondje door het dorp en bezoeken twee bakkerijen, twee slagerijen en een bloemenwinkel. We mogen letterlijk in de keuken kijken bij Francis, die laat zien hoe haar houtoven werkt: er zit een groot draaiplateau in. Niet alleen de producten van de bakkerij staan in de oven, mensen uit het dorp brengen ook hun ovenschotels of andere gerechten hier om te laten bakken. We gaan naar Slagerij Ana, naar de bloemenwinkel van Mariví, naar slagerij Galan en bakkerij La Vicentica. Overal is de trend van de gesprekken hetzelfde: de kleine zelfstandige winkel heeft het moeilijk, niet alleen door de crisis maar ook door de komst van de supermarkt. De tweede of zelfs derde generatie moet keihard werken om het hoofd boven water te houden. Bij La Vicentica mogen we ook in de bakkerij kijken, waar gewerkt wordt aan aardbeientaart en quiche. Bij Galan mogen we proeven van de nieuwste smaken worst: met sinaasappel, en met blauwe kaas. Heerlijk! Door nieuwe producten te ontwikkelen weet de slager jongere klanten te trekken.  Maar de mensen zijn gemakzuchtig en kopen liever bij de supermarkt, waardoor al verschillende winkels in het dorp hebben moeten sluiten. Ik geef toe dat ik, voor het gemak, toch ook best regelmatig koop bij de supermarkt al vind ik de kwaliteit van de producten daar niet altijd geweldig. Het brood van de bakker is gewoon lekkerder, het vlees van de slager is beter, en het contact het het personeel in de winkel is oneindig veel leuker. Ik heb me voorgenomen om weer vaker te kopen in de kleine winkels, we hebben in Xaló een aantal bedrijven waar we trots op kunnen zijn. En Baldovi is gewoon een heel sympathieke man, “uit het dorp”, zoals hij zelf zegt, die heel makkelijk een praatje aanknoopt met iedereen. Wat mij betreft is “uit het dorp” de best mogelijke aanbeveling.

 

Posted 9 februari 2017 by Edwin in Geen categorie

Reuzenorchis (Barlia Robertiana)   9 comments


Barlia-robertiana_2

Woensdag 8 februari 2017.

De reuzenorchis bloeit. Moeilijk is hij niet te herkennen want het is een enorme orchidee en kan wel 80 centimeter hoog worden. Bij de eerste planten die we vinden duurt het nog een dag of drie en alle bloemen zijn open. De plant is ooit ontdekt door 2 Franse biologen: Jean Baptiste Barla en Gaspard Nicolas Robert. Tja, dan heet je dus Barlia Robertiana. Het is één van de grootste Europese orchideeën, en tevens één van de vroegstbloeiende. De reuzenorchis komt voor in het Middellandse Zeegebied van Portugal tot Anatolië, in Marokko en in Corsica, en langs de Atlantische kust tot noord-Spanje. In Frankrijk is hij zuidelijk ook te vinden. De planten die hier nu in de buurt bloeien zijn helaas geen meter hoog maar de grootste zijn ongeveer 40 cm en bloeien al volledig. Ook erg mooi.

edwin-barliaBarlia-robertiana

Posted 8 februari 2017 by Edwin in Geen categorie

Amandelbloesem   8 comments


Dinsdagmiddag 13.00 uur, 7 februari 2017.

Amandelbloesem-dichtbij
En dan is het ineens 21 graden en de amandelbomen staan in bloei.

Posted 7 februari 2017 by Edwin in Geen categorie

Kijk uit: er ligt weer vergiftigd vlees   3 comments


Gisteren (6 februari 2017) zijn bij Pinos weer twee honden het slachtoffer geworden van vergiftigd vlees. Ook Poppy is twee keer bijna dood geweest:

Dinsdag 13 maart 2012

Poppy-vergiftigdWe hebben een prachtige wandeling gemaakt aan de overkant van de Bernia en de auto geparkeerd op de “zona de acampada”. Als we weer terug zijn bij de auto pakt Poppy iets van de grond. ” Laat los, bah.”, spreek ik Poppy vermanend toe. Te laat, ze heeft iets van de grond gegeten en ik weet niet wat. Nog geen vijf tellen later pakt ze weer wat van de grond maar nu laat ze het het wel los en het is een stukje verdroogd vlees. Ik leg er een grote steen op want je weet maar nooit. Een jaar gelden was ze bijna dood door giftig vlees. Al snel weten we zeker dat het toch weer vergiftigd vlees is geweest, ze schuimbekt, ze poept heel de auto onder en kan niet meer staan. Redelijk snel zijn we bij de dierenarts, handig die siësta want de dierenarts is net weer opengegaan om 5 uur. Poppy aan het infuus, met regelmaat krijgt ze een injectie, ze knapt op maar loopt nog erg wankel. Fijn dat we Aisha hebben thuisgelaten, die is nog kerngezond. Hoewel het verboden is verspreiden jagers vergiftigd vlees om de vossenstand te bepreken. Maar ook dassen, egels, roofvogels en honden worden hier slachtoffer van. Morgenochtend om 10 uur op controle bij de dierenarts.

Posted 7 februari 2017 by Edwin in Geen categorie

Landbouw en toerisme   1 comment


 

img_3955-1-2

Zaterdag 4 februari 2017.

De vrouwen aan tafel naast me zijn heel verbaasd als blijkt dat ik hun dorp ken. Ze zijn uit een andere “Comarca” afgereisd om hier te bekijken wat de ontwikkelingen zijn op het gebied van landbouw en toerisme. Ze bezoeken de biologische markt, de Mercat de la Terra, proeven wijn in de bodega, en genieten van een uitstekende lunch bij Julio in La Escoleta in Sagra. Ze komen bij Alcoy vandaan, zeggen ze eerst maar als ik doorvraag zeggen ze dat ze uit Benilloba komen, en uit Penaguila. Natuurlijk ken ik die dorpen, ik ben er regelmatig doorheen gefietst! Ze kletsen me de oren van het hoofd, het kost moeite om een eind te maken aan het natafelen en de rest van het programma af te werken. Eerst naar Tormos, een “casa rural” bekijken. Honderden keren ben ik langs het bord gefietst waarop de “Costera de Moll” aangegeven staat, ik heb wel eens ergens gelezen dat het een “Refugio”, een schuilhut is, maar ik ben zeer aangenaam verrast door het terrein: zeven kleine stenen huisjes, met terras, en een toiletgebouw met overdekt terras waar picknicktafels staan. Een soort camping maar dan zonder tenten. Het uitzicht is schitterend, in de verte zie je de zee en Dénia liggen. De zonsondergang kleurt de Montgó oranje, in Orba gaan de lichten aan. De hutjes zijn klein en eenvoudig, vier slaapplaatsen per hutje, maar wat een heerlijk plekje om een paar dagen te verblijven om hier in de buurt te wandelen of te fietsen. Op loopafstand van het dorp, in een landelijke omgeving op een steenworp van de kust.

Posted 5 februari 2017 by Edwin in Geen categorie

Snoeien   5 comments


Precies 10 jaar geleden schreef ik dit over Pepe. De druiven worden nu weer gesnoeid. Pepe is vorig jaar overleden en Irene 10 jaar ouder.

Zaterdag 3 februari 2007.

IMG_2641Knip, knip, knip, de kale druivenstruiken worden gesnoeid. Pepe (74) heeft het mij geleerd, nog even dan mag ik de rest alleen doen. Door een ziekte heeft hij niet zoveel macht over zijn spieren, daardoor lijkt hij ouder dan hij werkelijk is. Wij hadden nog maar net het huis gekocht en zaten aan een wijntje op ons terras toen Pepe begon onkruid weg te hakken tussen de wijnranken naast ons. Gelijk zat ik niet lekker meer. Na een paar uur gaf hij het op en ging naar huis. Nu had ik ook net zo´n hak gekocht, nog diezelfde avond maakte ik zijn hele landje onkruid vrij. Dat was het begin en nu doen Cokky en ik bijna al het werk. Sinaasappels, olijfolie, wijn, en bomen voor brandhout is ons loon. Pepe weet heel veel over de streek, de gebruiken en over vroeger toen er nog ezels werden gebruikt.
Knip, knip, knip, “Vandaag is Irene jarig”, zeg ik tegen hem. Hij stopt, “die waar jij een paar weken geleden iedere dag mee aan het fietsen was? Waarvan ik dacht dat het jou dochter was?” Hij lacht er gemeen bij. Nee, dat is Leonne. Pepe verkoopt zijn sinaasappels in het dorp, tegenover de bodega. Het is een goede plek, iedereen komt er langs. Je ziet hem groeien als je stopt om hem te begroeten. Vooral de kussen van Cokky en Leonne maken hem belangrijk. Je ziet de andere sinaasappelverkopers kijken en Pepe straalt. “Dat was een gemene opmerking, Pepe, mijn dochter, daar had je mij mooi te pakken.”
Knip, knip, knip, “nee, Irene helpt hier in mei met het druiven dieven”. “Hombre, die knappe blonde vrouw die naakt in de druiven werkt?” Naakt? Nou ja, in haar bikini, naakt dus. “Ze ziet mij ook wel zitten hoor, want bij onze eerste ontmoeting, daar bij die druivenstruik, gaf ze mij al drie kussen, echt waar, drie!” Ik ga hem maar niet uitleggen dat dat in Nederland de gewoonte is. Laat hem maar genieten. “Komt ze dit jaar weer helpen?” Z´n ogen glimmen. “Nee, dit jaar niet”, zeg ik. “O, dat is jammer anders had ik mijn zelf gemaakte wijn aan haar kunnen geven. Dus vandaag is ze jarig, en hoe oud is ze dan?” “Tiene cuarenta y seis años”, zeg ik. “Ja, ja, dat is nog jong zeg. Weet je wat wij hier zeggen in Spanje? “De wijn moet oud zijn en de vrouwen jong.” Feliciteer haar maar namens mij”. Nou, bij deze dan Irene. Hartelijk gefeliciteerd en nog vele jaren!

Posted 3 februari 2017 by Edwin in Geen categorie

Fikkie   1 comment


Tien jaar geleden was er nog geen ecopark om tuinafval te brengen dus was verbranden de enige mogelijkheid.

Maandag 29 januari 2007

fikkieGeen zon vanochtend, hoe blijf je dan warm? Goed weer voor een van mijn grote passies, fietsen? Nee, een lekker fikkie. Toen ik 7 was probeerde ik sterretjes uit in mijn bed onder de dekens, met kerst eindigde iedere kaars in een vuurzee. Mijn ouders verstopten de lucifers. “Heb je vuurtje gestookt?” “Nee, hoor mam”. “O, en waar zijn je wenkbrauwen dan gebleven?”
Hier in Spanje mag het nog steeds lekker zelf je snoeihout en tuinafval verbranden. Wel met een vergunning van de gemeente die een maand geldig is en je gratis op het gemeentehuis kan afhalen. Een vuur aankrijgen is altijd het moeilijkste onderdeel. Vroeger bij Staatsbosbeheer nam je een oude autoband, maakte er een grote hoop takken op, gooide er een halve jerrycan dieselolie over, lucifer erbij en dan brandde het meestal wel. Het beste ging het als het een tijdje droog was en de takken niet vers. Dus de eerste keer hier in Spanje volgde ik ongeveer diezelfde werkwijze alleen bij gebrek aan een autoband nam ik een fietsband. Cokky vroeg nog of ze de tuinslang moest uitrollen. Maar met mijn brandervaring is dat een onzinnig voorstel. Wat kan er nu misgaan? Veel, maar ik kon er niets aan doen want Spanje is geen Nederland. De hoop takken brandde als een gek. De vlammen schoten meters hoog. Ik probeerde het vuur te temperen door verse palmtakken erop te gooien, vergeet het maar alleen nog meer vuur. Het groene gras rond het vuur brandde ook en uitslaan met een tak, een beproefde methode in Nederland hielp ook niet. En waarom leggen ze hier de plastiekwaterleidingen maar 10 cm onder de grond? En wist ik veel dat je een vergunning moest hebben waarin staat hij niet geldig is als het waait? Net voordat de politie kwam had Cokky de tuinslag uitgerold en had ik alles redelijk onder controle. Geen bekeuring deze keer alleen een waarschuwing. Vandaag, had ik alles onder controle. Ik verbaas mij niet eens meer dat na zoveel regen het nog zo fel kan branden. Als ik thuis kom vraagt Cokky: “Heb je lekker vuurtje gestookt?” “Hoezo?” “Je stinkt”, zegt ze. Maar mijn wenkbrauwen, heb ik toch nog? “Ja hoor, maar je snor is eraf.”

Posted 1 februari 2017 by Edwin in Geen categorie