Vakantie dag 11 : van de bergen naar de kust   4 comments


Zondag 30 september 2018 (door Cokky).

”Onzin, met deze tank kan ik nog wel thuiskomen als dat moet”, zal zeker weten het antwoord geweest zijn als ik twee dagen geleden, op de grote weg, gesuggereerd zou hebben gebruik te maken van de diensten van een benzinestation. Dus houd ik mijn kop dicht. Hier in de bergen zijn de benzinepompen schaars, de route terug naar de kust wordt gepland langs de dichtstbijzijnde pomp (een kilometer of 50) en de rijstijl is opvallend zuinig. Ik wéét wel dat het uiteindelijk altijd goed afloopt maar mijn humeur is beter met een volle tank, en na koffie en geroosterd brood in het mooie dorpje Tragete. De hele route is schitterend : bos, bergen, mensen die paddenstoelen zoeken, een kudde herten steekt over, kleine dorpjes en veel rust. We komen door het mooie ommuurde Cañete, dat we al kennen, helaas te vroeg voor de lunch. Rond Utiel is de druivenoogst nog in volle gang. Hier op ruim 800 meter hoogte doet vooral de “Bobal” druif het goed. We lunchen in Utiel en komen om vier uur aan bij het strand van Gandia. Eigenlijk vlak bij huis maar wát een vakantiegevoel! Ook in dit hotel heeft Edwin met Dick gezeten op hun fietsreis. Wat is Spanje toch afwisselend, en mooi en betaalbaar! We zitten eerste lijn aan zee, morgen is het 1 oktober en het is nog gezellig druk op het strand.

Posted 30 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 10 : Peralejos de Las Truchas   2 comments


 

 

Zaterdag 29 september 2018 (door Cokky).

Het landschap is schitterend, hier zo vlak bij waar de rivier de Taag begint. De fietstocht bevalt me wat minder, op een onverharde weg ben ik niet zo behendig in dalen en klimmen. Ik haat mul zand en losse stenen. Na een uurtje draaien we om en verruilen  in het apartement de fietsschoenen voor de wandelschoenen. We lopen naar de rivier met het prachtig heldere water en zijn op tijd terug voor de lunch. Er is niet veel keus, vanwege de feesten van vorige week heeft de helft van het keukenpersoneel van het dorp vakantie. Gelukkig is er nog één vrouw over die maaltijden serveert aan bezoekers en voorbijgangers. De ontvolking slaat hard toe hier. Voor toeristen is er genoeg te wandelen maar toch is het erg rustig, ondanks het feit dat het weekend is.

Posted 29 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 9 : van Suera naar Segorbe, verder met de auto.   5 comments


Vrijdag 28 september 2018 (door Cokky).

Het verblijf in Hotel Verdià en Suera(s) bevalt ons uitstekend. De eigenaar is erg aardig en snapt hoe het moet. De kamers hebben geen nummers maar zijn genoemd naar vogels, overal staan grote planten en het is sfeervol rustig. In het bijbehorende restaurant eten we voor een tientje een prima menu. Het dorpje is authentiek en voor mensen met twee rechterhanden staan hier nog leuke pandjes genoeg, voor weinig geld koop je hier een opknappertje. Na het ontbijt staan we klaar om te vertrekken als de groenteboer voor de deur stopt. Hij sjouwt een grote zak aardappels naar binnen en wij krijgen een takje munt. Het is heerlijk fris en de weg is schitterend. Er zitten wel stukken helling in van acht tot tien procent maar we hoeven niet ver vandaag. Dit is echt een hele mooie streek, heel rustig, landelijk, vruchtbaar, en overal is water. Om twaalf uur komen we aan in Segorbe, waar de auto staat. We gaan een ander gebied bezoeken nu. We rijden richting Teruel en lunchen in Cella, dat langs de Via Verde van Ojos Negros ligt. Cella is vrij lelijk maar heeft een mooie bron, een soort cenote. Dan via een landelijk slingerweggetje, via Checa en Chequilla, langs de mooi gekleurde rotsformaties, waar we reuzen-bovisten vinden, naar Peralejos de las Truchas. Edwin heeft hier overal al eens gefietst en iedere zware helling staat in zijn geheugen gegrift. Wat is Spanje groot, wat is het hier weer anders. Niet te geloven dat we pas vanochtend wegfietsten uit Sueras.

Posted 28 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 8 : Vilafamés – Suera   2 comments


Donderdag 27 september 2018 (door Cokky).

Ik zou zo langzamerhand toch ervaring genoeg moeten hebben, maar toch ga ik steeds weer de fout in. Dom dom dom, maar het geheugen is weer opgefrist vandaag : denk nóóit, maar dan ook nóóit dat de rit van vandaag een makkie is, dat het maar een kort ritje is, dat je nog vóór de lunch alle tijd hebt om bijvoorbeeld het kasteel van Onda te bezoeken. Het begon zo goed vanochtend: vannacht heeft het geregend en nu is de hemel onbewolkt. We maken nog wat foto’s in het dorp en ontbijten heerlijk bij de bakker. Het eerste stuk van de route is prachtig, in Sant Joan de Moró drinken we koffie maar daarna begint het: we komen steeds meer grote vrachtauto’s tegen. Castelló is de hoofdstad van de tegelindustrie, en al die fabrieken zijn hier op grote industriegebieden gevestigd. En al die tegels moeten ergens heen… en ja, alle tegels in ons huis komen ook uit Castellón. De geplande fietsroute is onbereikbaar omdat er een grote snelweg tussen ligt, we rijden ons klem tussen twee tegelfabrieken, moeten een paar rotondes over waar zware trucks langs denderen om opgelucht weer op een fietspad terecht te kunnen komen. Dan maar terug, we vinden een andere weg door een bosgebied maar al gauw volgen de vrachtauto’s ons zelfs op de onverharde weg. Blijkt dat aan deze weg “Minas de arcilla” liggen, oftewel de plekken waar de rode klei gewonnen wordt die de grondstof is voor al die tegels. Uiteindelijk rijden we vele kilometers om en moeten toch nog een kilometer of negen langs een drukke weg fietsen maar gelukkig gaat de weg naar beneden. Tegen de tijd dat we in Onda zijn is het etenstijd, zijn we gesloopt en het kasteel is al weer dicht, maar op dat moment kan het kasteel ons gestolen worden. We vinden een restaurant, eten langs de kant van de weg een menu van 7,50 euro. Dank zij een lieve serveerster, een biertje en erg goed eten voor dat bedrag knappen we weer een beetje op. Het laatste stukje naar Suera gaat vlot. Het hotel zit vlak bij het plein. Douchen, uitrusten, en vanavond lekker eten. Misschien dat we aan het eind van de middag nog een piepklein rondje door het dorp lopen , al is het alleen maar om een leuk terrasje te vinden om daar te genieten van één van de beste uitvindingen die de mens ooit gedaan heeft: een glas bier.

Posted 27 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 7 : Castellón – Vilafamès.   3 comments


Woensdag 26 september 2018.

“Ik heb goed geslapen”, zegt Edwin  vanuit het bed naast me. Nou, dat geldt niet voor mij: de weersverwachting geeft een gele waarschuwing, kans op zware buien. Gisteren was het slecht weer rond Dénia en Jàvea en de beelden van weggeslagen stranden en omgewaaide bomen verplaatsen zich in mijn hoofd naar de route van vandaag. Maar we ontbijten gewoon op straat en bereiken de kust zonder problemen. Nog vóór Benicàssim nemen we een tweede ontbijt, in een strandtent. Verderop regent het. De Via Verde van Benicàssim naar Orpesa is schitterend: vlak, met schitterend uitzicht op zee. Hij is maar een kilometer of vijfling maar zeer de moeite waard. Vlak voor het eind moeten toch de regenpakken aan. En even later weer uit maar al gauw toch weer aan. We rijden het binnenland in, naar Vabanes. Prachtige rustige weg, door een natuurpark, langs een bron en het kasteel van Miravet dat hoog op de berg staat. In Cabanes vinden we een goed restaurant in het centrum: lekker menu, goedkoop, gezellig, een zorgzame ober en prima carajillo, precies wat we nodig hebben om weer bij te komen. Via de Romeinse boog van Cabanes rijden we naar Vilafamès, officieel één van de mooiste dorpjes van Spanje. Dat ligt uiteraard op een steile heuvel. De zorgzame gastheer van het door ons gereserveerde appartement vertelt van alles en maakt een foto van ons met de fietsen, we zijn de eerste gasten die per fiets gekomen zijn. Na een bezoek aan de Tourist Info zijn we klaar voor de douche, een uurtje rust en een stukje wandelen vóór we plaatsnemen in het restaurant vlak bij de kamer. Op straat horen we Nederlands praten en als ik naar buiten kijk zie ik onze bijna-buren, Leo en Lucy. Dat is ook toevallig! Zij hebben het museum voor moderne kunst bezocht, dat gaan wij niet redden, gezien de openingstijden. De buien zijn weggetrokken, de temperatuur is flink gedaald. Voor het eerst trek ik een lange broek aan.

Posted 26 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Rustdag in Castellón   5 comments


Dinsdag 25 september 2018.

De fietsen blijven een dagje in de bergruimte van het hotel staan, we hebben een rustdag. Gewapend met de plattegrond van Castellón  lopen we het centrum in. Door bombardementen en aardbevingen zijn er weinig oude gebouwen over. Het voordeel is wel dat de stad daardoor heringericht kon worden, er zijn veel pleinen en overal zitten parkeergarages onder. Het centrum is behoorlijk autoluw en overal zijn fietspaden. De gemeente promoot autoloze mobiliteit en “Refugees welcome”, hangt aan het gemeentehuis, vluchtelingen zijn welkom. Leuke beelden en veel bomen maken de binnenstad aantrekkelijk en er zijn terrasjes in overvloed. We bekijken de overdekte markt en de Tourist Info, waar ze ons attent maken op een vrij nieuw deel van het museum: een schuilkelder voor de luchtaanvallen uit de burgeroorlog rond 1938. Eerst gaan we naar het Militiar museum aan de buitenkant van de stad, dan een lunch, siesta, daarna de schuilkelder en tussendoor slenteren we door de stad en strijken neer op een terrasje voor een ijsje of een biertje. Het zou regenen vandaag maar afgezien van drie druppels motregen bij het ontbijt is het droog gebleven. Morgen fietsen we weer verder, hopelijk blijft het dan ook droog.

Posted 25 september 2018 by Edwin in Geen categorie

De Koninginnerit: Segorbe – Castellón.   6 comments


Maandag 24 september 2018.

Op zondagavond is er niet veel te beleven in Segorbe maar we vinden een restaurantje met bier en heerlijke hapjes. Het hotel is superluxe. De stekkerdoos die we bij ons hebben bewijst ook nu weer goede diensten, de moderne fietsreiziger heeft nogal wat op te laden: de accu van de elektrische fiets, de Garmin, twee iPhones, de iPad, en het fototoestel. De elektrische tandenborstel laadt op in de badkamer. Met alle accu’s en de maag vol, vertrekken we weer voor een paar nachten, met achterlating van de auto. De route is gemaakt door onze vrienden van http://www.valenciacicloturismo.com/, en het landschap is schitterend. We klimmen omhoog door een kurkeikenbos en de weg klimt alsmaar hoger en verder, met stukken van 8 procent. In Ain stoppen we voor de almuerzo. Dan hebben we er nog geen 20 kilometer opzitten maar wat een zware kilometers zijn dat. Weer verder, stijgend en dalend, langs leuke dorpjes, over rustige wegen in een mooi en rustig natuurgebied. Onda is een leuk stadje met een oud kasteel erboven maar dat bekijken we een andere keer wel. In Tales bekijken de oude mannetjes hoe we de bidons vullen bij de fontein. Langs het stuwmeer van Sichar fietsen we, dat is weer een schitterende weg. Via de sinaasappelplantages zakken we richting kust. De laatste paar kilometers om in Castellón te komen zijn even stressen, veel verkeer, veel herrie maar gelukkig is er een fietspad. Na 67 kilometers volgt de beloning: bier, tapas en een fijn hotel.

 

Posted 24 september 2018 by Edwin in Geen categorie