Dag 6. Alcantara – Termas de Monfortinho   1 comment


Zondag 28 april 2019

Dag 6. Alcantara – Termas de Monfortinho :

55 km en 920 hoogtemeters

Alleen de nachtegaal hoorde ik vannacht. Verder is het stil in het klooster. De monniken zouden vast tevreden zijn geweest, ik ben de enige celibataire gast, zie ik bij het ontbijt. In de ontbijtzaal zit je tussen oude machines waarmee het graan gemalen werd. Eerst aangedreven op steenkool en later op elektriciteit.
Vandaag ga ik Portugal in want aan het einde van de officiële etappe was geen hotel te vinden en in Portugal wel. De Garmin stel ik zo in dat hij autowegen zoveel mogelijk vermijdt en dat hij wel over onverharde mag. Dat gaat uitstekend, hij maakt werkelijk een prachtige route. Eerst vertrouw ik hem niet zo erg, we rijden heel vreemd om het klooster. Daardoor heb ik wel een prachtig uitzicht op een ander klooster en op de beroemde puente Romana, gebouwd in opdracht van keizer Traianus tussen 104 en 106. Ik daal verder af om over over de enorme stenen te fietsen die hier 1900 jaar geleden zijn neergelegd.

Een oud vervallen douanekantoor kondigt de grens aan. Vroeger zou ik ergens peseta’s voor escudo’s hebben moeten wisselen en een reischeque zien in te wisselen. Als ik even later de grens passeer springt de tijd op mijn iPhone automatisch een uur terug. Ach ja, hier is een andere tijdzone. Nee, ik heb geen enkele hang naar het verleden, op dit gebied. Het dorpje Segura ligt boven op een berg en ik fiets er heen over een eeuwenoude kasseienweg. Bijna boven staan er mensen langs de weg die voor me beginnen te klappen maar dan dan stuurt een motoragent mij de weg af en al snel passeren de eerste wielrenners. Het is een toertocht dus de verschillen zijn enorm. Na een uur ben ik het zat en fiets ik tussen de deelnemers mee, de laatsen zijn zo zwak dat er zelfs 2 achter mij gaan fietsen om wat uit de wind te blijven. Ze reageren teleurgesteld als ik een onverharde weg in ga. De rest van de route is echt ouderwets met soms diepe modderplassen. Deze keer gaat het mis en en ik moet 1 voet in de diepe plas zetten. In het hotel doe ik dan ook eerst de was in het bidet. Morgen ga ik schoon Spanje weer in.

Posted 28 april 2019 by Edwin in Geen categorie

De Romero van 2019   4 comments


Zaterdag 27 april 2019 (door Cokky).

“En Edwin?” Die fietst door Extremadura, en dat moet ik wel tien keer vertellen. Het is de dag van de Romero, iedereen heeft vandaag “bollos” gebakken, een soort pasteitje gevuld met tomaat, of doperwten, of spinazie. Begeleid door de muziek van trommels en herdersfluiten lopen we omhoog, de berg op. Op de heenweg zitten de rieten manden vol met eten en drinken, op de terugweg met bossen rozemarijn. Net de brug over heb ik al twee bollos gekregen van Josefa en een stuk verder moet ik er eentje proeven van Jana. In een huis bovenaan de route pauzeren de muzikanten en als ze uitgerust zijn wordt er even een feestje gebouwd. Dan lopen we weer naar beneden, en morgen wordt de rozemarijn gezegend in de kerk. Een mooie dag, een prachtige traditie.

Posted 27 april 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 5. Valencia de Alcantara – Alcantara   2 comments


Zaterdag 27 april 2019

Dag 5. Valencia de Alcantara – Alcantara : 62 km en 618 hoogtemeters

Beetje saai.

De opkomende zon schijnt oogverblindend mijn hotelkamer binnen, dit gaat een mooie dag worden. In de bar ontbijt ik met twee koppen koffie en een tostada. Als ik de hotelkamer afreken denk ik eerst dat de barman het ontbijt vergeet maar nee, het blijft € 27,50. De overnachting was inclusief ontbijt en die extra kop koffie krijg ik. De Santos haal ik uit de eetzaal en de route begint veelbelovend. Dwars door het stadje en dan over een eeuwen oude canada, een veeweg tussen muren van gestapelde stenen. De hele tocht zou over deze schapenroute moeten gaan. De spoorweg kruist de route en is niet bewaakt, maar aan de roest op de rails te zien loop ik weinig gevaar. Dan moet ik nog door een riviertje fietsen, ja dit bevalt mij wel. Toch wordt het een beetje een saaie route. Hoewel er veel geld is uitgegeven aan de bewegwijzering en ook wel aan het tracé gebruikt iedereen de autoweg die parallel loopt. Om het avontuurlijker te maken zoek ik de route toch weer op als hij verder weg loopt. Via onverhard pad bereik ik de in ongebruik geraakte veeroute. Alleen aan de bordjes is te zien waar een piepklein paadje zou moeten zijn. Veehekken open en weer dicht binden, stukjes lopen, nee na een uur ben ik het zat en zoek toch de autoweg maar weer op. Die is zeker saai, geen auto’s, zelfs geen wolkje vandaag aan de blauwe hemel. In Alcantara vind ik onderdak in een heel oud klooster. Natuurlijk mag m’n fiets vannacht weer binnen staan. Het is tenslotte een Santos.

Posted 27 april 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 4. Alburquerque – Valencia de Alcantara   7 comments


Vrijdag 26 april 2019
Dag 4. Alburquerque – Valencia de Alcantara : 41 km en 621 hoogtemeters

Twee boerenzwaluwen vliegen tegelijk door het open raam mijn hotelkamer binnen. Ze kwetteren wat, draaien sierlijk een rondje en weten perfect de weg terug te vinden. “Ook goedemorgen”, zeg ik. De ochtendzon zet Alburquerque in mooi warm licht maar het is fris dus doe ik m’n been- en armstukken aan. Inclusief het eten van gisteren reken ik € 37,20 af. Nee, die twee blikjes frisdrank uit het koelkastje die ik opgedronken heb krijg ik kado. De Santos haal ik uit de eetzaal. Toen ik hem gisteravond binnen wilde gaan zetten was hij weg, de gedienstige barman had hem al binnen gezet. Hotel Machaco, nee niet via booking.com of zo te boeken maar ik geef ze een 10.

De etappe is maar 40 km vandaag. Ach, dan kan ik lekker ontspannen rijden en zoveel stoppen als ik wil. De eerste 10 km is asfalt maar dan sta ik ineens voor de Hollandse waterlinie, een soort stuwmeer waar het pad doorheen loopt. Nee, ik gok het niet, fiets 50 meter terug om dan met een grote boog om het water heen te fietsen. De hop, de nachtegaal en de wielewaal hoor ik, vlakbij zie ik bijeneters en hoog in lucht cirkelen de gieren. Twee keer laat ik de fiets staan om naar Dolmen te gaan kijken, kleine hunebedden die zo’n 6000 jaar oud zijn. In een dorpje met 3 huizen is de bar al jaren gesloten en ik zet zelf koffie op een bankje bij de kerk. De tent heb ik thuisgelaten maar het gasje en keteltje niet. De route gaat omhoog, er staan nog wel flinke plassen maar het fietst lekker door. Dan doemen er kerktorens op met grote nesten van ooievaars. Ze klepperen me welkom in Valencia de Alcantara. Het hotel ligt aan een gezellig pleintje met prachtige ceders. De Santos spuit ik eerst schoon en net als gisteren overnacht hij weer achterin de eetzaal.

Posted 26 april 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 3. Badajoz – Alburquerque   4 comments


Donderdag 25 april 2019

61 km en 543 hoogtemeters

Alburquerque

Sommige plaatsnamen komen steeds maar in mijn hoofd op in het Engels en dat geeft verwarring. Zo begreep in Frankrijk een boer mij niet toen ik naar San Quentin (I hate every inch of you) vroeg. Maar vandaag wijs ik eerst heel slim op een wegwijzer en laat de man de naam uitspreken, “Alboerkerke”, zegt hij. Natuurlijk, het zou zo maar in Zeeland kunnen liggen. Heerlijk eenvoudig. De route is minder eenvoudig. De overvloedige regen zorgt voor enorme plassen en heel veel modder. Een paar keer per uur prijs ik mijn beslissing om de Santos te nemen. De mannen van ConAlforjas.com hebben echt een unieke route uitgestippeld. Ongelofelijk gauw fiets ik al onverhard en dat nog midden in Badajoz. Prachtig dichtbij de rivier, langs wat ze in Nederland industrieel erfgoed zouden noemen. Ik passeer een waterkrachtcentrale uit 1915, schat ik, wat een sfeer. Ongemerkt kom ik buiten Badajoz over een vlak tracé van waarschijnlijk een spoorlijn. Na 20 km stop ik in een klein dorpje en kom in een overvolle bar terecht precies als er alweer een bui losbarst. Ze houden hier ook almuerzo rond 10:00 uur maar helaas zonder drank maar met koffie. Ik neem een half stokbrood met kaas en ham. Samen met 2 koppen koffie is dat € 3,70.

Onverhard rijden schiet niet op maar dat is niet erg. Ik houd me deze keer precies aan de voorgeschreven etappes. Alle tijd om te stoppen en foto’s te maken. Als er een stuk brede asfaltweg in de route zit ben ik eerst blij maar nog blijer als ik weer een onverharde weg in mag die door een prachtig natuurgebied gaat met bloeiende zonneroosjes. Asfalt is zo saai. Ook deze keer doemt er onverwacht een plaatsje op met een groot kasteel op het hoogste punt. Op een scheefgezakt bord staat de plaatsnaam, “Alboerkerke”, zeg ik hardop. Ik ben er.

Posted 25 april 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 2 Plasencia – Badajoz   6 comments


Woensdag 24 april 2019.

Regen, veel regen.

Hoe vaak heb ik deze regenkleding al niet aangetrokken? Geweldig om goede spullen te hebben. Een goede planning, het regent hard als ik het hotel in Plasencia verlaat op weg naar de trein. Vanuit het hartje centrum is het maar 10 minuten fietsen naar het station waar ik de trein neem naar Badajoz om morgen de route daar te beginnen. Daar waar ik in oktober ben gestopt. Het is een meestal onverharde route van 600 km langs de Portugese grens. Op 4 mei ben ik weer terug in hetzelfde hotel. Dan zijn ze wel wat duurder, nu reken ik 37 euro af inclusief het ontbijt. (4 euro) Spanje is een aangenaam vakantieland. Alles is waterdicht, ook m’n iPhone waarmee het navigeren prettiger is dan met de Garmin Edge 1030. Nadeel is dat de iPhone snel leeg is en de Garmin wel 20 uur mee kan. Maar nu gaat er nog iets fout want ineens houdt de navigatie vrouw op met praten en komt er een vreemd scherm in beeld. De regen die op het scherm drupt besluit dat ik een restaurant in de buurt zoek. Gelukkig zie ik het station al liggen. Op de tv wordt verslag gedaan van het nieuwe koufront dat vandaag passeert en zelfs in de hogere gebieden een laagje sneeuw geeft. Drie uur doet de trein erover om 250 km verder in Badajoz te komen. Buiten regent het, ik zit lekker warm in de trein.

Posted 24 april 2019 by Edwin in Geen categorie

Dag 1. Cuacos de Yuste – Plasencia    4 comments


23 april 2019

63 km en 1030 hoogtemeters.

Guardabarros (spatborden)

Modderbeschermers, zeggen de Spanjaarden. Ik heb het weerbericht gezien en kan echt niet zonder. Op mijn nieuwe gravelracer is het niet gelukt om op tijd spatborden te zetten. Dus neem ik weer de Santos om de tocht die ik vorig jaar reed in Extremadura verder af te maken. Na een nacht bij Daniël en Leonne fiets ik de bergen en de modder in. Wat een goede keus om de trouwe Santos te nemen: spatborden, geen ketting maar een riem, de versnellingen lekker beschermd in een naaf, een standaard om hem even neer te zetten en helaas wel 6 kilo zwaarder. Dat is niet zo erg want de tent heb ik thuis gelaten. Dat scheelt 5,5 kilo. 

Het is koud, op de toppen van de Sierra de Gredos is vannacht een beetje sneeuw gevallen. Overal stroomt water, soms breekt de zon door, de brem bloeit en de heide ook. Soms moet ik een stukje lopen, zo steil is het onverharde pad. Over een eeuwenoude brug kom ik in Garganta la Olla zonder asfalt te zien. Alsof het 500 jaar geleden is. De caminos zijn er nog, geweldig. Dan kom ik op bekend terrein en volg de asfaltweg hoger en hoger, kouder en kouder. De eiken zijn hier nog kaal, op de 1200 meter hoge pas is het 3 graden. Twee paar handschoenen doe ik aan voor de afdaling en nog zijn mijn vingers gevoelloos. In Piornal drink ik koffie en eet er een gevulde koek bij die Leonne (dochter van een bakker) heeft gebakken. Ze heeft er 6 meegegeven als noodrantsoen. Eigenlijk is de rest van de tocht gemakkelijk maar ik fiets hard door. De lucht boven Plasencia is inktzwart en ik red het! Als ik afstap op de Plaza Mayor barst de onweersbui los, bakken regen, wind en zelfs hagel. Het geeft niet, ik zit onder de bogen aan een glas wijn met een hamburger. Het hotel is om de hoek.

Posted 23 april 2019 by Edwin in Geen categorie