Archief beheerder

Dag 3. Castañar de Ibor – Guadalupe   3 comments


Dinsdag 16 oktober 2018

47,8 km en 882 hoogtemeters.

Totaal: 142 km en 1885 hoogtemeters.

“Naar rechts, naar rechts!”, roept het Spaanse mannetje bij wie ik naar de toestand van de weg naar Guadalupe heb gevraagd. Ik verdwaal hopeloos. De route die ik volg gaat bijna alleen over onverharde wegen. Onbegrijpelijk voor de meeste mensen als er een veel snellere weg is met mooi asfalt. Na een uur geef ik het zoeken op en ga terug zoals de navigatie aangeef en rijd de juiste onverharde weg op. Het is er echt prachtig. Urenlang kom ik niemand tegen, alleen een schaapherder met 3 enorme honden. Geen wolf die het in z’n kop haalt om maar in de buurt van de kudde te komen. Ik ook niet. De herder roept de honden terug en ik fiets door. Jammer dat ik niet durf te stoppen voor een foto. Er stroomt een beekje en er staan eeuwenoude elzen. De kurkeiken zijn net van hun schors ontdaan. Sommige bomen voor de eerste keer, die kurk is nog niet te gebruiken voor een fles wijn dat kan pas bij de tweede keer. Bij een aardbeiboom stop ik om wat vruchten te eten. In een snelle afdaling sprint er ineens een enorm edelhert over de weg. Ik rem flink en inderdaad : nog twee! Het scheelde niet veel. Mooie krantenkop: “ex-boswachter komt om door hert”. Bij een kerkje uit 1360 begint een klein asfaltweggetje. Hier overnachten de pelgrims. Al meerdere keren ben ik aangezien voor pelgrim. In het dorpje hoefde ik alleen de koffie van 1.10 euro te betalen en ik kreeg de magdalena. “Bueno Camino”, zei de aardig vrouw. Natuurlijk, bijna vergeten, ik volg een pelgrimsroute. Het hotel in Castañar de Ibor is ook een aanrader. Ongelovig reken ik 43 euro af.

De mannen die de route hebben uitgezet hebben geweldig werk verricht. Soms denk ik echt dat de route fout is. Ik sta voor een hek dat lijkt op slot te zitten maar het kan toch open. Na 10 km weer een hek en die kan gelukkig ook open. Onverhard fietsen schiet niet op maar is prachtig. Dan ligt onder mij ineens Guadalupe. Ik kies voor het asfalt en suis met 50 naar beneden. Op de camping zet ik voor het eerst m’n tentje op.

Posted 16 oktober 2018 by Edwin in Geen categorie

Dag 2 Talayuela – Castañar de Ibo   10 comments


Maandag 15 oktober 2018.

63 km en 771 hoogtemeters.

Totaal 94 km en 1057 hoogtemeters.

3C1A4686-8D52-4611-ACEF-83810143ED0C

De dag begint prachtig, de zon laat zich heel even zien in het oosten. In het westen zie ik een verontrustend stukje regenboog. Het is maar 7 graden dus doe ik voor het eerst dit seizoen mijn been- en armstukken aan. Al gauw begint het zachtjes te motregen en even later moet ik mijn regenpak aandoen.

78B9CE80-289A-48A8-AE88-AB019AE690AA.jpeg

De route die de Spaanse mannen van ConAlforjas.com hebben uitgezet is echt fantastisch mooi. Zelf zou ik dit nooit gevonden hebben. Het grootste gedeelte is over onverharde wegen. Heerlijk rustig in de natuur. Soms moet ik hekken opendoen. Ze waarschuwen voor “dapper vee”. Een paar honderd meter verder verspert een dappere koe mijn pad.

7A852F6F-5606-426A-9AD2-A688A25593E4.jpeg

Dit zijn nog echte koeien met hoorns. Mijn Spaanse vrienden zouden bang zijn, dat komt omdat ze zo vaak stieren in de straten hebben geplaagd. Ooit heb ik ze foto’s laten zien van het knuffelen met koeien. “Ja, maar dit zijn Spaanse koeien…”, was hun reactie. De koe schrikt zich rot, nog nooit een fietser in regenpak gezien. Zo dapper zijn ze dus niet. Dat het regent is niet erg, ik zet mijn zonnebril met gele glazen op. De wereld kleurt vrolijk.

7CD6D6DF-DF36-49C5-915C-5E31D69FEF8C.jpeg

Regenhoesje over m’n fietshelm en ik zit droog. Het zijn zandpaden, de tientallen konijnen schrikken ook, ze graven gevaarlijke holen in de weg.

F25FF92E-01D7-4575-91A0-3F8D93ABA10C.jpeg

Het blijft regenen en de onverharde weg bestaat niet meer uit zand maar uit rode plakklei.

A1CD7B2D-EF29-4A78-8E01-2CB9A76480BF.jpeg

Het Spaanse woord voor spatborden is nu veel toepasselijker: guardabarros, modderbeschermers. Fietsen is vrijwel onmogelijk en als ik op de verharde weg kom volg ik de route niet meer.

B1AF2A33-0BCA-45DE-A0E0-97454EF6562C.jpeg

Alweer niet slapen in mijn tentje. Ik vind een hotel voor 27 euro per nacht. Het menu del dia begint met een groot bord spaghetti. En op mijn kamer hangt een airco die verwarmen kan.

 

Posted 15 oktober 2018 by Edwin in Geen categorie

Dag 1. Cuacos de Yuste – Talayuela   18 comments


Zondag 14 oktober 2018.

Mijn planning blijkt goed, pas als ik voorbij Madrid ben willen alle Madrilenen tegelijk naar huis. Het lange weekend is over maar mijn kant van de snelweg is leeg. Spanje is groot, pas na 680 km ben ik in Cuacos de Yuste. Mijn vrienden die daar wonen zijn ook het weekend weg. Als ik over 2 weken terug ben zie ik ze wel, nu kan ik nog mooi een stuk fietsen. 

Wat een prachtige route is het! Veel onverhard, in gedachten hoor ik Cokky achter me mopperen. Zelfs ik moet een stukje lopen. De dennen geuren heerlijk, de eikenbomen ook. Even waan ik me weer in Australië, de geur van de Eucalyptusbomen. Ex-orkaan Leslie heeft er wat takken van afgerukt. Het is prima fietsweer en ik zie prachtige kampeerplekjes maar voor morgen wordt er regen verwacht en aan nat inpakken heb ik een hekel.

Met m’n iPhone kijk ik via booking.com of er een hotel in de buurt is en plaats heeft. Beetje duur, 77 euro inclusief ontbijt maar wel op een golfbaan. Het is maar 5 minuten fietsen en ze hebben voor mij een aanbieding, zelfde luxe kamer voor 50 euro. De fiets kan binnen in het magazijn. Nog in fietskleding zit ik aan een “jara” bier als er hevig bloedend een vader met familie in paniek binnenkomt. Golfbal in z’n gezicht gekregen. Ongelofelijk wat een bloed kan er uit een neus komen. Laten zitten en zelf z’n neus laten dichtknijpen. Een ambulance hebben ze al gebeld. Er zit een spat bloed op m’n fietsschoen. Ach, staat wel stoer, dat krijg je bij het fietsen.

Posted 14 oktober 2018 by Edwin in Geen categorie

Leslie   6 comments


2C1BEBDE-F1C2-4E68-A8B8-9E2D45BE5505Zaterdag 13 oktober 2018.

Orkaan Leslie zorgt ervoor dat ik m’n fietstocht 1 dag uitstel. Voor zondag staat er 23 mm regen gepland en dan zit ik liever in de Landrover op weg naar Extremadura dan op de fiets in de regen en modder.  

Het geeft me mooi de tijd om alles heel goed te organiseren en alvast een proefrondje te rijden door de vallei. Gewicht is belangrijk als je in Spanje gaat fietsen. Iedere kilo extra moet omhoog getrapt worden de bergen op. Dus heb ik alles eens gewogen:

Santosfiets: 20 kg. (met gereedschap)

Bagage: 20 kg. (incl. 2 liter water)

Ikzelf 79 kg. (met 2 kilo kleding aan)

Dus in totaal moet ik 119 kilo de bergen op trappen.

Wat een prachtige spullen zijn er tegenwoordig. Op de foto (met mijn hand) een donzenslaapzak, matrasje en kussentje.

Nog nooit ben ik zo goed voorbereid aan een fietstocht begonnen. 

Posted 13 oktober 2018 by Edwin in Geen categorie

Zeepkistenrace in Llíber   Leave a comment


Dinsdag 9 oktober 2019.

Op deze Valenciaanse feestdag wordt er van alles georganiseerd in de dorpen. In Llíber is dat traditiegetrouw een etappe van het regionale kampioenschap van de “autos locos”, de zeepkistenrace. Uiteraard is de start ruim een uur later dan aangekondigd. De jongens uit de buurt doden de tijd door op de fiets als een baksteen het parcours af te dalen of kattenkwaad uit te halen met de oude autobanden die ter bescherming zijn neergelegd op de hoeken. “Miguel, je doet het niét zonder helm! Ik waarschuw je vader!”. Ik had niet echt verwacht dat hij zou luisteren. “No pasa nada”, roept hij breed lachend en daalt met een rotvaart af richting muren en bochten. Hij is een behendige mountainbiker, dus natuurlijk gaat het goed. Even later worden de deelnemers omhoog getrokken en kan de race beginnen. Van jochies op verbouwde driewielers tot volwassen kerels in zelf geknutselde voertuigen, er doet van alles mee. En ze hebben allemaal de grootste lol.

Posted 9 oktober 2018 by Edwin in Geen categorie

Aantrekkelijk   12 comments


Zondag 7 oktober 2018.

Jong en slank, het blijft aantrekkelijk. Nee, minder is het niet geworden nu ik 62 ben. Eerst twijfelde ik, want trouw en degelijkheid zijn ook belangrijk en grijs vind ik ook best mooi. Toch heb ik na onze laatste vakantie van 2 weken heel egoïstisch voor mijzelf gekozen. Langer is eigenlijk geen doen om op mijn loodzware Santos bergen te beklimmen.

Alle bekende fietsmerken komen nu met ‘gravelbikes’ racefietsen met dikke banden, al voorbereid om een bagagedrager en spatborden te monteren. Met plaats voor 3 bidons en een handig tasje op de bovenstang. Daarmee ben ik zo in Nederland en kan ik de ook de Via Verdes op. Mijn trouwe Santos van 19 kilo houd ik ook, om mee naar het dorp te fietsen. Ach, wat zielig. Nou goed, nog 1 keertje dan. Ik heb een prachtige afscheidstocht gevonden in Extremadura, hup m’n tentje achterop en trappen maar. Volgende week ga ik, zo’n 1300 kilometer in 2 weken en daarna komt er een jong en slank modelletje.

Posted 7 oktober 2018 by Edwin in Geen categorie

Laatste vakantiedag : Gandía   9 comments


Maandag 1 oktober 2018 (door Cokky).

Het stond al heel lang op mijn lijstje en vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren : een bezoek aan het Palau Ducal in Gandía. Hier is Francisco Borgia geboren, een belangrijk lid van de Borgia familie, de machtigste en invloedrijkste familie van heel Europa in de 15e en 16e eeuw. Na het fantastische ontbijt fietsen we naar het centrum, 6 kilometer van het strand vandaan, via de haven, voornamelijk over fietspaden. Die zijn wat smaller en onlogischer dan we verwachten maar er zijn fietspaden en dat is al heel fijn. Het centrum blijkt omgetoverd in één groot feestterrein, vandaag is de laatste dag van de feesten. De straten staan vol kraampjes met middeleeuwse of Arabische producten, er zijn overal optredens of spelletjes voor de kinderen en de rondlopende muzikanten geven een authentiek accent aan de middeleeuwse sfeer. Het paleis is schitterend en het is indrukwekkend om te bedenken wat hier allemaal gebeurd is. We slenteren door het mooie centrum. De winkels zijn dicht omdat het een lokale feestdag is maar het is gezellig druk op deze maandagochtend. We gluren even om het hoekje van de kerk, waar de mis bezig is met héél veel mannen in witte jurken op het podium. Het koor zingt prachtig. We nemen een broodje op een terrasje en gaan via de kermis weer richting strand. Morgen naar huis, lekker dichtbij.

Posted 1 oktober 2018 by Edwin in Geen categorie