Archief beheerder

Oktober, maar #nofestes   2 comments


De herfst doet zijn intrede, de nachten worden kouder en het winterdekbed vervangt de dunne zomersprei. Op 16 oktober gaat de houtkachel voor het eerst een paar uur aan. De druivenbladeren verkleuren prachtig, de regen die we normaal gesproken krijgen in deze tijd van het jaar wil dit jaar maar niet vallen hier in de vallei. Begin oktober gaan we meestal met vakantie en komen Thom en Wilma oppassen. De poezen hebben pech dit jaar, wij blijven thuis. Thom en Wilma hebben een leuk pakketje opgestuurd, de rij voor het postkantoor is lang en geduldig, voor zo’n leuke verrassing wil ik wel een poosje in de rij staan. Dit weekend zouden de feesten moeten beginnen ter ere van de Mare de Deu Pobra maar behalve wat Covid-veilige rondjes van de muziek is alles afgelast. Natuurlijk moeten er nog wel lootjes verkocht worden om geld op te halen voor de feesten van volgend jaar. De gemeente opent een plek waar de jongeren spelletjes kunnen doen en cursussen volgen, met inachtneming van alle Covid- maatregelen natuurlijk. 

 

Edwin fietst, ik bak brood en appeltaart. En er is weer een week voorbij…..

Posted 18 oktober 2020 by Edwin in Geen categorie

Wedstrijd van de junioren van de fietsschool van Xaló 2020   Leave a comment


Zondag 4 oktober 2020.

De hele fietsclub is opgeroepen om naar de laatste wedstrijd van de junioren te komen kijken. Op het industriegebied van Benissa is het parcours uitgezet, de ukkies rijden 1 rondje, de grootste kinderen moeten er 18. Leuk om de kids zo fanatiek in actie te zien. Sommigen kunnen amper bij de grond, de fiets is veel te groot, en die kleine handjes kunnen ook niet altijd even makkelijk de versnellingen bedienen. Maar behendig en wendbaar zijn ze! Er wordt geleden, er wordt afgezien, er wordt genoten. Het is natuurlijk altijd spannend maar Miguel wint, zoals verwacht, met overmacht. Ook in de andere categorieen staan er kinderen van de Escola Ciclisme Bernia-Xaló op het podium en de school wint ook nog het predikaat “Beste fietsschool van de provincie Alicante”. Gefeliciteerd!

Posted 4 oktober 2020 by Edwin in Geen categorie

Nachtelijk bezoek.   7 comments


Zondag 30 augustus 2020.

Het is iedere ochtend weer spannend : er is nog iets gebeurd in de tuin afgelopen nacht? Gauw het geheugenkaartje uit de cameraval halen! Vaak is het meer van hetzelfde. Pluis loopt over het paadje heen en weer, hij surveilleert in de tuin, houdt alles in de gaten. Er komt een vos drinken, en nog één. En later wéér één of zou dat dezelfde zijn als daarnet? Dan komen de wilde zwijnen, maar die filmpjes publiceren we maar niet om de jagers niet op een idee te brengen. Maar ze genieten van het badje, gaan er languit in liggen en knorren tevreden. Na steeds weer dezelfde beelden van badderende zwijnen wilden we eigenlijk de camera weer eens op een andere plek hangen, of zelfs een een poosje ermee stoppen. Gelukkig zijn we toch doorgegaan en ons geduld werd beloond. We vermoedden al dat ze in de buurt een burcht hebben maar we hebben het nu zwart op wit: er zitten dassen in de vallei.

Posted 30 augustus 2020 by Edwin in Geen categorie

Xaló, Sant Domènec 2020   Leave a comment


Dinsdag 4 augustus 2020.

Sant Domènec is uit het kapelletje gehaald en naar de kerk gebracht. Zonder muziek, zonder publiek. Vandaag is de lokale feestdag, die zou uitbundig moeten zijn, met veel gefeest en een processie, iedereen op straat, lekker dicht bij elkaar. Dit jaar is alles anders. “Houdt afstand”, roept de Policia Local om de haverklap. “Doe heel even de mondkapjes naar beneden”, zegt de fotograaf als hij bij de sober versierde voordeuren de familiefoto’s maakt. Het ophalen van de Festeros duurt maar een uurtje en daarna mag een beperkt aantal mensen de kerk in, naar de mis. De helft van de kerkbanken is afgezet met roodwit lint. Alles is een jaar opgeschoven, in 2021 krijgen deze Festeros de herkansing om hún feest ter ere van de beschermheilige van Xaló te vieren zoals het hoort: uitbundig en gezellig.

Posted 4 augustus 2020 by Edwin in Geen categorie

Week 29 van 2020.   2 comments


Zondag 19 juli 2020.

En zo glijdt de zomer voorbij…. met mooi weer, veel minder toeristen, een stijging van het aantal Covid-19 gevallen en een mondkapjesplicht die wat strenger is geworden. Aisha is loops en buurhond Yago vindt dat wel interessant maar Aisha is niet echt geïnteresseerd, ze vindt buurpuppy Hulk eigenlijk leuker. We eten een lekker patatje met Jasper en Linda bij Tia Sara, de Belgische frituur in Xaló. Fietsen, brood bakken, de katten bezig houden en het huishouden doen is de routine van alledag. En af en toe verrassen de wilde zwijnen ons, na twee weken geen enkele activiteit op de plek waar de camera hangt besluiten ze opeens om toch weer eens het muurtje over te steken naar de tuin van Pamela.

 

 

 

Posted 20 juli 2020 by Edwin in Geen categorie

Week 28 van 2020   4 comments


Zondag 12 juli 2020 (door Cokky).

De fietsers zijn weer veilig thuis en voordat Maaike terug vliegt naar Nederland kunnen ze nog even Coll de Rates op fietsen en via Vall de Ebo terug rijden. Kurt van Alta Bike Rentals haalt zijn fiets weer op. Het is tegen de dertig graden, volop zomer. De mussen vallen van het dak, ieder jaar zijn er wel een paar sukkels die uit hun veilige nest onder de dakpannen vallen. Ik heb hem op een veilig plekje gezet, de ouders waren in de buurt dus nu maar hopen dat hij het redt. Ook de muis die Tijger heeft moet gered worden, dat is geen enkel probleem, Tijger laat zich makkelijk afleiden. Hij zoekt een koel plekje om uit te rusten en besluit dat dat boven op de kachel is. Mijn zuurdesembrood wordt steeds beter en de eerste druiven kleuren om, de “envero”.

Posted 12 juli 2020 by Edwin in Geen categorie

De officieuze Marmotte 2020.   2 comments


Maandag 6 juli 2020, tekst gekopieerd van Maaike´s Facebook.

Jarjayes, Frankrijk, 28 juni
Voor het eerst sinds maart 2019 zaten Edwin en ik weer samen op de fiets! Het coronavirus had een eerdere reis naar Spanje in het water laten vallen en ook de Marmotte – het fietsevenement waar we allebei al een jaar voor trainden – is verplaatst naar september, waardoor we alleen de officieuze versie kunnen rijden. De afgelopen maanden heb ik daar best van gebaald. Maar een dag zoals deze doet al die teleurstelling volledig verdwijnen. Edwin had een prachtige route gemaakt door de gemeente Curbans, met zo’n 1800 hoogtemeters. De omgeving is schitterend, de wegen rustig en het weer is precies goed. Genieten, met een beetje afzien, en dat 100 kilometer lang. Dit was onze warming-up. Morgen trekken we met de auto naar Bedoin. Daar wacht ons dinsdag de Mont Ventoux!
Jarjayes naar Bedoìn, Frankrijk, 29 juni
Vandaag een reis- en rustdag, die ons eerst naar het Lac de Serre-Ponçon voert en vervolgens door het prachtige landschap naar Bedoìn.

Edwin heeft zijn telelens mee en maakt schitterende foto’s. Aan het eind van de rit doemt de Mont Ventoux op, de top zichtbaar vanuit de wijde omgeving. Morgen naar boven!
Bedoìn, Frankrijk, 30 juni
Wat kan voor een wielrenner de dag waarop ze de Mont Ventoux mag bedwingen nog mooier maken? Nou, een persoonlijke volgauto met fotograaf/coach/supporter Edwin tijdens de beklimming! Vroeg in de ochtend ging ik op pad met als doel om de hele klim gemiddeld 240 watt te rijden. Het werd een prachtige ochtend. Edwin stond op verschillende punten op de route om foto’s te nemen en ik klom lekker omhoog. Twee kleine smetjes op een anderszins fantastische rit: zo’n vijf kilometer voor de top voelde ik dat mijn achterband langzaam aan het leeglopen was. Maakte het laatste stuk erg zwaar, maar ik wilde niet stoppen en mijn tijd verknallen. Ook mocht de volgauto niet mee naar de top: Edwin moest me in de laatste bocht nakijken. Het mocht de pret niet al teveel drukken. Na 1 uur en 37 minuten stond ik op de top.
Wat doe je, na zo’n heerlijke rit? Terug naar de B&B, band vervangen, en dan, met de fotograaf ook op de fiets, terug naar boven. De tweede beklimming (zelfde route) reed ik achter Edwin aan naar boven. Op twee harde banden en met wat minder wind/watts/hartslag was het eigenlijk nog meer genieten dan de eerste keer. En samen boven een colaatje drinken en poseren voor het bord, dat was pas echt een waardige beloning voor al het geklim!
Oz, Frankrijk, 2 juli
Gisteren zijn we aangekomen in de Alpen en hebben we ingecheckt bij Chalet Beyond: een mooi fietshotel bovenop een berg. Vandaag sloten we aan bij het sportieve programma. Met een man of vijftien gingen we onder begeleiding van een volgauto (met daarin leider Wouter) op stap. Eerst een klim van 11 kilometer naar Villard Reculas, dan via de balkonroute de Alpe d’Huez op en de laatste zes bochten naar de top. Daar gaat Edwin met zijn nieuwe vrienden een bakje koffie doen en taart eten. Zij dalen vervolgens weer af en gaan richting het Chalet.
Ik laat me verleiden om met de twee vrouwen van de group en leider Wouter op de fiets verder te klimmen de Sarenne op. Voor de afdaling krijg ik wat tips en voel ik me veilig en stabiel genoeg om de 72 kilometer per uur aan te raken. De vrouwen gaan via de vlakke route terug naar Bourg d’Oisans. Volgens Wouter is er nog tijd zat om te herstellen voor de Marmotte (en hij kan het weten), dus ik volg hem nog een klim op naar les balcons d’Auris. Het is het waard. Een prachtige route langs de hoge bergwand, met adembenemend uitzicht over het dal. Ik aarzel niet om het de mooiste plek te noemen waar ik tot nu toe heb gefietst.
We dalen af en nu, op het balkon van het chalet, begint het herstellen. Morgen een kortere rit, zonder verleidingen. Zaterdag rust. Zondag…
Dal van La Berarde, Frankrijk, 3 juli
Een rustige dag vandaag. Met een klein groepje een korte rit door de mooie vallei van La Berarde. Slechts één venijnig klimmetje en 600 hoogtemeters. Daar draaien we inmiddels onze hand niet meer voor om.
De dag staat voor mij in het teken van sparen en rusten voor de Marmotte. Bij Edwin ligt dat net iets anders. Door de lockdown in Spanje is zijn trainingsschema zodanig in de war gegooid dat hij vreest dat een volledige Marmotte (grotendeels solo gereden, in plaats van in het wiel van 10.000 andere deelnemers) een lijdensweg gaat worden. Hij beklimt de Glandon, maar verlaat daarna het parcours en ziet mij (hopelijk) weer op Alpe d’Huez, met de auto in plaats van de fiets.
Tijdens de ene klim van de dag (2,5 km, grotendeels 10-13%) fietst Edwin zich moeiteloos naar een derde plek. Ik heb een beetje medelijden met de mannen achter hem, die zondag wel aan het grote lijden beginnen!
Bourg d’Oisans en Col de Glandon, Frankrijk, 4 juli
Vandaag hebben wij slechts twee taken: (1) Edwins 64ste (!) verjaardag vieren, en (2) de laatste voorbereidingen voor de Marmotte treffen. Gisteren heb ik startnummer 17 en vier oranje tasjes mogen ontvangen. De tasjes moet ik zelf vullen met eten, drinken en kleding. Op de toppen van de Glandon, de Telegraphe, de Galibier en de Alpe d’Huez zal ik met mijn voorraden herenigd worden. We trekken naar Bourg d’Oisans voor wat laatste inkopen en vieren Edwins verjaardag met een goede hamburger.
Daarna verkennen we de eerste klim van morgen (Col de Glandon) met de auto. Op de top treffen we Franse profwielrenner Pinot, die het even voordoet. Na enkele foto’s van de adembenemende omgeving dalen we weer af.
Inmiddels zijn de oranje tasjes gevuld. Mijn kleding ligt klaar. Mijn Garmin weet de route. Ik heb pagina’s aan geweldige tips van virtuele teamgenoot en winnaar van de Marmotte 2019 Lou Bates mogen ontvangen. Ben ik er klaar voor? Ik weet het niet. Benen en conditie zijn goed, maar het zadel van de huurfiets heeft me behoorlijk gemarteld de afgelopen dagen. Aan de voorbereiding zal het in elk geval niet liggen. Morgenochtend om 7:30 stap ik op de fiets. Waar en wanneer ik er weer afstap, gaan we meemaken!
5 juli : Vandaag was het zover. De Marmotte. Door corona is de officiële versie verplaatst naar begin september (maar dan kan ik niet) en ook door corona zijn onze voorbereidingen suboptimaal geweest (waardoor Edwin alleen de eerste col meefietst). 32 mannen en vrouwen rijden vandaag de officieuze versie van de tocht, die ons over bijna 170 kilometer, vier bergen en nagenoeg 5000 hoogtemeters zal voeren. Iedereen start op eigen houtje en dus verlaten Edwin en ik met z’n tweeën om 7:30 Allemond. Edwin houdt mij enkele kilometers keurig uit de wind, tot ik op de Glandon mijn eigen tempo ga rijden. Ik trap (een voor mij rustige) 220 watt naar boven en na een aantal kilometer merk ik dat ik geen geschakel meer achter me hoor. Edwin is bij wat andere fietsers aangehaakt. We zien elkaar nog even op de top van de Glandon; hij arriveert als ik weer vertrek. Een eenzame afdaling volgt, maar in de vallei kan ik tot aan de Telegraphe met twee Belgen optrekken. Ze lijken al een beetje kapot, dus ik doe ook wat kopwerk. Op de gelijkmatige klim van de Telegraphe laat ik ze achter. Daarna wacht mij de gevreesde Galibier. De reputatie van deze berg en zijn stijgingspercentage doen mijn moed even wankelen. Ik voel wat kramp opkomen in mijn linkerkuit en doe het rustig aan. Het is onmogelijk geen ontzag te hebben voor de hoogte, de ijle lucht en de eeuwige sneeuw. De Galibier lijkt dat respect te waarderen en is vriendelijk voor mij. Ik haal de ene na de andere fietser in. Een lange afdaling, dan tegen de wind in (en alleen) naar Bourg d’Oisans. Ik moet mezelf dwingen voorzichtig te blijven, goed te remmen, geen risico’s te nemen. Alles doet pijn, maar ik voel ook dat ik het ga halen. Dan wacht alleen nog de Alpe d’Huez. Ik stop twee keer met onbeschrijfelijke dorst en ga zelfs even onder een bergbeekje staan. Een beklimming die ik op Zwift in 52 minuten kan duurt nu 1 uur en 14 minuten. Boven op de finish staat Edwin op mij te wachten. Na een tocht van 8 uur en 10 minuten is het klaar.
Van tevoren heb ik me afgevraagd waar ik al die uren op de fiets aan zou gaan denken. In praktijk blijkt dat heel weinig te zijn. Mijn gedachten gingen naar wattages, hartslag, eten en drinken, de route en pijn. Maar af en toe waren er ook flarden van iets anders. De schitterende omgeving en het privilege om hier te rijden. Mijn waardering voor mijn virtuele wielerteam 3R, die mij hebben begeleid en gemotiveerd, en zonder wie ik nooit zo sterk was geweest. Hoe mijn vader deze tocht reed in 2011, een maand voor zijn aortadissectie, en mijn dankbaarheid dat hij er nog is om mij dit te zien doen. Tot slot denk ik eraan hoe fijn het is dat na al dat afzien er een hele goede vriend bij de finish op je staat te wachten. We reden in 2004 al samen op de Alpe d’Huez. Wat een geluk om hier in 2020 weer te zijn.

Wat fotos uit 2004:

Posted 6 juli 2020 by Edwin in Geen categorie

De ochtendstond…   2 comments


Zondag 28 juni 2020 (door Cokky).

De ochtendwandeling met de baas is het favoriete moment van de dag voor de katten. Eerst eten: Tijger is aanhanger van de wielrennersgewoonte: éérst het bordje van een ander leeg eten. Lulu houdt zich niet aan de etenstijden, Chico en Koepoes hebben áltijd honger en Loesje is de enige die keurig kauwt op haar brokjes maar wil eigenlijk ieder uur drie of vier brokjes. En dan meteen naar buiten, allemaal willen ze mee, allemaal willen ze zijn aandacht. Het is een ingewikkeld ritueel: Pluis moet niet te dicht bij Loesje komen, anders durft ze niet verder mee, Tijger kan alleen op schoot als Lulu niet in de buurt is, Chico sukkelt soms mee en soms niet en Rosa Koepoes gaat niet meer zo ver van huis. Tijger wil spelen maar hij moet voorzichtig doen want als Pluis vlakbij is en óók wil spelen wordt het hommeles en als Lulu een ochtendhumeur heeft kan zelfs haar vriend Pluis een oplawaai krijgen. Als de baas zijn koffie op heeft, is de wandeling afgelopen en keert de rust terug. Tot het weer etenstijd is….

Posted 28 juni 2020 by Edwin in Geen categorie

Einde lockdown Corona na 14 weken, op naar het “nieuwe normaal”.   1 comment


Zondag 21 juni 2020 (door Cokky).

De Valenciaanse tv-zender À Punt neemt een programma op in Llíber en wil ook een paar vragen stellen aan buitenlanders. Die zitten er altijd genoeg op het terras daar, behalve de Engelsen en de Duitse vrouw kom ik ook in beeld. Het blijft een beetje ongemakkelijk allemaal: mondkapje op, mondkapje af, beetje meer afstand houden alsjeblieft. Eind van de maand wordt het uitgezonden, ik ben benieuwd.

De zomer is inmiddels opeens begonnen en het hoogtepunt van de week is een lekkere regenbui, Pluis komt héél hard aanrennen en is precies op tijd binnen, Lulu laat zich rustig natregenen en meldt zich bij de baas om afgedroogd te worden. Alles is nog behoorlijk groen voor de tijd van het jaar. Edwin gaat met zijn nieuwe bosmaaier aan de slag en redt tussendoor nog even een konijntje uit de katten klauwen. Het desembrood is voor het eerst echt gelukt. En dan is het opeens de laatste dag van de staat van alarm en de lockdown en begint het “nieuwe normaal”. Mét beperkingen en mondkapjes, én met toeristen. De grenzen gaan weer open en niet iedereen is daar blij mee. Hoe leuk is het eigenlijk om op vakantie te gaan in deze situatie? Vooral op vakantie wil je je vrij en onbezorgd kunnen bewegen, in plaats van met een mondkapje op in de rij staan voor de winkels en een plekje te moeten reserveren bij het zwembad. De feesten voor oktober ter ere van de Mare de Deu Pobre zijn een jaar uitgesteld. Het is een wonderbaarlijke mix van zoeken naar veiligheid en de economie weer op gang brengen.

Posted 21 juni 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown Corona, week 13 (fase 2)   Leave a comment


Zondag 14 juni 2020 (door Cokky).

Of ik mee wil werken aan een tijdschriftartikel, vraagt Luis. Iedere week maakt hij, aan de hand van iemand die de omgeving goed kent, een suggestie voor zijn lezers voor een uitstapje dicht in de buurt. Nu het land nog tot in juli op slot zit concentreert iedereen zich op de binnenlandse toeristen. Natuurlijk wil ik dat, ik hoef er niet veel aan te doen, alleen de grote lijn aangeven, na een paar suggesties van zijn kant. Ik lever de foto’s, hij selecteert ze, hij schrijft de tekst en noemt een paar van de adverteerders, zoals de bakkers en de bodegas. Een hele pagina promotie voor de vallei, dat is mooi geregeld zo. Op de rastro is het ook al weer wat drukker. De meeste mensen houden zich netjes aan de regels maar er zijn er natuurlijk altijd een paar die het allemaal maar onzin vinden. Marbel is onverbiddelijk, dan mag je er niet in. De inspectrice van het ministerie van Volksgezondheid komt checken of er geen etenswaren verkocht worden en bevindt alles in orde. Na een inspectierondje drinken we koffie bij Maaike. Dan wordt bekend gemaakt dat de Spaanse grenzen toch al opengaan voor buitenlanders op 21 juni. Morgen gaan we naar Fase 3. Dinsdag gaat de Tourist Info weer open, met alle benodigde veiligheidsmaatregelen. Het wordt een rare zomer, met allerlei beperkingen aan het zwembad en op het strand, een zomer zónder feesten en mét regelmatig een mondkapje op.

Posted 14 juni 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown Corona, week 12 (fase 2)   4 comments


Zondag 7 juni 2020.

Zo langzamerhand komt het sociale leven weer op gang. Er komen steeds meer “eerste keren”. Deze week voor het eerst weer bij vrienden op visite geweest, voor het eerst weer in een restaurant gegeten. We bekijken het “Glamping” tenthuisje van Jasper en Linda in Tàrbena. Wat een schitterend en rustig plekje hebben ze toch, je zou bijna zin krijgen om schrijver te zijn, en je hier dan twee weken terug te trekken om je boek af te maken. Uitzicht en paella bij Ca Pelut zijn als vanouds, er gaat niks boven een lokaal authentiek restaurant waar je gewoon goed eet zonder opsmuk of fratsen, waar het op zondagmiddag altijd vol zit met mensen uit de buurt.

Ook voor de Rastro is er een nieuwe “eerste keer”. Na veel gemeet en gereken en gefilosofeer over looprichting en afstand bewaren komen we uit op een voorzichtig begin met een beperkt aantal kramen. Marbel staat met de desinfecterende handgel bij de ingang, mondkapje verplicht, extra bewaking is ingeschakeld en dan is het afwachten hoeveel mensen er komen. We hebben er bewust nog niet teveel publiciteit aan gegeven, eerst even oefenen en kijken hoe het gaat. Uiteindelijk komen er precies genoeg mensen, niet te druk maar wel gezellig. Het is even wennen aan de eenrichtingsverkeer looprichting maar de meeste mensen houden zich er keurig aan. En zo is het dorp weer een stapje verder in de richting van het “nieuwe normaal”.

Posted 7 juni 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 11 (fase 2)   7 comments


Zondag 31 mei 2020 (door Cokky).

Het ruikt heerlijk in de Pla de Llíber, de druiven bloeien. Het heeft veel geregend de afgelopen winter, er staat van alles in bloei. Hoewel we wat meer vrijheid hebben maken we er nog niet echt gebruik van, we fietsen wat in de vallei maar blijven voornamelijk thuis. Voor het eerst sinds de lockdown koffie op een terrasje gedronken, dat moet weer even wennen. De hele tijd denk ik aan afstand houden en het is niet zo ontspannen als het was vóór de lockdown. Dus drinken we vaak lekker thuis koffie en de oven is regelmatig in gebruik. Mijn eerste “carrot cake” oftewel worteltjestaart, is echt heerlijk geworden. Dan is het de beurt aan een brood: met wat zuurdesemstarter van de buurvrouw en intensieve begeleiding van Jasper uit Tarbena, is mijn eerste zuurdesembrood een succes, zowel qua smaak als qua structuur. Natuurlijk kan het nog beter, dat wordt aan gewerkt.
De poezen genieten van het lekkere weer, ze liggen zo lang mogelijk in de zon ´s ochtends, tot ze het te warm krijgen. Tijger probeert vriendjes te worden maar de rest heeft daar geen behoefte aan.  Koepoes slikt vrij veel Prednison en daar krijgt ze véél honger van. Nou vooruit dan maar, dan mag ze nog wel wat lekkers. Wéér op schoot? Nou vooruit dan maar, nu kan het nog.
Nadat het vogelbadje iedere ochtend leeg was en soms zelf ondersteboven lag, heeft Edwin een cameraval gekocht die ons vermoeden moet bevestigen over de daders. Meteen de eerste nacht laten de opnames zien dat een familie van vijf wilde zwijnen en een vos hun dorst lessen in onze tuin. En dat één schaal water niet genoeg is om de dorst van alle dieren te lessen. Dus zetten we er een schaal bij maar daar moeten ze eerst even aan wennen. De vogels drinken en badderen overdag: behalve houtduif, tortelduif, mus, merel en spreeuw hebben we ook de Europese kanarie en de roodkopklauwier al gezien. Altijd leuk, een nieuw speeltje.
Morgen gaat de hele Comunidad Valenciana naar fase 2, met weer wat meer bewegingsvrijheid, met verplichte mondkapjes en afstand houden. Fijn dat we weer wat verder mogen fietsen en dat Spaanse les weer begint, maar eigenlijk vervelen we ons nog steeds niet, thuis.

Posted 31 mei 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 10 (fase 1)   6 comments


 

Zondag 24 mei 2020 (door Cokky).

Ik wíl helemaal geen nieuwe fiets. Ik ben gehecht aan mijn meer dan 20 jaar oude Giant, die me vergezeld heeft op onze reizen (vakanties zal ik het niet noemen) door Spanje, Engeland, Nederland, Chili en Zuid-Afrika. Ik heb afgezien en genoten op die fiets. Hij wordt nog dagelijks gebruikt voor woon-werkverkeer en boodschappen doen maar hij trapt door, en er is van alles kapot en niet meer te repareren. Echt plezierig fietst het niet. Volgens Edwin is alleen het frame nog goed en moet er echt een nieuwe fiets komen en hij bestelt een Cannondale Tesoro voor me bij Boronat. En ik geef het toe: het is toch wel erg fijn om weer een goede fiets te hebben, met alles erop en eraan dat wérkt.  Onze corona actieradius is net verruimd van 1 naar 5 kilometer en we mogen ook in de buurgemeente wandelen en fietsen. Afgezien daarvan ben ik niet van plan om nog zulke zware tochten te ondernemen dus zoveel kilometers als de Giant zal hij niet maken. Toch is na een paar rondjes in de buurt het fietsplezier weer een beetje terug. Fietskamperen in Nederland, op mijn nieuwe fiets, daar krijg ik nu toch wel zin in.

 

 

Posted 24 mei 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 9 (fase 1)   2 comments


Zondag 17 mei 2020 (door Cokky).

Het “nieuwe normaal” doet zijn intrede, we zitten in Fase 1 en hebben wat meer vrijheid. Op de wekelijkse groentemarkt staan de kramen ver uit elkaar en Maribel van de gemeente staat bij de ingang met de desinfecterende handgel. De markt is niet meer op het plein, want daar was het onmogelijk om aan de nieuwe eisen te voldoen, door de nabijheid van de bank en de apotheek konden de kramen niet op voldoende onderlinge afstand geplaatst worden. De Policia Local deelt gezichtsmaskers uit voor de mensen die in de winkels en bars werken. Voor de klant is dat een stuk prettiger dan mondmaskers, met zo’n scherm zie je tenminste het hele gezicht, mét gezichtsuitdrukking.
De meeste terrassen gaan voorzichtig weer open. De Policia Local heeft de plek waar de tafels moeten staan, met twee meter afstand, gemarkeerd op het wegdek. Het plein ziet er al een stuk leuker uit zo, met veel parasols en wat minder geparkeerde auto’s. Ook de begraafplaats is weer open maar de toiletten zijn dicht en de kraan is afgesloten. Het regent weer een dag, alles is heerlijk groen en er bloeit van alles, zoals de cichorei en de wilde peen. In het dorp liggen beschilderde stenen met bemoedigende teksten, van “Xaló rocks”. Aan ons ruilraster hangen deze week kokoskoekjes, bananenbrood en muffins.

 

Hoogtepunt van de week is bronwater halen in Benigembla, eindelijk weer even een stukje rijden met de auto, het dorp uit. En boodschappen doen bij de Mercadona, in Benissa. Maar het allerleukste was wel een video op Facebook, uit Hellevoetsluis in 1964.
Met opnames op mijn lagere school, opeens herken ik Juffrouw de Snaayer, en Meester Jellema en Meester van Lien. Buurvrouwen Bakker en Tante Corrie en zelfs mijn vader komen even in beeld, en dat meisje helemaal links in de klas, ben ik dat niet zelf? Wat een fantastisch tijdsbeeld, wat geweldig dat dit bewaard is gebleven en dat het gedeeld is op Facebook.

 

Posted 17 mei 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 8   2 comments


Zondag 10 mei 2020.

Het is genieten, voorjaar in de vallei: de Bèrnia op fietsen en de tijd nemen om ook wat foto’s te maken onderweg, wandelen met de katten, de bloemetjes bloeien en de vogels zingen. De katten vinden het best, die lockdown, ze krijgen lekker veel aandacht en knuffeltjes. Rosa Koepoes en Loesje, de oude poezedames, doen het nog best, de één dankzij Prednison, de ander loopt op Metacam, een pijnstiller.
De routine van de afgelopen twee maanden heeft een aantal dingen opgeleverd die ons goed bevallen en die misschien wel onderdeel gaan vormen van het “nieuwe normaal”, zoals het “ruilraster”: de ene buurvrouw deelt haar havermoutkoekjes en bananenbrood, de andere een bakje heerlijke curry, wij hangen wat van onze baksels op of nísperos. Het is meer dan een maand geleden dat we de eerste rijpe mispels plukten en iedere dag hebben we precies genoeg kunnen oogsten voor onszelf en de buren. De nísperos worden nu steeds groter en zoeter, de oogst loopt op zijn eind.
Morgen gaat de Marina Alta over op fase 1, met wat meer bewegingsvrijheid (per auto), we mogen weer andere mensen bezoeken en winkels en terrassen gaan weer beperkt open. Alles met strenge beperkingen, dit wordt de gevaarlijkste fase, gezien het risico op een tweede golf Covid-19 slachtoffers. We zullen zoveel mogelijk thuisblijven maar het is toch wel fijn als er weer wat leven komt in het dorp en we de kapotte grasmaaier zelf naar Benissa kunnen brengen.

Posted 10 mei 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 7   3 comments


Zondag 3 mei 2020.

Eindelijk mogen we weer wandelen en fietsen, onder stricte voorwaarden, maar we hebben weer wat vrijheid terug. We moeten binnen de gemeentegrenzen blijven en we hebben geluk dat we dan toch maar mooi de Bèrnia kunnen opfietsen. Bovenop moeten we omdraaien en dan dezelfde weg terug, anders komen we op grondgebied van Benissa en dat mag niet. Bovendien heeft Benissa meer dan 5000 inwoners dus daar hebben ze ook nog een tijdslot, je mag maar op bepaalde uren sporten, en de kinderen en de bejaarden hebben ook ieder hun eigen tijdstip waarop ze buiten mogen wandelen. Kinderen mogen 1 uur per dag naar buiten, met een volwassene, maar de speelplaatsen zijn dicht en ze moeten afstand houden van kinderen uit andere gezinnen. De mensen in de rij voor de bakker of de groenteboer kijken vertederd naar de kinderen en maken een praatje op gepaste afstand. “Hé, heeft je vader je haar geknipt?” Maandag gaan de kappers en fysiotherapeuten voorzichtig open, en de winkels ook maar alleen op afspraak. En de horeca mag vanaf 11 mei weer een beetje open: eerst alleen de terrassen, op halve kracht en met veel hygiënevoorschriften. Je mag dan wel weer bepekt op een terrasje zitten maar van de wc mag je alleen gebruik maken in noodgevallen en de toiletten moeten minimaal 6 keer per dag schoongemaakt worden. Peper & zout en olie & azijn zullen ook niet op tafel staan en er zijn geen menukaarten. Op de Tourist Info worden alle “zelfbediening” folderrekken weggehaald. Plexiglas schermen, maskers en handschoenen en desinfecterende handgel gaan de hoofdrol spelen. Als iedereen zich de komende twee weken netjes aan de regels houdt, blijven de cijfers langzaam naar beneden gaan en kunnen we weer een stapje zetten op weg naar het “nieuwe normaal”.

Posted 3 mei 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 6   3 comments


Ik hoor een kind roepen in de verte! Vandaag mogen ze voor het eerst weer naar buiten, onder leiding van een volwassenen, maximaal een uur, niet verder dan één kilometer van huis. Gisteren was de laatste zaterdag van april, de dag van de “romero”, waarop iedereen zelf “bollos” bakt en het hele dorp omhoog loopt bij La Solana om te picknicken en rozemarijn te plukken. Gezellig, met de muziek erbij en iedereen stopt voor een praatje en proeft van elkaars baksels. Dit jaar zijn de balkons versierd en eet iedereen thuis de  bollos op. Als de Covid-19 cijfers blijven dalen mogen de volwassenen over een week weer individueel sporten en wandelen, onder strikte voorwaarden uiteraard, die in de loop van de week bekend gemaakt gaan worden. De diesel is goedkoop maar we kunnen nergens heen met de auto. Het klussen wordt steeds lastiger: de latjes zijn op, het blik verf is leeg, en de stapel afval die naar het ecoparque moet is flink gegroeid. De auto moet een beurt en mijn schoenen liggen al zes weken bij de schoenmaker. Tussen eten koken, koekjes bakken, nestkastjes maken, gras maaien en huiswerk maken proberen we er het beste van te maken. In de loop van de week presenteert de regering het tijdpad en de plannen voor de verdere versoepeling van de quarantaine maatregelen. We zijn benieuwd….

Posted 26 april 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 5   2 comments


Zondag 19 april 2020.

Water halen bij de bron op Coll de Rates en dan almuerzo houden in een bar, zomaar een stuk wandelen of fietsen, even naar het strand bij la Fustera, uit eten met vrienden of zelfs gewoon vrienden te eten uitnodigen, boodschappen doen in Benissa, koffie drinken op het plein, groente kopen op de markt…. De lijst van dingen die we als eerste weer willen doen zodra het weer mag, wordt steeds langer. Voorlopig zit het er nog niet in al zijn er steeds meer signalen dat de maatregelen ietsje minder streng gaan worden over een week of twee, maar eerst voornamelijk voor de kinderen die nu al een maand binnen zitten. Nu is boodschappen doen een spannend avontuur geworden, iets wat vroeger even tussendoor ging, wordt nu gepland (één keer per week) en neemt veel tijd in beslag. Nog vóór de supermarkt opengaat staat er al een rij van bijna 20 man. De plastic handschoentjes zijn op dus krijg je een plastic zakje om iedere hand geschoven. Bij de groentewinkel mogen maar twee mensen tegelijk naar binnen. Het in de rij wachten geeft even wat sociale contacten, al is het soms lastig om te herkennen wie er schuilgaat achter het mondkapje. Thuis heerst voornamelijk rust, met gebruikelijke taken als schoonmaken, aardappels schillen en huiswerk Spaans, en af en toe een aanval van creativiteit die resulteert in een pan soep, een hartige taart of een nestkastje.

Posted 19 april 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 4   10 comments


Zondag 12 april 2020, Eerste Paasdag.

Het is de saaiste Semana Santa ooit, geen processies dit jaar. Het zijn mooie tradities, het is een heel bijzonder gevoel om met zoveel mensen door het dorp te lopen in plechtige stilte, met kaarsen en de treurige muziek. Het zijn kippevelmomenten, als bij de “Encuentro” het meisje de beelden toespreekt en de sluier van het beeld van de Maagd Maria afgehaald wordt. Het is afwachten hoe het volgend jaar zal zijn, processie lopen met mondkapjes op?

Het voorjaar zet langzaam door maar de temperaturen blijven laag en er wordt weer regen voorspeld. We hebben de kachel nog steeds aan, dat is vrij ongebruikelijk voor half april. Het was een huishoudelijke week, met hout stapelen, rozijnenbollen bakken en een beetje opruimen op zolder. De camera verveelt zich en ons haar wordt te lang. Hoe zou Inma dat doen, als de kapsalon weer open mag? Een wachtlijst, of lootjes trekken? Ze zal per klant extra tijd nodig hebben om het gevolg van het thuiskapperen te corrigeren, deze week moet hoe dan ook de schaar erin.

 

Posted 12 april 2020 by Edwin in Geen categorie

Lockdown corona, week 3   4 comments


Zondag 5 april 2020.

En week drie is ook alweer voorbij. De zolder is nog steeds niet opgeruimd, de boekenkast maar half gereorganiseerd. We kunnen de spullen die naar de tweedehandswinkel moeten toch niet wegbrengen en de gemeentewerf is ook al weken dicht. De dagen worden gevuld met vergaderen via Skype, contact houden via mail, Facebook, telefoon en Whatsapp, e-boeken lezen, nieuws kijken, de digitale Volkskrant lezen, Spotify luisteren en zelfs Netflix kijken. Waar zouden we zijn zonder internet? We werken wat in de tuin, de nísperos zijn rijp en het kleefkruid groeit een meter per dag. We lopen of fietsen rondjes om het huis, puzzelen en doen het gewone huishoudelijke werk. Deze week voor het eerst zelf boodschappen gedaan. De slager maakt de telefonische bestelling klaar zodat je alleen maar hoeft op te halen en betalen, er mag maar één persoon tegelijk de winkel in. Het is stil op straat. Bij de supermarkt mag er ongeveer één persoon per gangpad binnen, pas als er weer iemand naar buiten komt, mag er weer iemand naar binnen. Soms staan er meer dan tien mensen buiten te wachten, netjes afstand houdend. Personeel met handschoenen en mondkapjes, de caissières achter een plastic scherm. In de winkelwagentjes hoeft geen muntje, plastic handschoenen en desinfecterende gel voor handen en voor de stang van het winkelwagentje zijn verplicht, de caissière vraagt niet om de klantenkaart. Er zijn wel wat bijna lege schappen en de Goudse belegen kaas in de versafdeling is op, maar verder is alles volop verkrijgbaar. Het voelt heel onwerkelijk aan, geen kletspraatje maken maar alleen uit de verte zwaaien naar een bekende, en dan maar zo gauw mogelijk naar huis. Volgende week mag Pamela weer, we gaan omstebeurten. We worden geacht één keer per week naar de dichtstbijzijnde supermarkt te gaan, dus even naar Benissa zit er niet in op het moment. De noodtoestand is verlengd tot 26 april.

Posted 5 april 2020 by Edwin in Geen categorie