De officieuze Marmotte 2020.   2 comments


Maandag 6 juli 2020, tekst gekopieerd van Maaike´s Facebook.

Jarjayes, Frankrijk, 28 juni
Voor het eerst sinds maart 2019 zaten Edwin en ik weer samen op de fiets! Het coronavirus had een eerdere reis naar Spanje in het water laten vallen en ook de Marmotte – het fietsevenement waar we allebei al een jaar voor trainden – is verplaatst naar september, waardoor we alleen de officieuze versie kunnen rijden. De afgelopen maanden heb ik daar best van gebaald. Maar een dag zoals deze doet al die teleurstelling volledig verdwijnen. Edwin had een prachtige route gemaakt door de gemeente Curbans, met zo’n 1800 hoogtemeters. De omgeving is schitterend, de wegen rustig en het weer is precies goed. Genieten, met een beetje afzien, en dat 100 kilometer lang. Dit was onze warming-up. Morgen trekken we met de auto naar Bedoin. Daar wacht ons dinsdag de Mont Ventoux!
Jarjayes naar Bedoìn, Frankrijk, 29 juni
Vandaag een reis- en rustdag, die ons eerst naar het Lac de Serre-Ponçon voert en vervolgens door het prachtige landschap naar Bedoìn.

Edwin heeft zijn telelens mee en maakt schitterende foto’s. Aan het eind van de rit doemt de Mont Ventoux op, de top zichtbaar vanuit de wijde omgeving. Morgen naar boven!
Bedoìn, Frankrijk, 30 juni
Wat kan voor een wielrenner de dag waarop ze de Mont Ventoux mag bedwingen nog mooier maken? Nou, een persoonlijke volgauto met fotograaf/coach/supporter Edwin tijdens de beklimming! Vroeg in de ochtend ging ik op pad met als doel om de hele klim gemiddeld 240 watt te rijden. Het werd een prachtige ochtend. Edwin stond op verschillende punten op de route om foto’s te nemen en ik klom lekker omhoog. Twee kleine smetjes op een anderszins fantastische rit: zo’n vijf kilometer voor de top voelde ik dat mijn achterband langzaam aan het leeglopen was. Maakte het laatste stuk erg zwaar, maar ik wilde niet stoppen en mijn tijd verknallen. Ook mocht de volgauto niet mee naar de top: Edwin moest me in de laatste bocht nakijken. Het mocht de pret niet al teveel drukken. Na 1 uur en 37 minuten stond ik op de top.
Wat doe je, na zo’n heerlijke rit? Terug naar de B&B, band vervangen, en dan, met de fotograaf ook op de fiets, terug naar boven. De tweede beklimming (zelfde route) reed ik achter Edwin aan naar boven. Op twee harde banden en met wat minder wind/watts/hartslag was het eigenlijk nog meer genieten dan de eerste keer. En samen boven een colaatje drinken en poseren voor het bord, dat was pas echt een waardige beloning voor al het geklim!
Oz, Frankrijk, 2 juli
Gisteren zijn we aangekomen in de Alpen en hebben we ingecheckt bij Chalet Beyond: een mooi fietshotel bovenop een berg. Vandaag sloten we aan bij het sportieve programma. Met een man of vijftien gingen we onder begeleiding van een volgauto (met daarin leider Wouter) op stap. Eerst een klim van 11 kilometer naar Villard Reculas, dan via de balkonroute de Alpe d’Huez op en de laatste zes bochten naar de top. Daar gaat Edwin met zijn nieuwe vrienden een bakje koffie doen en taart eten. Zij dalen vervolgens weer af en gaan richting het Chalet.
Ik laat me verleiden om met de twee vrouwen van de group en leider Wouter op de fiets verder te klimmen de Sarenne op. Voor de afdaling krijg ik wat tips en voel ik me veilig en stabiel genoeg om de 72 kilometer per uur aan te raken. De vrouwen gaan via de vlakke route terug naar Bourg d’Oisans. Volgens Wouter is er nog tijd zat om te herstellen voor de Marmotte (en hij kan het weten), dus ik volg hem nog een klim op naar les balcons d’Auris. Het is het waard. Een prachtige route langs de hoge bergwand, met adembenemend uitzicht over het dal. Ik aarzel niet om het de mooiste plek te noemen waar ik tot nu toe heb gefietst.
We dalen af en nu, op het balkon van het chalet, begint het herstellen. Morgen een kortere rit, zonder verleidingen. Zaterdag rust. Zondag…
Dal van La Berarde, Frankrijk, 3 juli
Een rustige dag vandaag. Met een klein groepje een korte rit door de mooie vallei van La Berarde. Slechts één venijnig klimmetje en 600 hoogtemeters. Daar draaien we inmiddels onze hand niet meer voor om.
De dag staat voor mij in het teken van sparen en rusten voor de Marmotte. Bij Edwin ligt dat net iets anders. Door de lockdown in Spanje is zijn trainingsschema zodanig in de war gegooid dat hij vreest dat een volledige Marmotte (grotendeels solo gereden, in plaats van in het wiel van 10.000 andere deelnemers) een lijdensweg gaat worden. Hij beklimt de Glandon, maar verlaat daarna het parcours en ziet mij (hopelijk) weer op Alpe d’Huez, met de auto in plaats van de fiets.
Tijdens de ene klim van de dag (2,5 km, grotendeels 10-13%) fietst Edwin zich moeiteloos naar een derde plek. Ik heb een beetje medelijden met de mannen achter hem, die zondag wel aan het grote lijden beginnen!
Bourg d’Oisans en Col de Glandon, Frankrijk, 4 juli
Vandaag hebben wij slechts twee taken: (1) Edwins 64ste (!) verjaardag vieren, en (2) de laatste voorbereidingen voor de Marmotte treffen. Gisteren heb ik startnummer 17 en vier oranje tasjes mogen ontvangen. De tasjes moet ik zelf vullen met eten, drinken en kleding. Op de toppen van de Glandon, de Telegraphe, de Galibier en de Alpe d’Huez zal ik met mijn voorraden herenigd worden. We trekken naar Bourg d’Oisans voor wat laatste inkopen en vieren Edwins verjaardag met een goede hamburger.
Daarna verkennen we de eerste klim van morgen (Col de Glandon) met de auto. Op de top treffen we Franse profwielrenner Pinot, die het even voordoet. Na enkele foto’s van de adembenemende omgeving dalen we weer af.
Inmiddels zijn de oranje tasjes gevuld. Mijn kleding ligt klaar. Mijn Garmin weet de route. Ik heb pagina’s aan geweldige tips van virtuele teamgenoot en winnaar van de Marmotte 2019 Lou Bates mogen ontvangen. Ben ik er klaar voor? Ik weet het niet. Benen en conditie zijn goed, maar het zadel van de huurfiets heeft me behoorlijk gemarteld de afgelopen dagen. Aan de voorbereiding zal het in elk geval niet liggen. Morgenochtend om 7:30 stap ik op de fiets. Waar en wanneer ik er weer afstap, gaan we meemaken!
5 juli : Vandaag was het zover. De Marmotte. Door corona is de officiële versie verplaatst naar begin september (maar dan kan ik niet) en ook door corona zijn onze voorbereidingen suboptimaal geweest (waardoor Edwin alleen de eerste col meefietst). 32 mannen en vrouwen rijden vandaag de officieuze versie van de tocht, die ons over bijna 170 kilometer, vier bergen en nagenoeg 5000 hoogtemeters zal voeren. Iedereen start op eigen houtje en dus verlaten Edwin en ik met z’n tweeën om 7:30 Allemond. Edwin houdt mij enkele kilometers keurig uit de wind, tot ik op de Glandon mijn eigen tempo ga rijden. Ik trap (een voor mij rustige) 220 watt naar boven en na een aantal kilometer merk ik dat ik geen geschakel meer achter me hoor. Edwin is bij wat andere fietsers aangehaakt. We zien elkaar nog even op de top van de Glandon; hij arriveert als ik weer vertrek. Een eenzame afdaling volgt, maar in de vallei kan ik tot aan de Telegraphe met twee Belgen optrekken. Ze lijken al een beetje kapot, dus ik doe ook wat kopwerk. Op de gelijkmatige klim van de Telegraphe laat ik ze achter. Daarna wacht mij de gevreesde Galibier. De reputatie van deze berg en zijn stijgingspercentage doen mijn moed even wankelen. Ik voel wat kramp opkomen in mijn linkerkuit en doe het rustig aan. Het is onmogelijk geen ontzag te hebben voor de hoogte, de ijle lucht en de eeuwige sneeuw. De Galibier lijkt dat respect te waarderen en is vriendelijk voor mij. Ik haal de ene na de andere fietser in. Een lange afdaling, dan tegen de wind in (en alleen) naar Bourg d’Oisans. Ik moet mezelf dwingen voorzichtig te blijven, goed te remmen, geen risico’s te nemen. Alles doet pijn, maar ik voel ook dat ik het ga halen. Dan wacht alleen nog de Alpe d’Huez. Ik stop twee keer met onbeschrijfelijke dorst en ga zelfs even onder een bergbeekje staan. Een beklimming die ik op Zwift in 52 minuten kan duurt nu 1 uur en 14 minuten. Boven op de finish staat Edwin op mij te wachten. Na een tocht van 8 uur en 10 minuten is het klaar.
Van tevoren heb ik me afgevraagd waar ik al die uren op de fiets aan zou gaan denken. In praktijk blijkt dat heel weinig te zijn. Mijn gedachten gingen naar wattages, hartslag, eten en drinken, de route en pijn. Maar af en toe waren er ook flarden van iets anders. De schitterende omgeving en het privilege om hier te rijden. Mijn waardering voor mijn virtuele wielerteam 3R, die mij hebben begeleid en gemotiveerd, en zonder wie ik nooit zo sterk was geweest. Hoe mijn vader deze tocht reed in 2011, een maand voor zijn aortadissectie, en mijn dankbaarheid dat hij er nog is om mij dit te zien doen. Tot slot denk ik eraan hoe fijn het is dat na al dat afzien er een hele goede vriend bij de finish op je staat te wachten. We reden in 2004 al samen op de Alpe d’Huez. Wat een geluk om hier in 2020 weer te zijn.

Wat fotos uit 2004:

Posted 6 juli 2020 by Edwin in Geen categorie

2 responses to “De officieuze Marmotte 2020.

Subscribe to comments with RSS.

  1. Het leest als een boek . Heel mooi en ook kippenvel bij het lezen .

  2. Super . Proficiat !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.