Archive for september 2018

Vakantie dag 11 : van de bergen naar de kust   4 comments


Zondag 30 september 2018 (door Cokky).

”Onzin, met deze tank kan ik nog wel thuiskomen als dat moet”, zal zeker weten het antwoord geweest zijn als ik twee dagen geleden, op de grote weg, gesuggereerd zou hebben gebruik te maken van de diensten van een benzinestation. Dus houd ik mijn kop dicht. Hier in de bergen zijn de benzinepompen schaars, de route terug naar de kust wordt gepland langs de dichtstbijzijnde pomp (een kilometer of 50) en de rijstijl is opvallend zuinig. Ik wéét wel dat het uiteindelijk altijd goed afloopt maar mijn humeur is beter met een volle tank, en na koffie en geroosterd brood in het mooie dorpje Tragete. De hele route is schitterend : bos, bergen, mensen die paddenstoelen zoeken, een kudde herten steekt over, kleine dorpjes en veel rust. We komen door het mooie ommuurde Cañete, dat we al kennen, helaas te vroeg voor de lunch. Rond Utiel is de druivenoogst nog in volle gang. Hier op ruim 800 meter hoogte doet vooral de “Bobal” druif het goed. We lunchen in Utiel en komen om vier uur aan bij het strand van Gandia. Eigenlijk vlak bij huis maar wát een vakantiegevoel! Ook in dit hotel heeft Edwin met Dick gezeten op hun fietsreis. Wat is Spanje toch afwisselend, en mooi en betaalbaar! We zitten eerste lijn aan zee, morgen is het 1 oktober en het is nog gezellig druk op het strand.

Posted 30 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 10 : Peralejos de Las Truchas   2 comments


 

 

Zaterdag 29 september 2018 (door Cokky).

Het landschap is schitterend, hier zo vlak bij waar de rivier de Taag begint. De fietstocht bevalt me wat minder, op een onverharde weg ben ik niet zo behendig in dalen en klimmen. Ik haat mul zand en losse stenen. Na een uurtje draaien we om en verruilen  in het apartement de fietsschoenen voor de wandelschoenen. We lopen naar de rivier met het prachtig heldere water en zijn op tijd terug voor de lunch. Er is niet veel keus, vanwege de feesten van vorige week heeft de helft van het keukenpersoneel van het dorp vakantie. Gelukkig is er nog één vrouw over die maaltijden serveert aan bezoekers en voorbijgangers. De ontvolking slaat hard toe hier. Voor toeristen is er genoeg te wandelen maar toch is het erg rustig, ondanks het feit dat het weekend is.

Posted 29 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 9 : van Suera naar Segorbe, verder met de auto.   5 comments


Vrijdag 28 september 2018 (door Cokky).

Het verblijf in Hotel Verdià en Suera(s) bevalt ons uitstekend. De eigenaar is erg aardig en snapt hoe het moet. De kamers hebben geen nummers maar zijn genoemd naar vogels, overal staan grote planten en het is sfeervol rustig. In het bijbehorende restaurant eten we voor een tientje een prima menu. Het dorpje is authentiek en voor mensen met twee rechterhanden staan hier nog leuke pandjes genoeg, voor weinig geld koop je hier een opknappertje. Na het ontbijt staan we klaar om te vertrekken als de groenteboer voor de deur stopt. Hij sjouwt een grote zak aardappels naar binnen en wij krijgen een takje munt. Het is heerlijk fris en de weg is schitterend. Er zitten wel stukken helling in van acht tot tien procent maar we hoeven niet ver vandaag. Dit is echt een hele mooie streek, heel rustig, landelijk, vruchtbaar, en overal is water. Om twaalf uur komen we aan in Segorbe, waar de auto staat. We gaan een ander gebied bezoeken nu. We rijden richting Teruel en lunchen in Cella, dat langs de Via Verde van Ojos Negros ligt. Cella is vrij lelijk maar heeft een mooie bron, een soort cenote. Dan via een landelijk slingerweggetje, via Checa en Chequilla, langs de mooi gekleurde rotsformaties, waar we reuzen-bovisten vinden, naar Peralejos de las Truchas. Edwin heeft hier overal al eens gefietst en iedere zware helling staat in zijn geheugen gegrift. Wat is Spanje groot, wat is het hier weer anders. Niet te geloven dat we pas vanochtend wegfietsten uit Sueras.

Posted 28 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 8 : Vilafamés – Suera   2 comments


Donderdag 27 september 2018 (door Cokky).

Ik zou zo langzamerhand toch ervaring genoeg moeten hebben, maar toch ga ik steeds weer de fout in. Dom dom dom, maar het geheugen is weer opgefrist vandaag : denk nóóit, maar dan ook nóóit dat de rit van vandaag een makkie is, dat het maar een kort ritje is, dat je nog vóór de lunch alle tijd hebt om bijvoorbeeld het kasteel van Onda te bezoeken. Het begon zo goed vanochtend: vannacht heeft het geregend en nu is de hemel onbewolkt. We maken nog wat foto’s in het dorp en ontbijten heerlijk bij de bakker. Het eerste stuk van de route is prachtig, in Sant Joan de Moró drinken we koffie maar daarna begint het: we komen steeds meer grote vrachtauto’s tegen. Castelló is de hoofdstad van de tegelindustrie, en al die fabrieken zijn hier op grote industriegebieden gevestigd. En al die tegels moeten ergens heen… en ja, alle tegels in ons huis komen ook uit Castellón. De geplande fietsroute is onbereikbaar omdat er een grote snelweg tussen ligt, we rijden ons klem tussen twee tegelfabrieken, moeten een paar rotondes over waar zware trucks langs denderen om opgelucht weer op een fietspad terecht te kunnen komen. Dan maar terug, we vinden een andere weg door een bosgebied maar al gauw volgen de vrachtauto’s ons zelfs op de onverharde weg. Blijkt dat aan deze weg “Minas de arcilla” liggen, oftewel de plekken waar de rode klei gewonnen wordt die de grondstof is voor al die tegels. Uiteindelijk rijden we vele kilometers om en moeten toch nog een kilometer of negen langs een drukke weg fietsen maar gelukkig gaat de weg naar beneden. Tegen de tijd dat we in Onda zijn is het etenstijd, zijn we gesloopt en het kasteel is al weer dicht, maar op dat moment kan het kasteel ons gestolen worden. We vinden een restaurant, eten langs de kant van de weg een menu van 7,50 euro. Dank zij een lieve serveerster, een biertje en erg goed eten voor dat bedrag knappen we weer een beetje op. Het laatste stukje naar Suera gaat vlot. Het hotel zit vlak bij het plein. Douchen, uitrusten, en vanavond lekker eten. Misschien dat we aan het eind van de middag nog een piepklein rondje door het dorp lopen , al is het alleen maar om een leuk terrasje te vinden om daar te genieten van één van de beste uitvindingen die de mens ooit gedaan heeft: een glas bier.

Posted 27 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 7 : Castellón – Vilafamès.   3 comments


Woensdag 26 september 2018.

“Ik heb goed geslapen”, zegt Edwin  vanuit het bed naast me. Nou, dat geldt niet voor mij: de weersverwachting geeft een gele waarschuwing, kans op zware buien. Gisteren was het slecht weer rond Dénia en Jàvea en de beelden van weggeslagen stranden en omgewaaide bomen verplaatsen zich in mijn hoofd naar de route van vandaag. Maar we ontbijten gewoon op straat en bereiken de kust zonder problemen. Nog vóór Benicàssim nemen we een tweede ontbijt, in een strandtent. Verderop regent het. De Via Verde van Benicàssim naar Orpesa is schitterend: vlak, met schitterend uitzicht op zee. Hij is maar een kilometer of vijfling maar zeer de moeite waard. Vlak voor het eind moeten toch de regenpakken aan. En even later weer uit maar al gauw toch weer aan. We rijden het binnenland in, naar Vabanes. Prachtige rustige weg, door een natuurpark, langs een bron en het kasteel van Miravet dat hoog op de berg staat. In Cabanes vinden we een goed restaurant in het centrum: lekker menu, goedkoop, gezellig, een zorgzame ober en prima carajillo, precies wat we nodig hebben om weer bij te komen. Via de Romeinse boog van Cabanes rijden we naar Vilafamès, officieel één van de mooiste dorpjes van Spanje. Dat ligt uiteraard op een steile heuvel. De zorgzame gastheer van het door ons gereserveerde appartement vertelt van alles en maakt een foto van ons met de fietsen, we zijn de eerste gasten die per fiets gekomen zijn. Na een bezoek aan de Tourist Info zijn we klaar voor de douche, een uurtje rust en een stukje wandelen vóór we plaatsnemen in het restaurant vlak bij de kamer. Op straat horen we Nederlands praten en als ik naar buiten kijk zie ik onze bijna-buren, Leo en Lucy. Dat is ook toevallig! Zij hebben het museum voor moderne kunst bezocht, dat gaan wij niet redden, gezien de openingstijden. De buien zijn weggetrokken, de temperatuur is flink gedaald. Voor het eerst trek ik een lange broek aan.

Posted 26 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Rustdag in Castellón   5 comments


Dinsdag 25 september 2018.

De fietsen blijven een dagje in de bergruimte van het hotel staan, we hebben een rustdag. Gewapend met de plattegrond van Castellón  lopen we het centrum in. Door bombardementen en aardbevingen zijn er weinig oude gebouwen over. Het voordeel is wel dat de stad daardoor heringericht kon worden, er zijn veel pleinen en overal zitten parkeergarages onder. Het centrum is behoorlijk autoluw en overal zijn fietspaden. De gemeente promoot autoloze mobiliteit en “Refugees welcome”, hangt aan het gemeentehuis, vluchtelingen zijn welkom. Leuke beelden en veel bomen maken de binnenstad aantrekkelijk en er zijn terrasjes in overvloed. We bekijken de overdekte markt en de Tourist Info, waar ze ons attent maken op een vrij nieuw deel van het museum: een schuilkelder voor de luchtaanvallen uit de burgeroorlog rond 1938. Eerst gaan we naar het Militiar museum aan de buitenkant van de stad, dan een lunch, siesta, daarna de schuilkelder en tussendoor slenteren we door de stad en strijken neer op een terrasje voor een ijsje of een biertje. Het zou regenen vandaag maar afgezien van drie druppels motregen bij het ontbijt is het droog gebleven. Morgen fietsen we weer verder, hopelijk blijft het dan ook droog.

Posted 25 september 2018 by Edwin in Geen categorie

De Koninginnerit: Segorbe – Castellón.   6 comments


Maandag 24 september 2018.

Op zondagavond is er niet veel te beleven in Segorbe maar we vinden een restaurantje met bier en heerlijke hapjes. Het hotel is superluxe. De stekkerdoos die we bij ons hebben bewijst ook nu weer goede diensten, de moderne fietsreiziger heeft nogal wat op te laden: de accu van de elektrische fiets, de Garmin, twee iPhones, de iPad, en het fototoestel. De elektrische tandenborstel laadt op in de badkamer. Met alle accu’s en de maag vol, vertrekken we weer voor een paar nachten, met achterlating van de auto. De route is gemaakt door onze vrienden van http://www.valenciacicloturismo.com/, en het landschap is schitterend. We klimmen omhoog door een kurkeikenbos en de weg klimt alsmaar hoger en verder, met stukken van 8 procent. In Ain stoppen we voor de almuerzo. Dan hebben we er nog geen 20 kilometer opzitten maar wat een zware kilometers zijn dat. Weer verder, stijgend en dalend, langs leuke dorpjes, over rustige wegen in een mooi en rustig natuurgebied. Onda is een leuk stadje met een oud kasteel erboven maar dat bekijken we een andere keer wel. In Tales bekijken de oude mannetjes hoe we de bidons vullen bij de fontein. Langs het stuwmeer van Sichar fietsen we, dat is weer een schitterende weg. Via de sinaasappelplantages zakken we richting kust. De laatste paar kilometers om in Castellón te komen zijn even stressen, veel verkeer, veel herrie maar gelukkig is er een fietspad. Na 67 kilometers volgt de beloning: bier, tapas en een fijn hotel.

 

Posted 24 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 4 : Mora de Rubielos – Segorbe   Leave a comment


Zondag 23 september 2018.

Na een frisse nacht komt de zon weer stralend op. Koffie met een donut, en we gaan weer op weg. Bidons vullen bij de fontein, en over de weg richting Via Verde. De navigatie doet niet helemaal wat Edwin in gedachten had maar bij een wegrestaurant nemen we een tweede ontbijt en kunnen we de Via Verde op. Het onderhoud laat hier en daar te wensen over, er zijn wat kleine instortingen na de regen van een week of wat geleden en er moet nodig gesnoeid worden maar als we de grens met de Comunidad Valenciana oversteken zijn opeens de kanten gemaaid en de overhangende takken weggezaagd. We stoppen nog een keer bij een bar om de inwendige mens te versterken. Vandaag rijden we bijna tachtig kilometer, een groot deel van de route gaat een procent of twee naar beneden, dat fietst heerlijk. Op het hoogste punt passeren we de windmolens van Barracas. In Jérico rijden we even verkeerd, door de feesten is het zo druk op straat dat we tussen “cadefells” voor de stiertjes en tafels vol etende mensen even de aanwijzingen voor de Via Verde, geschilderd op het asfalt, over het hoofd gezien hadden. In Caudiel hadden we moeten stoppen voor de lunch maar we kennen een plekje in Altura dus fietsen we nog even door. Foute beslissing, in Altura zit het restaurant bomvol en we moeten een uur wachten voor we aan de buurt zijn. Dan maar door naar de eindbestemming, we zijn tenslotte vlakbij Segorbe. Daar weten we nog bier en een maaltijd te krijgen. Het hotel waar we drie nachten geleden waren en dat we voor vannacht ook gereserveerd hadden blijkt dicht, maar we worden ondergebracht in een hotel met een ster méér, van dezelfde eigenaar, net om de hoek. Superluxe, heel mooi. We douchen en ploffen op bed. Na zoveel uur fietsen zijn er nog maar weinig dingen van belang: bier, eten en uitrusten.

 

 

Posted 23 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 3 : van Teruel naar Mora de Rubielos   1 comment


 

Zaterdag 22 september 2018.

Op het plein zitten een paar bakkers en wat bars waar je prima kan ontbijten. Het hotel is uitstekend maar het enige nadeel is dat de receptie op de 1e verdieping zit en de fietsen passen niet in de lift. Dus die moeten via de trap omhoog gesjouwd worden maar dan staan ze ook superluxe in de receptie waar ze 24/7 bewaakt worden. We vullen de bidons bij de fontein en dan moeten we de stad weer uit zien te komen. Aangezien we dachten dat een andere route beter zou zijn om weer op de Via Verde te komen, en Strava het even niet doet, raken we in de knoop met de navigatie en we zijn een uur onderweg als blijkt dat we fout zitten en vlak bij de route van gisteren zitten dus besluiten we die toch maar te volgen. Totaan Puebla de Valverde rijden we dezelfde route als gisteren. De lunch smaakt weer prima bij ons geliefde Fondica hotel/cafetaria. Daarna volgen we de gewonen weg, naar Mora de Rubielos. Prachtig landschap, oud dorpje, met een kasteel. Edwin moet er even over nadenken maar in 2012 heeft hij hier gezeten met de fietsclub van Pedreguer.

Het duurt even voor we het gezelschap in het hotel geplaatst hebben. Mannen in het zwart, baarden, zijn het motorrijders? Nee, toch niet, ze hebben rare broeken aan. Ze stralen iets middeleeuws uit, en de vrouw bij de receptie vertelt ons dat ze vanmiddag in het kasteel gaan zwaardvechten. Een deel van de groep komt uit Amerika. Die kijken natuurlijk hun ogen uit, in heel Amerika is geen kasteel te vinden dat zo oud is. Het wapengekletter maakt het bezoek aan het kasteel extra interessant. We lopen nog een klein rondje, even een biertje, een kijkje in de kerk en als de zon ondergaat zitten we weer lekker op het balkon van de hotelkamer. 55 km gefietst.

 

Posted 22 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Teruel, een mooie stad.   3 comments


Teruel is gezellig, mooi, heeft een rijke historie, autovrije pleinen vol terrasjes en leuke restaurantjes. Hier hoor je “jamon Serrano” te eten, de gedroogde ham waar Teruel beroemd om is. Edwin is vast de eerste toerist de “oreja crujiente” bestelt, knapperig oor. Als lid van de fietsclub leer je niet alleen om netjes in peloton te rijden, maar ook om regionale specialiteit te waarderen.

Torens, musea, een kathedraal en een legende over een jong verliefd stel, ze stierven eeuwen geleden samen en hun tombe is nu een toeristische trekpleister. Ik had hier nog wel een dagje willen blijven, maar de planning beslist anders.

Posted 22 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 2 : Segorbe – Teruel   6 comments


Vrijdag 21 september 2018.

De Renfe heeft voor het reizen per trein met de fiets wat onzekerheden ingebouwd. Je kan geen tickets online kopen waar je fiets bij in zit, de fiets mag niet op alle treinen mee. Maar Edwin heeft het uitgezocht, in Segorbe stopt de Renfe trein van de Media distancia en daar mogen ze in, en dan na een uurtje treinen kunnen we uitstappen in Sarrión, aan de Via Verde de Ojos Negros. Maar het station van Segorbe is niet bemand dus een kaartje kopen kan pas in de trein, en er mogen maximaal drie fietsen mee, staat duidelijk vermeld. Één van de deuren van de trein is speciaal geschikt voor fietsen en invaliden, er schuift een mooi platformpje uit en we rijden de fietsen er zonder problemen in. Maar er staan al twee fietsen met bagage en drie mountainbikes. Maar hé, dit is Spanje, de conducteur komt, verkoopt ons de kaartjes zonder de fietsen te rekenen en een andere fietser leent ons een spin om de fietsen vast te zetten. Mijn fiets staat voor de ingang, maar er wil toch verder niemand in of uit. Comfortabel klimt de trein de hoogvlakte op en in zonnig Sarrión stappen we uit. We vullen de bidons bij de eeuwenoude fontein en rijden de Via Verde op. Eerste stop: Puebla de Valverde, bij ons favoriete hotel/restaurant dat het hele weekend al volgeboekt was, dus na een broodje fietsen we weer door, naar Teruel. En natuurlijk zien we een kudde, en mooie landschappen. Na 43 kilometer checken we in bij Hotel Torico, hartje Teruel, waar Edwin en Dick ook eerder gelogeerd hebben. Even uitrusten en dan is het tijd voor een welverdiend biertje op het leuke plein.

Posted 21 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Vakantie dag 1 : Segorbe.   3 comments


Donderdag 20 september 2018.

Segorbe, niet zo heel ver van huis en toch al heel anders. Edwin herkent het hotel opeens als de plek waar hij met Dick een paar jaar geleden ook geslapen heeft, toen ze op de fiets van Nederland naar Xaló fietsten. Toen hebben ze vast de stad niet bekeken. Nu lopen we het hele centrum door, omhoog de heuvel met de toren op en bekijken het aquaduct en de delen van de oude stadsmuren die nog bewaard zijn gebleven. Mooie plekjes worden afgewisseld met panden die nodig opgeknapt moeten worden. Aan het eind van de middag is natuurlijk alles dicht maar we vinden een poes om te knuffelen en een bar met lekker koud bier. Segorbe is vooral bekend om de “Entrada” met paarden en stieren die 1 keer per jaar gehouden wordt maar eigenlijk is er best veel te zien, genoeg voor een tussenstop van één nachtje. De auto blijft hier twee nachten staan, morgen gaan we een stukje verder met de fiets.

Posted 20 september 2018 by Edwin in Geen categorie

De rozijnen, een week na de escaldà   Leave a comment


Maandag 10 september 2018.

Een week na de escaldà in Llíber zijn de rozijnen net zo ver ingedroogd als na een maand drogen aan de zon, zonder escaldà. ´s Nachts worden de “cañizos” met de gedroogde trossen opgestapeld en de zeilen erover gespannen om de rozijnen te beschermen tegen dauw en andere vochtigheid. Overdag worden de rietmatten dan weer uitgespreid om zoveel mogelijk te profiteren van de zon, en worden de trossen iedere dag omgedraaid. Alleen vandaag en gisteren niet, want het regent. Dus blijven de rozijnen onder hun afdak, in afwachting van het laatste beetje zon dat ze nog nodig hebben voordat ze verpakt en verkocht kunnen worden.

Posted 10 september 2018 by Edwin in Geen categorie

De Via Verde de El Maigmó, bij Agost   4 comments


Woensdag 5 september 2018.

Ruim een uur rijden bij ons vandaan ligt een mooie Via Verde, een fietsroute op een voormalige spoorlijn, die we nog niet kennen. Bij het verlaten station van Agost begint de 22 kilometer lange Vía Verde de El Maigmó, die ons door het verrassende landschap van bijna woestijnachtige schoonheid voert. Het eerste stuk loopt door landbouwgebied, want hoewel het hier droog is, is de grond erg vruchtbaar en dankzij de irrigatie worden er allerlei gewassen verbouwd. Ook de beplanting langs de Via Verde sluit hierop aan: we rijden langs palmen, vijgenbomen, citroenbomen, granaatappelbomen, kersenbomen, kweeperen en walnotenbomen. Erg leuk gedaan, ze zijn nog redelijk jong dus veel schaduw geven ze nog niet. De route is perfect aangegeven maar al na 5 kilometer wijken we er even van af, eerst is het tijd voor almuerzo in Agost. Hoofdstad van de pottenbakkers en één van de plaatsen waar de witte druiven van de “Vinalopó” groeien die op Oudjaarsnacht, bij iedere klokslag, gegeten worden door alle Spanjaarden. Daarna zijn we voorbereid op de tocht: voortdurend 2 tot 3 procent omhoog fietsen tot aan het eind, bij kilometerpaal 22. Het is een echte via verde, met steenslag als verharding, bankjes, informatiepanelen en de typische houten hekken. Het landschap is vanaf de fiets gezien veel mooier dan het vanuit de auto lijkt. Geen dorpjes verder onderweg, geen water. Maar de beloning aan het eind is de moeite meer dan waard: we komen uit bij een benzinestation dat Edwin bekend voorkomt. We kunnen kiezen tussen het cafetaria of het goede restaurant.  We kiezen voor het laatste en eten een heerlijke maaltijd op het terras. En dan schiet het ons weer te binnen : we zijn hier vorig jaar langs gereden, dit is de toegangsweg naar het stuwmeer van Tibi.
De terugweg is een makkie, voortdurend 2 a 3 procent naar beneden. Raar om te zien hoe rustig het hier is in de druivenvelden, de trossen zijn ingepakt in een speciaal zakje dat ze beschermt, ze rijpen daardoor veel langzamer zodat ze aan het eind van het jaar goed zijn. Morgen bij het ontbijt gaan er vijgen van de Via Verde door de muesli.

Posted 5 september 2018 by Edwin in Geen categorie

De druivenoogst, in volle gang   1 comment


Dinsdag 4 september 2018.

“Kom morgen maar even langs, breng een plastic tasje mee, we zijn aan het plukken”, wordt me nageroepen als ik door het dorp fiets. Het is een drukte van belang in de vallei. Iedereen helpt druiven plukken. De oogst is goed dit jaar. Wel nee, zegt weer iemand anders, er zit best veel “negra” in. Het weer is goed geweest, nu hopen dat het droog blijft totdat iedereen klaar is met plukken. De trekkertjes brengen hun vracht naar de bodega. Maar in in een hoekje van het veld liggen vier van de mooiste trossen moscateldruiven apart, die gaan niet naar de bodega, die gaan in een plastic tasje mee naar huis.

Posted 4 september 2018 by Edwin in Geen categorie

Rozijnenfeest in Llíber   Leave a comment


Zondag 2 september 2018.

De “escaldà” is onlangs uitgeroepen tot BIC (Bien de Interés Cultural Inmaterial del Patrimonio Valenciano), cultureel erfgoed van Valencia. Ook de burgemeester van Llíber doet zijn best om deze traditie in ere te herstellen. Gisteren zijn de druiven geplukt, vandaag worden ze behandeld zodat de velletjes open barsten en ze in een week tijd opdrogen tot rozijnen. Na de demonstratie mogen de oudste inwoners en daarna de kinderen, ook de toeristen mogen, onder begeleiding van de deskundigen, een poging wagen. Na afloop loopt het gezelschap onder begeleiding van de muziek nog een rondje door het dorp. De inwoners genieten, de toeristen ook. Het enige nadeel is, dat er wel pitten in deze rozijnen zitten. Ze zijn niet voor niets bijna “uitgestorven”. Er zit wél veel meer smaak aan.

 

Posted 2 september 2018 by Edwin in Geen categorie