Delen:

Donderdagochtend 8.24 uur, 23 februari 2012.

Onbewolkt, windstil en alweer is het kwik net onder nul gezakt. Gisteren was een prachtige dag, geen enkele wolk verstoorde de azuurblauwe hemel. Het werd 16,5 graden.
Langzaam breidt de kattenfamilie zich uit. Al een paar dagen is Cokky bezig om “Pluisje” te temmen. Ze kan haar, tijdens het eten al aaien en kammen. Ze kent de poes van de containerplek, waar ze regelmatig “Knoopje” voert. Gisteravond heb ik voor het eerst ook al de zus van Pluisje zien rondlopen en de dochter en zoon van Knoopje. Waar ik al jaren tegen strijd gebeurt toch. Maar ja, welke man is zijn vrouw nu de baas?

Delen:

Woensdag 22 februari 2012.

“Vaker vegetarisch, minder vlees en af en toe gaan we vis eten, het moet gezonder”, heeft Cokky afgekondigd. Waar vroeger de gesprekken binnen de vriendenkring gingen over vrouwen, auto´s of kinderen, gaat het steeds vaker over cholesterolgehalte, stents en revalidatie. Schrikbarend snel zijn we qua leeftijd aangeland in wat ze aanduiden als een “risicogroep”. Aangezien Cokky geen zin heeft om in onze open keuken vis te bereiden zullen we het buiten de deur moeten zoeken. Na twee jaar gelopen te hebben op goedkope “made in China” bergschoenen zie je mijn sokken er doorheen, dus verenigen we het nuttige met het aangename: nieuwe bergschoenen kopen in Denia en eten aan de kust.

Tevreden rijden we, nieuwe aanwinst achterin, over de Montgó en parkeren in de haven van Jàvea. Op het strand zitten wat onverschrokken badgasten in zwemkleding bij te kleuren. Na een fotosessie in de haven lopen we naar het romantische restaurant aan het water maar dat is gesloten wegens verbouwing. We komen terecht in de “Cantina”, waar de verse vis regelrecht uit de visafslag ernaast komt. Grote borden gefrituurde inktvisjes zien we langskomen, die wil ik ook. “Chiripones” of “chipirones”, zoiets, maar vaak worden ze ook “chupitos” genoemd, heerlijk. Ik geloof alleen niet dat dit op de lijst staat van “omega3vetzuurbevattende gezonde visgerechten”. Nou ja, we hebben alles bij elkaar zeker een uur gewandeld, dat is ook gezond.

 

 

Delen:

Woensdagochtend 22 februari 2012.

Onbewolkt en het heeft alweer gevroren, -1,1 geeft het weerstadion aan als minimumtemperatuur. Gistermiddag viel er een heel klein buitje van 0,4 mm. In de schaduw werd het 13,6 graden.
In de winter zitten we ´s middags vaak op het winterterras. Het is een beschutte plek in de zon en temperatuur loopt er zo maar op tot 27 graden. En op de foto zie je 360 graden. (Als je op de foto klikt komt hij in een apart scherm, waarna je door er nogmaals op te klikken, kunt inzoomen.) 

Delen:

Dinsdag 21 februari 2012.

“Jij bent toch fysiotherapeut?”, vraagt het leuke meisje van het benzinestation in het Spaans aan mij. Ik twijfel even met mijn antwoord maar Javi is mij voor “Nee, dat ben ik”, zegt hij. Dom,dom, dom dat ik zo lang gewacht heb met mijn antwoord want nu krijg ik niet de kans om haar verstijfde schouders zachtjes los te masseren. Bij ons vertrek is het nog koud, al het gras is wit berijpt. Cokky maakt nog gauw een foto van mij in de amandelboomgaard die door de kou maar niet uitbundig wil gaan bloeien. Daarna fiets ik naar de weg tussen Lliber en Xaló om op Javi te wachten. Ik heb nog net de tijd om mijn fiets even tegen een amandelboom te zetten die wel bloeit en een foto te maken. Daar komt Javi aan, dik ingepakt, sjaal over zijn mond omdat hij de koude lucht niet wil inademen en natuurlijk handschoenen met vingers aan. De rest van de route heb ik niet veel kans meer om foto´s te nemen. Ik moet flink door trappen om mijn Spaanse vriend bij te houden. Zeker nu ik 5 kilo te zwaar ben en dit jaar pas 900 kilometer heb gefietst. Na 2 uur fietsen stoppen we in de winter altijd bij onze favoriete benzinepomp in Ondara. Buiten hebben ze tafeltjes staan en binnen een gezellige bar. We drinken er een kop koffie en gaan weer door om nog een dik uur te fietsen. Javi masseert het leuke Spaanse meisje niet, hij heeft een speciale tafel nodig of zo, gezeur, ze heeft pijn, wat beroepsethiek. Daar heb ik als ex-boswachter geen last van, ik had haar best even willen masseren.

Delen:

Dinsdagochtend 8.07 uur, 21 februari 2012.

Natuurlijk net op het moment dat ik buiten kom zakt het kwik tot 2,2 graden onder nul. Tja, dat heb je als ochtendmens, ik zou beter af zijn als avondmens: om 10 uur opstaan en lekker in de zon ontbijten. Maar dan zijn de Spanjaarden in deze streek al met de “almuerzo” bezig. Ik heb nog geluk dat Javi pas om 9 uur vertrekt om te fietsen, aankomende zondag vertrekt de fietsclub van Pedreguer om 8.00 uur.

Delen:

Maandag 20 februari 2012.

Het zal wel door die verkoudheid komen maar veel doen we niet. We wandelen met de katten, wandelen met honden, zitten wat in de zon en ik maak wat foto´s. De tuin is zo ongeveer de grens want ik heb weinig zin om veel verder weg te gaan. Oscar vindt het prima en volgt mij als een hondje bij alles wat ik doe. Ga ik even zitten moet hij op schoot, ben ik in het schuurtje, zit hij op de werkbank, ga ik naar de badkamer moet hij water uit de wastafelkraan drinken en ga ik op mijn buik in het gras liggen dan valt hij mij aan. Morgen hou ik op met rustig aan doen , dan ga ik weer fietsen met Javi en moet Oscar maar een ander speelkameraadje opscharrelen. Dan heb ik wel genoeg voorjaarsvakantie gehad.

 

 

Delen:

Maandagochtend 7.50 uur, 20 februari 2012.

Een hele rits kleine wolkjes zorgen voor een mooie zonsopkomst, dieper in het dal drijven dikke wolken. Precies om 8 uur komt nu de zon boven de berg. Toen we naar bed gingen was het 1 graad boven nul en toen we opstonden bijna 8. Gisteren was het eindelijk wat warmer, het werd 15,7 graden. Het is nu al 18 dagen geleden dat het warmer dan gisteren. De bloei van de amandelbomen heeft dan ook bijna 14 dagen stilgestaan. Het blijft altijd moeilijk te voorspellen wanneer ze gaan bloeien en of ze allemaal tegelijk zullen gaan bloeien. Tot nu toe was het bloeien nog niet echt spectaculair.

Delen:

Zaterdagochtend 8.15 uur, 19 februari 2012.

Alweer onbewolkt en koud. Aan de grond is alles wit en het weerstation heeft om 7.40 uur bijna 1 graad vorst gemeten. Gisteren waren er af en toe een paar dikke wolken die de zon afschermden maar je kon toch lekker buiten zitten, het werd 13,7 graden. Heel veel planten kunnen prima tegen een beetje vorst en bloeien gewoon door. De Spaanse margrieten kunnen behoorlijk wat vorst hebben en ook dit broertje van de paarse dovenetel, hoenderbeet, kan er prima tegen en bloeit gewoon door. De nachtvorst moet vooral niet te lang duren, een paar uur -4 is veel minder erg dan 6 uur lang -1.
Agenda: de fietsclub gaat vandaag naar Al Patro maar wij gaan niet mee. Jammer want ik had wel zin om met dit mooie weer een stukje te fietsen. Met de Spaanse “Couldina” bruistabletten kom je een verkoudheid aardig door maar het is beter om nog even in de zon te zitten.

Delen:

Delen:

Zaterdagochtend  8.20 uur, 18 februari 2012.

Mijn neus loopt en mijn voorhoofd doet pijn. Vandaag laat ik de fietstocht van 110 kilometer maar over aan de andere leden van de fietsclub. Lekker een paar uur in de zon zitten en de verkoudheid laten wegbranden, dat ga ik vandaag doen. Nou ja, eerst met de katten gewandeld en daarna lopen we met de honden naar Lliber om koffie te drinken bij Lina op het pleintje. Het heeft maar heel weinig gevroren vannacht, toch noteren we nu al de tiende nacht achte relkaar met nachtvorst. Gistermiddag groeiden de wolken op de bergen snel aan en werd het bewolkt. De temperatuur kwam uit op 13,1 graden.

Delen:

Vrijdag 17 februari 2012.

Al jarenlang ligt hij ergens op zolder: de folder van de gemeente Jávea met een overzicht van de vijftien “Miradors”, de uitzichtpunten met de bijbehorende wandelingen langs de kust. Van 55 kilometer fietsen heb ik alleen maar méér zin gekregen om ook nog een stuk te gaan wandelen: het is prachtig helder weer en bijna windstil. Hoogste tijd om even naar de kust te rijden, naar Cabo de la Nao, een prachtig natuurgebied bij Jávea.

Halverwege de kaap ligt een eilandje voor de kust: Portixol. Vanaf het uitzichtpunt wandelen we naar beneden, het schiereilandje Cap Prim op. De kust rijst steil op uit zee en is begroeid met lavendel, rozemarijn en tijm. Vogeltjes eten van de struiken met bessen en de golven rollen zachtjes tegen de rotskust aan, 59 meter diep onder ons.

“Avoid the midday sun” staat er op het informatiepaneel. Ze hebben gelijk, als we op de terugweg omhoog moeten lopen gaat mijn fleecejack uit en ik loop in mijn T-shirtje terug naar de auto. Bij het Arenal-zandstrand stoppen we ook nog even: vier surfers bedwingen de golven, een kind speelt in het water, toeristen lopen in korte broek of met blote schouders.Op de terrasjes is het gezellig druk, Jávea vinden we een van de leukste kustplaatsen in deze omgeving. Twee uitzichtpunten kunnen we afstrepen: nog dertien te gaan.

Uitzicht vanaf Cap Prim naar het zuiden, er ligt een eilandje voor de kust: Portixol. (als je een heel erg breed, 1600 pixels scherm hebt, klik eens op de panoramafoto´s)

Delen:

Donderdagavond 16 februari 2012.

Al een paar keer heb ik het ISS over zien komen en vorig jaar vroeg Henk uit Moraira of ik er een mooi plaatje van kon maken. Nou, dat valt nog niet mee. André heeft namelijk haast want hij scheurt met 28.000 kilometer per uur over ons heen, op zo´n 400 kilometer hoogte. Om het ruimtestation te fotograferen moet het natuurlijk zo helder mogelijk verlicht zijn. Dat is als de zon onder is of gaat opkomen en ze zo dicht mogelijk over ons heen vliegen. Met behulp van deze site kan je aardig bekijken waar ze overheen komen. Nu is in de buurt van Madrid nog niet erg dichtbij maar toch was het ruimtestation goed te zien. Ik had een mooi plekje opgezocht met uitzicht over Vall de Pop.

Voordat ik André in de gaten kreeg was hij alweer bijna voorbij. Op de foto is een streepje te zien van een belichtingslengte van 1.15 minuut en toen was hij achter de ruïne van het windmolentje verdwenen. Natuurlijk ben ik nog 40 minuten gebleven om mooie sterrensporen te krijgen. Als je goed kijkt zie je ook het ISS nog. Volgende keer ga ik het nog een keer proberen, want ik moet nog heel wat oefenen. De foto van de sterrensporen is samengesteld uit 160 foto´s van 15 seconden.

Delen:

Donderdagochtend 8.20 uur, 16 februari 2012.

Gelukkig is het windstil en komt de zon op aan een hemel die prachtig blauw is maar ´s ochtends is het vreselijk koud. De hele nacht heeft het een graadje gevroren. Gisteren was een prachtige dag, het kwik liep op tot 14,1 graden en er was nauwelijks wind.
Agenda: om 9 uur fietsen met Javi. Vorige keer reden we ineens 110 kilometer en aan het eind was ik volkomen kapot. Dus vandaag ga ik eerder terug. Twintig jaar leeftijdverschil is jarenlang te overbruggen maar tussen 35 en 55 begint het moeilijk te worden. Althans voor mij.

Delen:

Woensdag 15 februari 2012.

De zon schijnt, we moeten naar buiten. De koude wind heeft zich teruggetrokken en met 15 graden is de temperatuur opeens een stuk aangenamer. Aangezien Poppy wat af moet vallen en ik ook, besluiten we een wandeling te maken in de vallei.

We steken de rivier over, lopen een pas gesnoeide wijngaard door en over een smal paadje waar we nog nooit eerder gelopen hebben komen we uit op een weggetje waar we ook nog nooit eerder geweest zijn, en dat vlak bij huis. Op dit deel van de heuvels die de vallei omringen staan de amandelbomen meestal het eerst in bloei maar door de koude van de afgelopen weken zit er weinig schot in. Sommige bloesem is bruin geworden door de nachtvorst.

We lopen langs ruïnes met hagen van gemeen stekelige cactussen eromheen, praten met een mannetje in pyjama en op pantoffels die thuis net zo´n hond heeft,“ze is te dik hoor! Ze moet meer wandelen”. Ja, daar zijn we net mee bezig, en komen uiteindelijk in Xaló uit. Langs de rivier, waar nog een beetje water in stroomt, lopen we weer richting huis. Bij de Basse dels Arcs stop ik om wat foto´s te maken. Dit oude waterbassin werd gebruikt om water in op te slaan voor bevloeiing van de moestuintjes die hier lagen. Op de stenen bogen lagen rietmatten om het water te beschermen. De kinderen gingen hier vroeger vissen en leerden hier zwemmen. Vanaf deze plek kijk je heel leuk op de kerk van Lliber, precies tussen twee amandelbomen door. Maar ook hier staan ze nog niet echt in bloei.

De bijen zoemen rond de bomen die wel in bloei staan. Als het zulk mooi weer blijft, gaat alle bloesem heel snel uitkomen en krijgen ze nog meer te doen. Dus zullen we volgende week dit rondje nog een keer moeten lopen. Zeker weten dat Poppy daar geen bezwaar tegen heeft.

Delen:

Woensdagochtend 8.23 uur, 15 februari 2012.

Oscar gaat op de uitkijk zitten. Het is onbewolkt en alles is wit berijpt, wat wil je met 92% luchtvochtigheid. Het is in tegenstelling tot de afgelopen dagen absoluut windstil. Hierdoor kon het kwik voor de zevende nacht onder nul zakken. Even na middernacht werd een minimumtemperatuur van – 2,7 graden gehaald. Gisteren werd het 12,8 graden, s´middags regende het heel even, slechts 1 mm was het resultaat.
Agenda: we gaan weer eens met een auto naar de ITV in Ondara.

Delen:

Dinsdag 14 februari 2012.

“Dit jaar houden we weer een fotowedstrijd”, zegt Fernando, “want de Bodega bestaat 50 jaar”. “Calidad y tradicion desde 1962” staat er op de folder. Er is heel wat veranderd in die vijftig jaar. De eerste keer dat wij in de Bodega kwamen, zo´n vijftien jaar geleden, was er een sfeerloos deel van de hal afgebakend waar de wijn verkocht werd. Er lagen wat grote houten tonnen waaruit wijn getapt werd, het rook er heerlijk maar verder was er weinig te beleven. Nu is er een prachtige verkoopruimte, er staan kleine plastic bekertjes voor de mensen die willen proeven en de karaffen wijn worden gul bijgevuld zodra de bodem in zicht komt. Soms staan er wel drie bussen uit Benidorm tegelijk voor de deur, vol toeristen die op hun tochtje door het binnenland ook een bodega willen bezoeken om goedkoop wat plaatselijke wijn in te slaan. Het assortiment is uitgebreid: er is wijn op eiken gerijpt, er is jonge wijn, zoete wijn, droge wijn, goedkope wijn en iets duurdere wijn. En natuurlijk de moscatel: de zoete dessertwijn, in wit en in rood. De Engelsen noemen dit “Port uit Xaló”, vertelt Fernando. De oogst van 2011 is net gebotteld en het magazijn staat vol pallets met dozen wijn. Van dit uitstapje hebben we honger en dorst gekregen, we rijden naar Senija om te kijken of Restaurant Manolo ons nog net zo goed bevalt als de vorige keer. De kok, die overal langs de Middellandse Zee gewerkt heeft, maakt een heerlijke paella klaar, goed gevuld met artisjokken en vlees. “Zal ik een bord met verschillende stukken taart in het midden zetten als toetje?” vraagt de ober/eigenaar. Met 6 man rekenen we 73 euro af en dan hebben we goed en gezellig gegeten en gedronken.

Mijn vader in de bodega, 1995.

Delen:

Dinsdagochtend 8.16 uur, 14 februari 2012.

De zon breekt nog heel even door om daarna te verdwijnen achter een flink pakket donkere wolken. Het is een rare nacht geweest: om 1.35 uur vroor het – 2,5 graden en een uur later was de temperatuur al met 5 graden gestegen. Het is gedaan met de nachtvorst. Gisteren was een koude dag met een gure wind en 8,6 uur zon.
Overal is flink door gesnoeid, bijna 80% van de druiven zijn gedaan in de vallei.

Delen:

Maandag 13 februari 2012.

De “Eemslift Christiaan” uit Nederland, gelijk als we thuis zijn heb ik hem gevonden. Het is een vrachtschip en stoomt nu op naar Valencia. Altijd leuk, bootjes kijken, en dankzij Jan, die onze weersite geregeld heeft, weten we nu ook naar welke boot we kijken. Op MarineTraffic.com kan je precies zien welk schip er voorbij vaart, waar ze vandaan komen en waar ze heengaan, compleet met foto´s en technische details.

Veel huizen aan de kust, of zelfs iets het binnenland in, hebben zeezicht en de meeste mensen hebben wel een verrekijker maar veel schepen varen een flink eind uit de kust. Met deze website kan je toch zien wat je ziet. Op de kaart staan ook alle lijnen die de veerboten uit de buurt onderhouden. Raar eigenlijk, behalve een toeristisch tochtje vanuit Calpe en een excursie naar Tabarca hebben we amper gevaren hier in de buurt. Terwijl we vanaf Dénia met de boot naar Ibiza, Formentera en Mallorca kunnen. Hoewel, na die ramp met dat cruiseschip zal Cokky wel geen zin hebben in een boottochtje. Nou ja, dan beperken we ons voorlopig tot kijken, “bootjes kijken altijd leuk”, zou mijn Katwijkse vriend zeggen.

Delen:

Gisternacht, 12 februari 2012.

“De tijd nemen om je te verwonderen over schoonheid en na te denken over moreel handelen, kan alleen vanuit rust. Omdat ik me bewust ben van de waarheid van deze gedachten, heb ik besloten nog meer te genieten van elke sterrenhemel boven me.”

Schreef vriendin Irene een tijdje geleden in haar weblog. En inderdaad, iedere nacht voordat de maan opkomt schitteren er miljoenen sterren aan de hemel. Dus toen ik gisteravond even buiten keek en weer die prachtige sterrenhemel zag vond ik dat het er maar van moest komen.

Irene schrijft verder: “Het heeft met het begrip tijd te maken. Dat door gebrek aan tijd en onder invloed van tijdsdruk, het nauwelijks meer mogelijk is je langdurig op iets te concentreren, eenzaam te zijn, ongestoord te zijn, na te denken.”

Met een totale belichtingstijd van 26 minuten voor 1 foto had ik daar alle tijd voor gehad.

Op 1 foto, met een belichtingstijd van 5 seconden, is het sterrenbeeld recht boven Alcalali gemakkelijk te herkennen.

Delen:

Zondagochtend 8.30 uur, 12 februari 2012.

Nee, we gaan niet fietsen. Om 8.30 uur hadden we moeten vertrekken uit het dorp maar het is vreselijk koud met wind vanuit het westen. Vannacht, zonder wind, daalde het kwik tot -3,3 graden, door de wind is het nu net boven het vriespunt. We blijven dus lekker thuis, ik wandel 20 minuten met de katten. Loesje wil gewoonte trouw uit de jacuzzi drinken. Tja, dat lukt niet, het ijs is maar 1 mm dik. Ik prik er een gaatje in met mijn vinger maar ze vertrouwt het niet. Nee, ze drinkt geen ijswater en wij gaan niet fietsen.