Delen:

Dinsdag 21 mei 2013.

We zijn er eerder geweest, in Agres. Dus we hadden het onthouden: het populaire restaurant dat op zondagmiddag vol zit en het klooster dat zo mooi boven het dorp ligt. We lopen wat rond, bestuderen de informatiepanelen en kijken naar het weidse uitzicht. Het is precies etenstijd als we bij het restaurant aankomen. Het is druk, maar alle communicantjes met hun families zitten in de grote zaal boven en beneden is nog een tafeltje vrij voor ons. De gerechten zijn traditioneel: variërend van geitenvlees uit de oven met wilde spinazie, tot lamskoteletjes en worst van de barbecue. Het smaakt allemaal prima en na afloop krijgen we een glaasje kruidenlikeur, huisgemaakt met kruiden uit de Sierra de Mariola. Na de lunch hijsen we ons door de steile straatjes omhoog naar het klooster.

De tijd heeft hier niet helemaal stilgestaan, op het prikbord bij de ingang hangt een papier met “Stilte aub” en daarnaast hangt “Volg ons op Facebook”. We kopen twee kaarsen bij het winkeltje en in de grot naast de kapel steken we ze aan, één voor Marieke en één voor Marietta. In gedachten zitten we even in de kerkbanken en daarna lopen we weer naar beneden.

Bron bij het monesterio.

Delen:

Maandag 20 mei 2013.

“Mijn adres? Ik ben even vergeten hoe die straat heet waar ik woon. Kan je me die foto’s niet opsturen op de televisie?” Het avontuur begint zodra we met de auto het binnenland inrijden. Over een schitterende weg over de top van de bergen tussen Villalonga en Lorxa komen we bij een weitje vol bloeiende bloemen waar een schaapherder zijn kudde geiten, cabras, laat grazen. “Cabrera” is hij, maar geitenherder is een woord dat we niet kennen in het Nederlands. We blijven een poosje bij hem staan, luisterend naar het rustgevende geklingel van de belletjes die aan de halsbanden van de geiten hangen. Samen met zijn broer hoedt hij 800 geiten, zijn hond haalt de geiten die te ver afdwalen terug en de herder neemt nog een trekje van zijn sigaar. Hij zal het wel raar vinden, drie toeristen die zoveel foto’s maken van zijn geiten, hij is zelf vast nog nooit op vakantie geweest. Kleine geitjes huppelen rond en de herder wijst aan welke geiten drachtig zijn. Er komt verder niemand langs, het is hier stil en verlaten. Het lijkt me wel een héél eenvoudig leven, zo met een broer, een hond en een kudde. Misschien toch iets té eenvoudig voor mij. Ik stap weer in de Landrover, met twee vrouwen, drie digitale camera’s en mijn iPad, op weg naar Bocairent. Onvergetelijk, zo’n ontmoeting, dat relativeert weer even alle zogenaamde problemen waar ik me wel eens druk over maak. Ik zal een paar mooie foto’s opsturen naar Juan Antonio, de Cabrera, per adres het gemeentehuis van Lorxa.

 

Delen:

Zondagochtend 9.18 uur, 19 mei 2013.

Veel wolken en maar een klein beetje zon. Echt zwoel kan je het ook niet noemen met 13,6 graden. Gisterenmiddag viel er weer een heel klein, bijna onmeetbaar buitje. Het werd 20,2 graden.
Bij het bier krijgen we soms pinda´s maar ook wel een schaaltje met olijven en pepers. Dat er ook sedum ingelegd wordt is nieuw voor mij. Voorzichtig proberen we een stukje want in Nederland noemen ze sedum niet voor niets “muurpeper” maar deze sedumsoort is zacht en prima te eten.
Agenda: vandaag trekken we met de Landrover het binnenland in om Bocairent te bezoeken.

Delen:

 

Zaterdag 18 mei 2013.

“We liepen na een half uur vast in de braamstruiken hoor, we moesten weer terug”, moppert Mark. Dan heeft hij de afslag van het wandelpad gemist, hij had naar rechts omhoog moeten lopen. Maar hoe leg je zoiets uit? Ergens halverwege het pad, bij een grote steen, na dat rare struikje, daar moet je even opletten. Na een paar van dit soort gesprekjes besluit Cokky een GPS te kopen. Dan zet ze alle wandelingen op internet en dan kan iedereen makkelijk vinden waar je leuke wandelingen kan maken in de vallei. “Dat wil ik ook maken”, zegt Cokky en laat me de site zien van de Costa Blanca Mountain Walks. Bob en Jean, een Engels stel, heeft een schitterende site gemaakt met wandelingen. “Kijk, deze is ook schitterend“, zegt ze en wijst op de site die René gedeeld heeft op Facebook.

Ze heeft het over tracks en routes, bestudeert allerlei handleidingen, bekijkt video’s op Youtube en na de geslaagde wandeling van gisteren is ze er klaar voor, ze wil bij Lliber omhoog, richting Castell d’Aixa. Het is een middelzware tocht van ruim 4 uur, volgens degenen die hem geüpload hebben. Om een lang verhaal kort te maken: het is een schitterende wandeling, maar als je halverwege besluit om toch een kortere route terug te nemen richting het dorp en je komt in het gebied waar de stieren lopen, dan heb je meer plezier van een man met gezond verstand en veel levenservaring dan aan een GPS.

De vrouwen op het hoogste punt.

 

Delen:

Zaterdagochtend 7.30 uur, 2013.

Stabiel, kan je het weer niet noemen en we hebben duidelijk te maken met een lage drukgebied. Behalve als je een strandvakantie had gepland is zelfs een Spaans lagedrukgebied niet slecht te noemen. Het is prima wandelweer met in de middag soms een felle maar korte bui. Gisteren werd het 19,4 graden en het regende even hard maar kort. Er viel nog geen 2 mm en het weerstation registreerde 11,2 uur zon.
De granaatappelboom bloeit al een tijdje. In september hangen er weer granaatappels aan.

Delen:

Vrijdag 17 mei 2013.

“O, wat leuk om je eens in het echt te ontmoeten!” zegt Ria als ze Irene begroet. We hebben afgesproken in het restaurant van Julio in Sagra met een groepje van 7 mensen, allemaal bloggers en bloglezers. Even later komen René en Francine binnen, in gezelschap van vrienden. Nog meer bloggers en bloglezers, dat is toevallig! De Spanjaarden die zitten te eten kijken een beetje verbaasd naar die grote groep Hollanders die elkaar zo enthousiast begroeten.

Even later keert de rust weer en concentreren we ons op de prima maaltijd die Julio voor ons bereid heeft. “We hebben nieuwe voorgerechten”, kondigt Alicia aan: “een pita Mediterranea en een tabouleh met lamsvlees”. Laat maar komen, we hebben honger. We hebben vanochtend om half tien onze auto al geparkeerd bij het restaurant en hebben een schitterende wandeling gemaakt in de bergen van Sagra.

Cokky heeft op haar nieuwe speeltje een wandeling van Wikiloc gedownload en die lopen we. Naar de “Pla dels poets”, naar de top vanwaar we Pego kunnen zien liggen en toen weer een stukje terug, en dan via Tormos terug naar Sagra. De wandeling loopt helemaal door naar Pego maar dat past even niet in de planning.

Het is schitterend bovenop: prachtige uitzichten en bloeiende bloemetjes, op een pad dat ons slingerend van dal naar top naar hoogvlakte leidt. Er vallen drie druppels regen maar onmiddellijk daarna klaart het op.

De begraafplaats in Tormos.

“Wat is het hier prachtig!” roepen we omstebeurten uit en het feit dat die heerlijke maaltijd als beloning op ons wacht maakt het afzien extra de moeite waard. Julio vindt dat we een extra beloning verdienen na zo’n zware tocht en trakteert op een fles cava na het toetje. Het is al tegen zes uur voor we weer wegrijden uit Sagra. “Moe, maar voldaan” is te zwak uitgedrukt voor hoe we ons voelen. Eén woord volstaat: topdag.

 Huis in Tormos.

 Klik hier voor de route die we vandaag hebben gelopen.

Delen:

Donderdag 16 mei 2013.

“Kunnen we de rivier over?” vragen we aan Rob, die we toevallig tegenkomen. Het niveau van het water bij de oversteek is genoeg gezakt, verzekert hij ons. De stapstenen die meegesleurd waren door de stroom zijn al weer vervangen dus we kunnen zonder problemen het rondje lopen. In de rugzak zitten de regenjassen, de voorspelling belooft niet veel goeds. We zijn net een kwartiertje onderweg als de wolken oplossen en dat de vrouwen spijt krijgen van de lange mouwen die ze aanhebben. Ik kan al gauw mijn trui uitdoen.

De vogels zingen, de bloemetjes bloeien en op de verlaten landbouwterrassen vinden we orchideeën en bremraap. We maken een praatje met een buurman die zijn hond uitlaat en een mountainbiker die aan het trainen is voor de toertocht van komende zondag. Verder vinden we alleen maar rust, stilte en rust. Aan het eind van de wandeling strijken we weer neer op het plein in Lliber, even wat drinken, even genieten van de gezelligheid op het plein, in de schaduw van de “Falsa Pimienta”, de valse peperboom. Met wat lekkers van de bakker lopen we het laatste stukje naar huis. In de druivenvelden wordt volop gewerkt: de druiven moeten gediefd worden. Aan de andere kant van de vallei wachten nog heel wat andere wandelpaden op ons gezelschap. Wat een luxe, zo veel leuke paadjes zo dicht bij huis.

Wil je de GPS route gebruiken of kijken waar we gewandeld hebben, klik dan hier.